پالرمو

اینطوری که پیش می‌ره، جامعه اصلا تحمل اضافه شدن ۲روز به آتش‌بس رو نداره؛ چه برسه به ۲ هفته! سریع تکلیفو روشن کنید که داریم بگا می‌ریم و تا کصخل شدن راهی نمونده!

نیاز بود یکی باشه که راحت و بدون نگرانی overshare کنی پیشش!

تمام آن‌چه که برای مستندی زحمت کشیدم در جنگ دوازده روزه چال شد. بعد از جنگ هیچ چیزی جور نشد تا فیلم کوتاهی رو نوشتم و اواخر دی ماه تاریخ شروعش را گذاشتم که با وحشتناک‌ترین جنایت علیه مردم در تاریخ ایران طرف شدم و الان هیچ امیدی برای هیچ کاری ندارم. ایرانی بودن واقعا خوب نبود.

در گوشه‌ای از اتاق سایه‌ای مچاله شده. پسرکی در مرکز ثقلِ تاریکی، که به تکه‌ای از شب تبدیل شده. سکوت، پسرک را به یاد آرزوهای سوخته می‌اندازد، نقابی از ابهام روی صورتش. چشم‌ها دیگر به دنبال نور نمی‌گردند. لبخندی که در هزارتوی اندوه گم شده است. او آنجا نشسته، در انتظار هیچ.

@Labohme4 نهههه. این فردا از نوع فردای آینده‌س! اگه فردا پس فردا با شما بریم اون خیابون از کریم‌خان میندازیم تو حجت‌الاسلام اسماعیل خطیب

غمگینم... ناامیدم...

اینترنت خداحافظ؛

از فصل اول Euphoria.

از فصل دوم Euphoria.

Cigarettes after the bombing

تنها احساس خوب که در جنگ حس کردم؛ در شب‌های بمباران فرودگاه بود!... دوستانی دارم که در چند شب پر سروصدا زنگ زدند و جویای حالم شدن. گاهی با گوشی سایلنت من مواجه شدند و نگران شدند. و این برای من ارزشمنده. احساس بودن و زنده بودن داشت! ذوق.

کلا چشمام همه چیو ۲۴فریم بر ثانیه می‌بینه!

دلم برای اون تایم‌لاین سینمایی تنگ شده!

گوش دادن به پلی لیست موسیقی فیلم‌های وونگ کار وای نجات دهنده‌ست!

شاهکار...

ناراحتم که بیشتر از همه چی و جزئیات عکس نگرفتم!

nous ne sommes pas faits pour cette obscurité. on nous a enfermés dans une cage.