scholarly Iranian female mobster

Most women literally do not have personalities in any meaningful sense.

بچه های ایران که تازه وصل شدید میدونید طرفداران پهلوی از نتانیاهو برای ریختن بمب و موشک روی سرتون تشکر کردن و سفارت اسراییل رو گل بارون کردن؟

برای دوستانی که تازه به اینترنت وصل شدند، کوتاه عرض کنم که شاهزاده عزیز در پیچ تاریخی که در آن قرار گرفتیم، اتوبوس را متاسفانه به ته دره هدایت کردند.

آنهایی که پنهان می‌کنند. “ترامپ بزن ایران را. بمب بزن. نابودش کن.” بگذار صادق باشم. یک قشری هستند در این شهر که از همان روز اول، یک چیز در ذهنشان بود، نه آینده، نه کار، نه زندگی بهتر. فقط این: چطور از سیستم بیرون بکشم. در ایران زندگی معمولی داشتند. نه زندان رفتند. نه تهدید شدند. نه یک روز برای آزادی ریسک کردند. صبح می‌رفتند الواتی، شب برمی‌گشتند، جمعه‌ها مهمانی. اما یک روز تصمیم گرفتند بیایند اروپا. پس نشستند و کیس ساختند. کیس ساختن یک هنر شده در جامعه ایرانی. گروه‌های واتساپ هست. آدم‌هایی که راهنمایی می‌کنند. که بگو این را. که ننویس آن را. که وکیل فلانی بهتر است. یکی می‌گوید تهدید شدم. یکی می‌گوید زن هستم و در خطرم. یکی می‌گوید همجنسباز هستم. یکی می‌گوید طرفدار پهلوی بودم و جانم در خطر است. یکی هم همه اینها با هم، که یک وقت مأمور کیسش را رد نکند. همان که دیروز در ایران یک روز هم سیاسی نبود، اینجا یک‌دفعه مبارز می‌شود. شیر و خورشید می‌گذارد. عکس رضا پهلوی پروفایل می‌کند. از دموکراسی می‌نویسد. نه از روی اعتقاد. برای کیس. و سیستم انگلیس، که نمی‌داند، که نمی‌تواند بداند، قبول می‌کند. پناهندگی می‌دهد. اتاق می‌دهد. بنفیت می‌دهد. و این آدم، که تازه نفسش جا آمده، شروع می‌کند. اول همه چیز خوب است. روز بنفیت می‌گیرد. شب مهمانی می‌رود. اینستاگرامش پر است از رستوران و سفر و لباس. زیر هر عکس از آزادی و دموکراسی مینویسد. به حکومت ایران فحش می‌دهد، همان حکومتی که اگر واقعاً خطرناک بود، این آدم الان اینجا نبود. کار نمی‌کند. چون کار کردن یعنی بنفیت قطع می‌شود. تلاش نمی‌کند. چون تلاش لازم ندارد. فقط طلبکار است. طلبکار از سیستمی که فریبش داده. طلبکار از ایرانی‌هایی که موفق شدند. طلبکار از دنیایی که به او بدهکار است، بدون اینکه یک روز چیزی به دنیا داده باشد. اما زالو وقتی می‌مکد، بزرگ‌تر می‌شود. بی‌کاری بی هدفی می‌آورد. بی‌هدفی می‌آورد آن دوستی‌های غلط که فقط در بی‌کاری پیدا می‌شوند. بعد مواد. بعد کلاهبرداری‌های کوچک. بعد بزرگ‌تر. چون بنفیت کافی نیست برای آن زندگی که اینستاگرام نشان می‌دهد. و یک روز، همان روزی که فکرش را نمی‌کردند، پلیس در می‌زند. آن وقت است که معجزه اتفاق می‌افتد. همان که ادعا می‌کرد جانش در ایران در خطر است، چمدانش را می‌بندد. بلیط می‌گیرد. فرار می‌کند. به همان جایی که گفته بود نمی‌تواند برگردد. اما ایران هم دیگر جایی ندارد برایشان. نه آبرو مانده. نه پل. نه جایی که برگردند و بگویند اشتباه کردم. پس می‌مانند معلق، نه اینجا، نه آنجا. و در این معلق بودن، یک راه‌حل پیدا می‌کنند. می‌نشینند پشت گوشی و می‌نویسند: “ترامپ بزن ایران را. بمب بزن. نابودش کن.” همان ایرانی که ادعا می‌کند عاشق ایران است. همان که شیر و خورشید پروفایلش است. همان که از فرهنگ و تمدن ایرانی می‌نویسد آرزو می‌کند بمب بیفتد روی سر همان مردمی که از بینشان آمده. چون اگر همه چیز بسوزد، دیگر کسی نمی‌پرسد که چرا برگشتی. دیگر کسی نمی‌پرسد که چه میکردی. دیگر کسی دروغ را نمی‌بیند. اینها باعث خجالت هستند. نه برای انگلیسی‌ها. آنها نمی‌دانند. برای ما. برای آن دکتری که شش ساعت در روز رانندگی کرد. برای آن مهندسی که اولین سال‌، ساعتها در انبار بار جابجا کرد. برای آن پرستاری که با لهجه غلیظ، با دستهای خسته، هر روز رفت و کار کرد. اینها با زحمت ساختند. آن‌ها با دروغ گرفتند. و بدترین قسمت؟ آن‌ها که دروغ گفتند، راحت‌ترند. آن‌ها که زحمت کشیدند، شکستند. مهاجرت این را به تو نمی‌گوید. که اینجا هم، مثل همه جای دنیا دروغ راحت‌تر از راستی است. فقط لهجه‌اش فرق می‌کند.