آقا مصطفی

آهنگران می‌خواند: «فرمان بده آقای سرشار از بشارت!... فرمان دهی این جمعه در قدس شریفیم!» سه هفته پیش هم مداح دیگری برایش خواند که: «سیدعلی خامنه‌ای فاتح جنگ است!... لب تر کند امروز، سحر قدس شریفیم!» «آقا» از اجرای این نمایش‌ها خوشش می‌آید. طبیعتا برایش اجرا می‌کنند تا خوشش بیاید.

این ایزک های غرب نشین چرا هر موضوع را نسبت قومی میدهند؟

کالبدشکافی یک سؤال : چرا مجاهدین لباس متحدالشکل دارند؟ در دنیای دموکراتیک، سؤال‌کردن نه‌تنها ی حق طبیعی بلکه حق مشروع برای هر فرد است و هیچ‌کس نباید خود را در این زمینه سانسور کند. بی‌تردید، بخشی از پرسش‌ها ناشی از کنجکاوی صادقانه و میل به آگاهی بیشتر صورت میگیرد، اما در عین حال، نمی‌توان انکار کرد که برخی پرسش‌ها با جهت‌گیری و نیت مشخصی و از موضع بی اعتبار سازی یک فرد و یا جریان طرح می‌شوند و بارسیاسی دارند. از این منظر، پرسش «چرا مجاهدین لباس متحدالشکل دارند؟» نیازمند کالبدشکافی دقیق‌تر و رفتن به لایه‌های عمیق‌تر میباشد. نظم و انضباط در بستر تکامل جوامع انسانی همراه با رشد و تکامل جوامع انسانی، نظم و انضباط، حرکت‌های هماهنگ و کنش‌های جمعی موزون، همواره از بنیادی‌ترین سازوکارهای سازمان‌یابی اجتماعی بوده‌اند. جوامع انسان در مسیر تکامل تاریخی خود، از نظم‌های صرفاً عرفی و اخلاقی، به سوی سازوکارهای ساختاری، نهادی و بنیادی ارتقا یافته است. نظم همواره در برابر بی‌نظمی و خودبخودی‌گرایی فردی و اجتماعی قرار داشته و از منظر انسان‌شناسی و جامعه‌شناسی، درمیان همه انسانها، بی‌نظمی همواره یک ضدارزش اجتماعی تلقی شده است. می‌توان گفت که نخستین تحول بنیادین در مفهوم انضباط در مقیاس کلان، توسط ادیان بزرگ جهانی رقم خورده است. پس از آن، با آغاز دوران شهرنشینی و به‌ویژه بعد از انقلاب صنعتی، نظم و انضباط در قالب سازوکارهای بوروکراتیکبه یک ارزش پایدار، قابل احترام و تکامل‌یابنده تبدیل شد. در این روند تاریخی، نهادهایی چون: مدرسه ، ارتش، کارخانه، بیمارستانها، نهادی اداری و پشتیبانی و .. به ابزارهای کلیدی تولید انضباط اجتماعی، جمعی و ساختاری بدل شده اند.این انضباط خود را در قالب‌هایی ملموس و روزمره نشان می‌دهد: تفکیک شغل و حرفه، تعریف محیط کار، ساعات آغاز و پایان فعالیت، سلسله ‌مراتب سازمانی و از جمله لباس متحدالشکل. سوال اصلی: چرا وقتی به مجاهدین می‌رسد، نظم منفی و ضد ارزش می‌شود؟ حال با این مقدمه، یک تناقض شک ‌برانگیز خودش را نشان میدهد: چرا در حالی که نظم و انضباط-حتی از منظر جامعه‌شناسی-نشانه پیشرفت، بلوغ و نقطه قوت و فضیلت هر فرد، ارگان، سازمان، حزب یا نهاد محسوب می‌شود و به‌طور غریزی مورد تحسین و پذیرش انسان‌هاست، وقتی نوبت به مجاهدین می‌رسد، همین ویژگی به نقطه ضعف و ضدارزش تبدیل می‌شود؟ واقعیت این است که مسئله منتقدانِ لباس متحدالشکل مجاهدین، لباس آنها نیست. اگر بود، همان سؤال باید از ارتش‌ها، نیروهای امدادی، کادر درمان، کارکنان شرکت‌ها و حتی برگزارکنندگان بسیاری از تجمعات سیاسی و مدنی هم پرسیده می‌شد. چرا در مصاحبه‌های تلویزیونی، مسئولان مجاهدین باید پاسخ‌گوی این سؤال باشند که چرا در مراسم و گردهمایی‌های خود لباس متحدالشکلدارند؟! واقعیت ساده و روشن است:لباس متحدالشکل مجاهدین، نماد سازمان‌یافتگی و نظم تشکیلاتی آن‌هاست. کسانی که نه از موضع سوال ، بلکه از موضع ایرادگیری دائمی به لباس متحدالشکل مجاهدین گیرمیدهند و هیچ‌گاه هم «رفع گیر» نمی‌شوند و اگر دهها بار هم توضیح بدهید مرغ آنها یک پا دارد و قانع نمیشوند چه آگاهانه و چه ناآگاهانه، مشکلشان با لباس متحد الشکل نیست.مشکل اصلی آن‌ها با تشکیلات رزمنده مجاهدین در نبرد تاریخی با شیخ و شاه است. مجاهدین با همین تشکیلات، همین سازوکار و همین فرم‌های سازمانی و ظاهری: خود را حفظ کرده‌اند،قوام یافته‌اندو توانسته‌اند در برابر توطئه‌های مستمر ارتجاع و استعمار علیه منافع مردم ایران ایستادگی کنند،از مواضع خود کوتاه نیامده‌اند، از جبهه خلق؛ جبهه «نه شاه، نه شیخ» دفاع کرده‌اند، جبهه‌ی نسل ضد، به بیان مجاهدین، یعنی «نسل ضد دیکتاتوری و ضد وابستگی » را ساخته و دیگران را حول این شعار متحد کرده‌اند. این همان تشکیلاتی است که نظم و لباس متحد الشکل جزیی از آن است و برای برخی خوشایند نیست؛ و ، برای ایجاد شک، تردید و تضعیف تشکیلات مجاهدین، به شکل و فرم لباس رسمی آن‌ها گیر میدهند. لباس متحدالشکل، در این معنا، نه یک انتخاب تزئینی، بلکه نماد هویت جمعی، دیسیپلین تشکیلاتی و انسجام درونی است. وقتی امکان نقد برنامه، استراتژی یا جایگاه اجتماعی یک جریان رزمنده و فداکار و مایه گذار در جنگ با دیکتاتوری شیخ وشاه وجود ندارد یا پرهزینه است، ساده‌ترین راه، چسبیدن به ظواهر است؛ از جمله لباس متحد الشکل. تناقض مدعیان دموکراسی نکته تأمل‌برانگیز آن‌جاست که بخشی از طرح‌کنندگان این پرسش‌ها، درهرجایی ،چنان خودشان را مدافع دموکراسی معرفی میکنند، که گویی از بچگی ضد دیکتاتوری متولد شده اند و دعاوی دموکراسی آنها، «گوش فلک را کر » میکند. اما همین افراد، وقتی به مجاهدین می‌رسند، به‌یک‌باره: به صراحت از اعلامیه جهانی حقوق بشر فاصله می‌گیرند، ردای غیر‌دموکراتیک‌ترین رفتارها را به تن می‌کنند و به فرهنگ حذف، برچسب‌زنی و ترور شخصیت متوسل می‌شوند. روشن است ،اگر این رویکرد مستقیماً از موضع دشمن اصلی یعنی رژیمی که شبانه‌روز مشغول اعتبارزدایی از مجاهدین است ،صورت نگرفته باشد، دست‌کم موجبات خرسندی همان رژیم را فراهم کرده و در راستای خواستهای رژیم قرار دارد. زیرا تمرکز اصلی رژیم روی از بین بردن تشکیلات مجاهدین طی این سالها به اشکال گوناگون بوده است . چنین رویکردی، حتی درصورتی که از موضع صداقت مطرح شده باشد،نا آگاهانه در واقع: نوعی «برسرشاخ نشستن و بن بریدن » و نفی ارزش‌های جهان‌شمول دموکراسی و حقوق بشراست. #نه_شاه_نه_شیخ

دونالد ترامپ، رییس‌جمهوری آمریکا، تصویری از خود را در تروت سوشال با عنوان «طوفان در راه است» و در کنار آن عبارت «هیچ چیز نمی‌تواند جلوی آنچه در راه است را بگیرد» بازنشر کرد