محد

چهره‌ی این بچه از زمان زن زندگی آزادی از ذهن من پاک نمیشه.. بعضیا انگار یجوری ثبت میشن تو معزت. هیچ کاری هم ازمون ساخته نیست

حرومزاده ها نمیزاریم عادی سازی کنید

@paberahne2 آخی 😭😭😭

ده روزه پسرم می‌ره در مغازه میوه فروشی همسایه کمک می‌کنه اون سواد نداره این کارت می‌کشه و کمک می‌کنه امروز بهش گفته از فردا روزی ۷۵ هزار میدم بیا همینجا واستا اینم گفته باشه امروز خوشحال بود ۵۰۰ تومان دستمزد گرفته بود رفت زیر پوش و شرت خرید الحمدالله خدایا شکرت ۱۰ سالشه.

دوستان من اموزش زبان میدم و با قطعی اینترنت خیلی از شاگردهامو از دست دادم و نیاز به پول دارم=)))) لیسانس مترجمی دارم، ttc دارم و ماک ایلتس ۷.۵. اگر خودتون یا دوستاتون نیاز به معلم داشتید من هستم. هزینه‌ی کلاس هم فقط جلسه ایی ۲۸۰ تومنه=)))))

لحظه های سرد

وی چتم هیچطوره لاگ این نمیشه واقعا نمیخوام از صفر شروع کنم.😭😭😭😭

ببین به چه سطحی از فقر رسیدیم که دوستم رفته کتاب بخره بهش گفتن چون کاغذ گرون شده این کتاب دیگه تو لیست چاپ نیست و اولویت با کتابای دیگه اس.🤦🏻‍♀️

اضطراب ۱۸ و ۱۹ دی از یادم نمی‌ره. صدای رگبار گلوله از ۹ و نیم شب به بعد رو یادم نمی‌ره. قطع شدن‌مون از خاطرم نمی‌ره. من دیدم اون جوون‌ها دارن ماسک بین آدم‌ها توزیع می‌کنن که شناسایی نشیم و همه اون خانواده‌ها که باهم دسته دسته از خونه می‌زدن بیرون از یادم نمی‌ره...

به دور از تمام حواشی، این عزیزان، هنوز شکنجه میشوند هنوز جانشان در خطر است. صدایشان باشیم. #احسان_حسینی‌پور #متین_محمدی #عرفان_امیری

بیمارستان الغدیر؛ مسلخِ آرزوها و حراجِ پیکرها آنچه در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه در بیمارستان الغدیر تهران گذشت، تنها یک گزارش نیست؛ یک فاجعه انسانی در ابعاد غیرقابل تصور است. روایات شاهدان عینی، پرده از جنایتی برمی‌دارد که تا سال‌ها در ذهن تاریخ ایران باقی خواهد ماند. حیاط پشتی این بیمارستان، دیگر مرکز درمانی نبود؛ به مسلخی تبدیل شده بود که زمینش از خون جوانان رنگین شده بود. شاهدانی که برای مداوا مراجعه کرده بودند، به‌جای کادر درمان، با هیاهوی مرگ و گریه‌ی مادرانی مواجه شدند که پیکر عزیزانشان را در وانت‌های سیاه می‌دیدند. جنایت در چند پرده: ۱. ربودنِ پیکر از خانه: ماموران امنیتی حتی به خلوتِ خانه‌های مردم هم رحم نکردند. پیکر دانشجوی پزشکی را که خانواده‌اش مخفیانه به خانه برده بودند، با یورش و گاز اشک‌آور از میانِ سوگ‌واران ربودند. هنوز هم کسی نمی‌داند او کجاست. ۲. اخاذی با خون: برای خانواده‌های داغدار، دردِ فقدان کافی نبود. حکومت برای تحویل دادن پیکر عزیزانشان، مبالغ هنگفتی طلب کرد؛ یک میلیارد تومان از خانواده ابوالفضل نجفی‌آرون و ۵۰۰ میلیون تومان از خانواده حسینعلی سارانی گرفتند تا شاید مجوز دفن صادر شود. این نامش «پول‌خون» است، نه هزینه اداری. ۳. انباری‌هایِ مرگ: در حالی که خانواده‌ها از همه‌جا بی‌خبر بودند، پیکر جوانان ما در انباری‌های سرد بیمارستان الغدیر رها شده بود. پیمان چینی‌ساز ۵ روز در انباری مانده بود و شهاب‌الدین سامنی پس از ساعت‌ها جست‌وجو در پتویی آلوده در حیاط پیدا شد. ۴. توهین به شرافت: علی روزبهانی را چنان شتاب‌زده به خاک سپردند که حتی فرصت کفن کردن نبود؛ او را با همان لباس خونین به خاک سپردند تا مبادا ماموران پیکر را بربایند. این روایت‌های تکان‌دهنده از کودک ۱۲ ساله‌ای که در میان کشته‌شدگان بود تا پدری مثل حسین ناصری که می‌خواست «فدای جوان‌ها» شود، نشان می‌دهد که ما با چه هیولایی روبرو هستیم. چرا سکوت؟ این جوانان، از پوریا غلامعلی که از نداریِ بازار به خیابان آمده بود تا محمد طالبی که فرزند شهید بود و به سرش شلیک کردند، همگی برای آینده‌ای بهتر جان دادند. بیمارستان الغدیر امروز نمادِ تلخِ حکومتی است که حتی در لحظاتِ جان‌دادنِ فرزندان این سرزمین، به دنبالِ قبضِ جریمه و تهدید و توهین است. این روایت‌ها را فراموش نکنید. هر یک از این نام‌ها، یک جهانِ تمام‌نشده بودند که در سردخانه‌های تاریک الغدیر، قربانی شدند. What unfolded at Al-Ghadir Hospital in Tehran on January 8th and 9th is more than just a report; it is an unspeakable human catastrophe. Witness testimonies have unveiled a crime that will haunt the history of Iran forever. The hospital’s back courtyard was no longer a place of healing—it became a slaughterhouse where the ground was soaked in the blood of the young. Those who arrived for treatment were met not with medical care, but with the harrowing screams of grieving families watching their loved ones being loaded into vans like cargo. The Crimes in Plain Sight: 1 Abducting the Dead: Security forces showed no mercy. In one instance, they raided a home with tear gas to seize the body of a medical student that the family had brought home to bury in secret. To this day, his resting place remains unknown. 2 Extorting Blood Money: For these grieving families, the agony of loss was not enough. The regime demanded exorbitant sums—1 billion Tomans for the body of Abolfazl Najafi-Aron and 500 million for Hossein Ali Sarani—just to grant permission for burial. This is not bureaucracy; this is "blood money." 3 Death in the Storage Rooms: While families were kept in the dark, the bodies of our youth were left in cold hospital storage rooms. Peyman Chinisaz was abandoned in a storage area for five days, while the body of Shahabeddin Samani was found wrapped in a dirty blanket in the yard after hours of desperate searching. 4 The Assault on Dignity: Ali Roozbahani was buried in such a rush to avoid confiscation by authorities that he was laid to rest in his blood-stained clothes, without a shroud or a proper funeral. From a 12-year-old child among the dead to fathers like Hossein Naseri, who declared he would "sacrifice himself for the youth," these stories reveal the true nature of the monster we are facing. #IranMassacre #بیمارستان_الغدیر #Alghadir_Hospital

من خوب به دنیا اومدم و خوب می‌میرم... #نیما_پارسا

متنفرم از اینکه همش باید داد بزنیم که این حق ما نیست، ما گناه داریم یکی یه کاری کنه در آخر هیچکس هم کاری نمی‌کنه.

این وضعیت اینترنت، تحقیرآمیز، فرسایشی و نفرت‌انگیز و تهوع‌آور است.

نکنه به انقد پول کانفیگ دادن عادت کنیم؟

تو هرگز فراموش نمیشی خدانور. #خدانور_لجه‌ای

همش گریم میگیره توی مترو خانمه میگه اسکاچ صد تومن گریم میگیره تو کافه دختره میگه تو شرکتمون تعدیل شدیم گریم میگیره، توی بازار پیرمرده میگه تو رو خدا بخرید یه پسر جوون میگه دوست داریم بخریم ولی نیمتونیم گریم میگیره توی اینستاگرام ویدیوی میزهای خوشگل موشگل میبینم هم گریم میگیره .

دستم خورد عود افتاد تو سه تار و الان از سوراخ های اون داره دود خارج میشه. عجب تصویر هنری خلق کردم.

اين گفت وگوهاى خيالى با آدم هايى كه اذيتم كردن داره اذيتم میکنه.

لذتی که در له‌له زدن برای عشق هست در هیچی نیست