مذهبی آبی لاجوردی

مثل اینکه توییت فوق باعث سوء برداشت شده. جنگ حاضر با دروغ شروع شد. دروغ بمب هسته‌ای، دروغ ۴۰۰۰۰ کشته دی‌ماه، دروغ تهدید ایران برای منطقه و جهان. موتورِ جنگ، رسانه‌‌ی دروغ‌پرداز ایران‌اینترنشنال شد. ادامه جنگ و تجاوز تنها با دروغ ممکنه. برای پایان جنگ باید حلقه دروغ شکسته شود.

ملتی فدای رویای امت شد.

کاربر تامکت فقط 18 سالشه💔

آمریکا تصمیم خود را گرفته است بازی از مرحله تردید عبور کرده است. مسأله این نیست که «آیا حمله می‌شود یا نه». مسأله این است که دشمن می‌خواهد ما را در وضعیتی معلق نگه دارد؛ نه صلح، نه جنگ. این همان چیزی است که می‌توان نامش را گذاشت: استراتژی بادکنک. بادکنکی که هر روز باد می‌شود، بالا می‌رود، سایه می‌اندازد، تهدید می‌کند… و ناگهان رها می‌شود. نه می‌ترکد، نه تمام می‌شود. فقط دوباره فردا تکرار می‌شود. دشمن خود را محتاط نشان می‌دهد. می‌گوید ما از عواقب جنگ می‌ترسیم. می‌گوید نمی‌دانیم چه خواهد شد. می‌گوید حمله نمی‌کنیم چون هزینه‌اش سنگین است. اما همزمان، تمام آرایش نظامی و رسانه‌ای را حفظ می‌کند. بارها تو را تا لب چشمه جنگ می‌برد و باز می‌گرداند. هدف چیست؟ خسته کردن. فرسوده کردن. عادی‌سازی اضطراب. در چنین شرایطی، بزرگ‌ترین عامل بازدارندگی نه سلاح است، نه موشک؛ ذهن آماده است. ذهنی که بازی را بفهمد، نه اینکه هر بار با موج تازه‌ای از تحلیل‌های هیجانی بالا و پایین شود. نتانیاهو تا پیش از ماجرای پیجرها و ترور سید، بیش از صد بار در سخنرانی‌ها گفت که اسرائیل از جنگ با لبنان هراس دارد و تاب تحمل پیامدهایش را ندارد. اما همان «هراس» تبدیل شد به عملیات. آن تردیدهای نمایشی، بخشی از همان مه‌سازی ذهنی بود. امروز آمریکایی‌ها همان شگرد را اجرا می‌کنند. تردید را به عنوان ابزار جنگی به کار گرفته‌اند. باید یک حقیقت را با خودمان روشن کنیم: آن‌ها تصمیم خود را گرفته‌اند. مسئله‌شان «اصل درگیری» نیست؛ مسئله‌شان «زمان و شرایط مطلوب» است. اگر روی زمین، با نمایش قدرت واقعی، با هزینه‌سازی ملموس، با تغییر محاسبه، پشیمانشان نکنیم، عقب نمی‌روند. تاریخ قدرت‌ها ساده است: قدرت تا جایی پیش می‌رود که متوقفش کنند. آیا می‌شود آن‌ها را به عقب راند؟ بله. اما نه با انتظار. نه با تحلیل‌های خنثی‌کننده. نه با امید به اینکه شاید خودشان منصرف شوند. کاری که باید بعدازظهر ۸ اکتبر انجام می‌شد، اگر انجام نشد، از تکلیف ما ساقط نشده است. گذر زمان، مسئولیت را پاک نمی‌کند. تعویق، جایگزین تصمیم نمی‌شود. این یادداشت شعار نیست. یک گزاره ساده است: در بازی اراده‌ها، کسی که خسته شود، باخته است. و دشمن دقیقاً روی خسته کردن ما حساب کرده است