Mosab Rezaei

@azad_kave من در ویدئوی نظرم رو بیشتر تبیین کردم کاوه‌ی عزیز ❤️ با این وجود در این مورد باهات مخالفم. فرصتی شد گفتگو می‌کنیم حتما.

@mosab_rezaei هیچ کسی لنگه کفشی که به سمت بوش پرت شد را توحش ننامید، کسی که از کشته شدن انسانها دفاع میکند و حتی تشکر میکند و روی خون موج سواری میکند بسیار وحشیانه تر از پاشیدن سس به روی لباسش عمل کرده. توهین به شخصیت های سیاسی وقتی از دایره انسانی خارج میشوند یک اکت درست است.

عزیزان هر چقدر هم از رضا پهلوی متنفر هستیم این دلیلی برای تشویق و شادی از این حرکت نیست. این حرکت بدون تردید نوعی توحش سیاسیه که در هر حال محکومه. در زمان مبارزه هرگز نباید به چیزی که با اون مبارزه می‌کنیم شبیه بشیم. به یاد داشته باشیم که از دلایل مهم مخالفت ما با رژیم اسلامی بی‌توجهی اون به کرامت انسان و اعمال خشونتش به روشهای گوناگون بر مخالفینش هست.

به صریح‌ترین لحن ممکن، هر فرم از خشونت سیاسی از پاشیدن رنگ تا هدف قرار دادن با تیر را محکوم می‌کنم. خشونت سیاسی هیچ جایی در گفت‌وگوی آینده ایران ندارد. حتی در اوج اختلاف، راه‌حل فقط سیاست‌ورزی است، نه تکرار منطق جمهوری اسلامی.

رضا کاش خفه شی

من اگر سلطنت‌‌طلب بودم بعد از این ویدئو خودمو آتیش می‌زدم :))

گرچه خود ما همواره فریادش زده بودیم، اما بیان این چنین وقیحانه‌اش دردناک‌تر بود. دردی که فراتر از پنهان کردند صدای دیگر مردمان ایران بود تا پهلویسم، همان كثيف ترین جریان اپوزسیون، را صدای همه‌ی مردم ایران معرفی کند. آنچه که درد را اما عمیق‌تر می‌کرد اعتراف به این واقعیت است که چه تفاوت بزرگی در تعریف ایران وجود دارد بین بخشی از فارس زبانان و دیگران. دیگرانی که جدای از مبارزه با رژیم اسلامی باید در کشور خود با ذهن‌های عقب افتاده و فاشیست‌های باستانگرا نیز مبارزه کند.

جامعه با وجود زخم‌خوردگی و سوگ مستمر، برای کنشگری آماده است. چپ این را خوب می‌فهمد. زنان به‌رغم رنج‌های بی‌شمارشان، آماده‌ی پیشقدمی و رهبری دوباره برای «زن زندگی آزادی»‌اند. فمینیست‌ها این را خوب می‌فهمند. کوردها، لورها، بلوچ‌ها، تورک‌ها، عرب‌ها، گیلک‌ها، فارس‌ها و همه‌ی دیگر هویت‌ها، با همه‌ی تفاوت‌های زیبا و طبیعی‌شان، برای کار مشترک سترگی آماده‌اند. اپوزیسیون دموکراسیخواه و کثرتگرا و احزاب مبارز این را خوب می‌فهمند. اکنون یا با تشکیل یک جبهه‌ی فراگیر انقلابی و ضدفاشیستی، در برابر رژیم و آنانی که رژیم را سرپا نگه می‌دارند صف‌آرایی می‌کنیم یا اینکه عملا طلایی‌ترین فرصت آزادی، برابری و دموکراسی را برای یک قرن دیگر از دست می‌دهیم. این سرزمین و مردمانش به اندازه‌ی کافی قربانی دیکتاتورها و مستبدین بوده است. دیگر کافی نیست؟! #ژن_ژیان_ئازادی

بسیار فریاد زدیم که برای گذار از رژیم اسلامی باید ابتدا از پهلویسم عبور کرد، افسوس که ترجیح‌شان رویکرد دیگر ستیزانه‌ی «یک پرچم، یک شعار و یک رهبر» بود.

رضا پهلوی قطعاً بزرگ‌ترین نعمت برای استقلال‌طلب‌های کورد هست! رضا پهلوی هر روز به تعداد کسانی که به‌عنوان یک کورد از آینده‌ی خودشون در ایران ناامید می‌شن و قید تلاش برای ساختن یک ایران جدید که برای همه باشه رو می‌زنن، اضافه می‌کنه.

برای منی سیلاوی عزیز، کاک عبدالله مهتدی، کاک مصطفی هجری، ناصر جان بلیده‌ای و دیگر دوستان حاضر در نشست امروز در پارلمان اروپا آرزوی موفقیت دارم. نجات ایران عزیزمان تنها از راه پذیرش تکثر ممکن است.

سردبیر وال‌استریت ژورنال هست و رضا پهلوی رو کوت کرده و بهش نوشته: احمقی! احمق. درست است که [مدیریت] استارمر ضعیف است، اما این دیپلماسی تو هم فقط ثابت می‌کند که چرا تو هیچوقت نتوانستی مدعی جدی رهبری ایران باشی. با توجه به فجایعی که خانواده‌‌ات بر سر کشورت آوردند، اینکه اصلاً فکر میکنی حرفی برای گفتن داری، واقعاً غیرقابل درک است. در روزهای گذشته، وقتی ترامپ از انگلیس کمک خواسته بود. پهلوی در توئیتی از استارمر خواسته بود روش چرچیل را انجام بده و در جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران شرکت کنه.

مهندسیِ خبر، دروغگویی، سفیدشویی و صدها فرومایگی دیگر بەتدریج در شبکه‌ای بە نام «ایران اینترنشنال» عادی‌سازی شد و به افکار عمومی تحمیل گردید. این دو خطِ انگلیسی در تاریخ رسانەای ایران باقی خواهد ماند از میراثِ تلویزیونی که قدم به قدم رذالت‌های صداوسیمای جمهوری‌اسلامی را پشت سر گذاشت و به آن‌چه امروز می‌بینیم رسید...

روزی باز مردمان ایرانمان به پا خواهند خواست روزی که شوق کودکانه‌ی پرستش بت‌ها، پادشاهان و قصرهای نورانی در آنها مرده است. روز مبارکی که مردمان ایران بهای آزادی را نه در ویرانی که در تلاشی مستمر برای بلوغ اندیشه‌هایشان و درک و پذیرش دیگری یافته‌اند.

این نیز بگذرد… جنبش کوردستان بحران‌هایی به‌مراتب بزرگ‌تر از امروز را پشت سر گذاشته است؛ از جمله نزدیک به نیم‌قرن رویارویی با سپاه تروریستی پاسداران و ساختار حاکمیت. در این مسیر، شکست‌ها و پیروزی‌های بسیاری را تجربه کرده، اما همه را به‌مثابه کوله‌باری از تجربه با خود حمل کرده و مبارزه را ناتمام نگذاشته و به راه خود ادامه داده است. این نیز بگذرد…✌🏾✌🏾✌🏾

هر ایرانی شریفی به هر طریقی چه فریادش چه سازش باید برای نجات وطن یا فریاد بزند یا بنوازد درود بر هنرمند شریف و شجاع و وطن دوست سرزمینمان «علی قمصری» #علی_قمصری #دریغ_است_که_ایران_ویران_شود

🚨مهم آنچه در ساعات اخیر در فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی پیرامون «ارسال سلاح به کردها» و نقش آن‌ها در تحولات ایران مطرح شده، بیش از آن‌که یک تحلیل امنیتی مبتنی بر واقعیت‌های میدانی باشد، در چارچوب جنگ شناختی و تولید روایت‌های فشاری قابل فهم است. از منظر مطالعات امنیتی و روابط بین‌الملل، این گزاره‌ها را باید در سه سطح «امکان عملیاتی»، «کارکرد سیاسی» و «پیامدهای اجتماعی» مورد بررسی قرار داد. نخست، از حیث امکان عملیاتی: پرسش بنیادین این است که «کدام کردها؟» آیا منظور احزاب کردستان ایران است یا نیروهای مستقر در اقلیم کردستان عراق؟ در هر دو حالت، ادعای انتقال سازمان‌یافته سلاح به داخل ایران با موانع جدی مواجه است. ساختار امنیتی مرزهای غربی ایران، حضور نیروهای اطلاعاتی و نظامی، و پیچیدگی‌های جغرافیایی، هرگونه انتقال گسترده تسلیحات را به یک عملیات پرریسک و پرهزینه تبدیل می‌کند. مهم‌تر آن‌که حتی در صورت فرض انتقال، مسئله توزیع سلاح میان «معترضان» با یک معضل کلاسیک در مطالعات شورش (Insurgency Studies) مواجه است: مشکل شناسایی (Identification Problem). چگونه باید تشخیص داد چه کسی معترض واقعی است و چه کسی نفوذی؟ این مسئله بدون وجود یک ساختار فرماندهی منسجم و شبکه‌های سازمان‌یافته داخلی، عملاً غیرقابل حل است. افزون بر آن، آموزش استفاده از سلاح، ایجاد زنجیره فرماندهی، و تأمین لجستیک، نیازمند زمان، زیرساخت و اراده سیاسی‌ای است که در شرایط فعلی مشاهده نمی‌شود. دوم، از منظر کارکرد سیاسی: اظهاراتی از این دست، به‌ویژه در چارچوب سیاست خارجی چهره‌ای مانند ترامپ، بیش از آن‌که نشان‌دهنده یک برنامه عملیاتی باشند، در چارچوب «دیپلماسی اجبار» (Coercive Diplomacy) قابل تحلیل‌اند. طرح چنین ادعاهایی می‌تواند بخشی از یک استراتژی فشار چندلایه علیه جمهوری اسلامی باشد؛ فشاری که از طریق ایجاد تهدیدهای ادراکی و افزایش هزینه‌های ذهنی تصمیم‌گیران عمل می‌کند. به بیان دیگر، این روایت‌ها لزوماً برای اجرا طراحی نشده‌اند، بلکه برای تأثیرگذاری بر محاسبات طرف مقابل تولید می‌شوند. سوم، در سطح پیامدهای اجتماعی و گفتمانی: بازتولید این ادعاها در فضای داخلی ایران، به‌ویژه از سوی برخی جریان‌های ناسیونالیستی، به شکل‌گیری یک «دیگری‌سازی امنیتی» (Security Othering) علیه کردها منجر می‌شود. این پدیده، چه در میان موافقان جنگ و چه مخالفان آن، به بازتولید تصویری تهدیدآمیز از کردها انجامیده و شکاف‌های اتنیکی را تعمیق می‌کند. در حالی‌که تجربه‌های تاریخی نشان می‌دهد بی‌اعتمادی ساختاری میان مرکز و پیرامون، یکی از عوامل تضعیف انسجام ملی و کاهش ظرفیت دولت‌ها در مدیریت بحران‌های کلان است. در این میان، نکته‌ای که نباید از آن غافل شد، پیامدهای امنیتی چنین روایت‌هایی در داخل ایران است. حتی در شرایطی که «ماشین سرکوب» جمهوری اسلامی به‌طور مستمر فعال است، تکرار این ادعاها می‌تواند بهانه‌ای برای تشدید سرکوب، افزایش احکام امنیتی، و مشروعیت‌بخشی به برخوردهای خشن‌تر فراهم کند. در واقع، این نوع گفتمان‌ها ناخواسته در خدمت تقویت منطق امنیتی دولت قرار می‌گیرند. در نهایت، بر اساس مواضع رسمی اعلام‌شده از سوی ائتلاف احزاب کردستان ایران و همچنین نمایندگان احزاب، از جمله حزب دموکرات کردستان ایران، «هرگونه دریافت سلاح از آمریکا یا انتقال آن به داخل ایران به‌صراحت رد شده است». این تکذیب‌ها، در کنار ملاحظات عملیاتی و نظری ذکرشده، نشان می‌دهد که روایت «ارسال سلاح به کردها برای مسلح‌سازی معترضان» بیش از آن‌که ریشه در واقعیت داشته باشد، بخشی از یک میدان پیچیده جنگ روایت‌ها و فشارهای ژئوپلیتیکی است. جمع‌بندی آن‌که، درک این مسئله نیازمند فاصله گرفتن از هیجانات سیاسی و بازگشت به تحلیل مبتنی بر واقعیت‌های میدانی، منطق امنیتی و چارچوب‌های نظری روابط بین‌الملل است؛ جایی که نه ساده‌سازی‌های عوام‌گرایانه جایگاهی دارند و نه فرافکنی‌های خطرناکی که هزینه آن را در نهایت جامعه ایران، و به‌ویژه اقلیت‌های آن، خواهند پرداخت.

نقد، با بی‌احترامی تفاوت دارد بی‌احترامی، منجر به واکنش می‌شود اما نقد سازنده، مسیر درک متقابل و حتی همگرایی را هموار می‌کند. افراد و سازمان‌هایی که می‌خواهند کار سیاسی دموکراتیک و جدی انجام دهند، در چارچوب نقد و انتقادپذیری عمل می‌کنند و سیاست را به بی‌احترامی "آلوده" نمی‌کنند.

آنگاه که به جای رها سازی خشم افسار گسیخته‌ات که ابزاری بود برای حمله به هر فعال و کنشگری، هر روشنفکر و منتقدی، و هر دوست و عضو خانواده‌ای آموختی که انسان را باید در مرکز اندیشه قرار داد، حتما درک خواهی کرد که «نه به جنگ» نه یک نگاه سانتیمانتال به جهان و نه یک نگاه سطحی به پدیده‌ی انقلاب و البته که نه در حمایت از دیکتاتورها، بلکه گفتمانی بود که از فهم عمیق و دقیق پدیده‌ی جنگ، تاریخ جهان و موجودیت انقلاب برخواسته بود. «نه به جنگ» دست کم حتی می توانست نتیجه‌ی شناخت حداقلی از هر دو سوی نبرد باشد. اما دوست عزیزم به گمانم در تو نگاه نقاد و انسانگرایت به خواب رفته است. جنگ دوازده روزه خاطره‌ی دوری نبود و متاسفانه این جنگ نیز برایت خاطره‌ای فراموش شده خواهد شد. #نه_به_جنگ

قتل عام صدها «دانش آموز» در «دو روز». تاریخ درباره ی این جنایت هولناک چه خواهد نوشت؟ #نیمکتهای_خالی #کلاسهای_بی_معلم