مصطفی موسی پور|پژوهشگر مالی درمانی

بعد از گذشت سال‌ها از این دوره‌، علاقه‌ من به فهم رفتار مالی انسان‌ها عمیق‌تر شد. مسیرم از آموزش سوادمالی ساده، به مطالعه‌ْ سوگیری‌های شناختی و روان‌شناسی تصمیم‌گیری اقتصادی رسید. جایی که تصمیم‌های واقعی شکل می‌گیرند. این مسیر هنوز ادامه دارد. #رفتار_مالی #مالی_درمانی

@RealAirPower1 @Usererrx Thank you for this post. The best F-14 single-wing aircraft are Iranian pilots. en.wikipedia.org/wiki/List_of_I…

@Usererrx That's interesting. Will do a post on it. Thanks for sharing.

Did you know that the Shah of Iran originally bought the F-14 to counter Soviet MiG-25s? During the 1970s, Soviet Foxbats frequently overflew Iran, becoming a major headache for the Iranian Air Force. The arrival of the Tomcat in 1976 put an end to those Foxbat intrusions for good.

@CallMeDiegoJr * ندیدم * مفصل

@CallMeDiegoJr روحش شاد. متاسفانه نمی‌دیدم از همرزمانش کسی به طور منفصل به پروازها و منش ایشان بپردازد. فقط داستان درگیری با عباس بابایی خیلی پر رنگ است. ایشان خیلی زود و البته مظلومانه فوت شدند

جلیل زندی؛ برترین خلبان جنگنده اف-۱۴ تامکت در تمام دوران با ۱۱ پیروزی هوایی تأیید شده. او نه تنها یک خلبان برجسته، بلکه مظهر تخصص، شجاعت و صیانت از آسمان وطن بود. میراثی جاودان در تالار افتخارات ایران. ساخته شده به کمک Nano Banana Pro در Higgsfield AI #higgsfieldpartner

خلاصهٔ این روزها: پروژه‌های متوقف‌شده، تصمیم‌های متزلزل و عدم‌قطعیتِ دائمی. ترس طبیعی‌ست؛ ترس از نشدن و حذف‌شدن. اما بحران فقط بیرونی نیست. مسئله، واکنش ذهن ما به ابهام است. در اقتصاد مبهم، اول باید ذهن را مدیریت کرد. شاید وقتش رسیده دربارهٔ «#این_روزها» جدی‌تر فکر کنیم.

@CallMeDiegoJr همان همتی که @hajsadeghvafaei برای معرفی تیمسار اسکندری کرد را باید برای تیمسار زندی انجام دهد

توجه از پول باارزش‌تره. وقتی ترس و بحران دائم تکرار بشه، مغز ما آماده واکنش‌های هیجانی می‌شه. نتیجه؟ تصمیم‌های نادرست و خطاهای شناختی. قبل از هر اقدامی، از خودت بپرس: آیا عقلانی تصمیم می‌گیرم یا تحت‌تأثیر ترسم؟ #این_روزها

#اقتصادِ_توجه یعنی هرکس ترس را بلندتر فریاد بزند، سهم بیشتری از ذهن ما می‌برد. وقتی خبرها حول «#حمله» می‌چرخد، مغز وارد حالت بقا می‌شود؛ خطر را بزرگ‌تر می‌بینیم و هیجانی تصمیم می‌گیریم. قبل از واکنش، یک مکث: این خبر واقعیت است یا فقط دنبالِ توجهِ من؟ #این_روزها

@kam778 این رفتار نه بی‌خیالی است نه انکار بحران. در اقتصاد تورمی، نگه‌داشتن پول خودش ضرر است. وقتی هزینه ورود تقریباً صفر است و احتمال سود بالاست، آدم‌ها طبیعی است امتحان کنند. این «قمار» نیست؛ تلاش برای جا نماندن از کاهش ارزش پول است. #پول_داغ

1.5 میلیون نفر بدون آن که ریالی ریسک کرده باشند، در یک لاتاری شرکت کرده اند که ممکن است صدها میلیون تومان سود کنند. این طبیعی ترین رفتار یک آدم عاقل است. اگر می گفتند باید 500 میلیون هم واریز کنید، آن وقت معلوم میشد که چند نفر خطر فروپاشی را منتفی می دانند.

چرا می‌نویسیم و منتشر می‌کنیم؟ نوشتن، وجهِ متمدنانه‌ٔ فریاد زدن است. وقتی جهان با ما سر ناسازگاری برمی‌دارد، کلمات نجاتمان می‌دهند؛ و انتشار، کمی فضا برای دوام آوردن در اختیارمان می‌گذارد. #معماری_ذهن

@di3liker سرمقاله روزنامه دنیای اقتصاد به تاریخ ۲۱ بهمن ۱۳۹۶ به قلم علی میرزاخانی #افسانه_هویدا donya-e-eqtesad.com/%D8%A8%D8%AE%D…

هنوز که هنوزه کشور‌های ابرقدرت دنیا نمیدونن 13 سال بدون تورم یعنی چی ! روحت‌شاد هویدا عزیز . #جاويدشاه‌

@joeblillib4090 The Golden Crown #7

Imperial Iranian F-5 Tigers.

@Amir_Galavani درباره حسابداری نظری ندارم، اما علوم سیاسی جای مهندسی‌سازی نیست. سیاست معادله نیست؛ انسان است، با سوگیری، هیجان و قدرت. اگر قرار است قوی‌تر شود، باید به علوم شناختی و رفتاری نزدیک‌تر شود، نه به ذهن صفر و یکی.

بنظرم دانشگاه شریف سریعا باید دو رشته رو راه بندازه، #حسابداری و #علوم_سیاسی. و فردی مثل نیلی هم پیدا بشه که بچه های برق و مکانیک رو تشویق به تغییر رشته بکنه. اهل فن می دونند چرا اینو میگم. پ.ن: ضمن احترام به برخی رفقای حسابدار و علوم سیاسی خونده، ورود مهندسی‌های دانشگاه‌های تاپ به اقتصاد رو مثبت دیدم. جوری که بالای لیسانس واقعا جایی واسه دیپلمه‌‌های علوم انسانی‌ها نبود.

@joeblillib4090 instagram.com/p/B-9J1ZFh1mH/…

IRIAF RF-4 Phatnom taking a photo of an Iraqi Mi-24 Base in Southern Iran.

@HosseinGhatib نگاهی متفاوت و البته موشکافانه با لایه‌های حقوقی و روانشناختی با بررسی گذشته یک فرد و روند شکل گیری شخصیت او. کاری که فقط از این قلم بر می‌آید

محاکمه در سال ۲۰۲۱ برگزار شد و دادستانی تلاش کرد دقیقاً همین تصویر را تثبیت کند: گیسلین نه «شاهد»، نه «دوست»، و نه «قربانی» اپستین، بلکه همکار فعال او بوده است. در دادگاه، چند زن شهادت دادند و الگوی روایت‌ها با وجود تفاوت‌ها، در ساختار اصلی مشترک بود: گیسلین نقش اعتمادسازی داشت، نقش نزدیک‌سازی داشت، نقش عادی‌سازی داشت، و در برخی روایت‌ها نقش دخالت مستقیم هم مطرح شد. دفاع تلاش کرد او را قربانیِ فضای رسانه‌ای و جایگزین اپستین نشان دهد: اینکه بعد از مرگ اپستین، سیستم دنبال یک نفر بوده تا پرونده را ببندد و افکار عمومی را آرام کند. اما هیئت منصفه در نهایت او را در بخش اصلی اتهامات مجرم شناخت. در ژوئن ۲۰۲۲، دادگاه فدرال او را به ۲۰ سال زندان محکوم کرد. و اینجا دوباره همان پارادوکس بزرگ پرونده ظاهر شد: از نظر حقوقی، یک محکومیت سنگین صادر شده بود، اما از نظر افکار عمومی، سؤال اصلی هنوز بی‌پاسخ مانده بود. اپستین مرده بود و گیسلین ساکت مانده بود. یعنی دو نفری که بیشترین دانسته‌ها را داشتند، یکی در قبر بود و دیگری پشت دیوار زندان. و دقیقاً به همین دلیل است که پرونده، با وجود حکم نهایی، نمرده است. چون بسیاری باور دارند گیسلین تنها کسی است که اگر تصمیم بگیرد حرف بزند، می‌تواند شبکه را به زبان بیاورد: اینکه چه کسانی به خانه‌ها می‌آمدند، چه کسانی در سفرها بودند، چه کسانی در مهمانی‌ها حضور داشتند، و چگونه این شبکه سال‌ها توانست هم جرم را تکرار کند و هم مصونیت تولید کند. در معدود مصاحبه‌ای که گیسلین ماکسول در سال ۲۰۲۵ با وزارت دادگستری آمریکا انجام داد، از او پرسیده شد آیا تاکنون با نمایندگان یا عوامل موساد تماس داشته است یا نه. او پاسخ داد که نه فکر نمی‌کند اپستین مأمور موساد بوده باشد، و خودش هم هرگز با چنین افرادی رابطه مستقیم نداشته است. او اضافه کرد که اگر چنین موضوعی را می‌دانست، احتمالاً گزارش می‌کرد. چه کسی می‌داند؛ آیا روزی ترامپ او را عفو خواهد کرد؟ آیا او هم در کنار پدر در کوه زیتون دفن خواهد شد؟

همه خیره به اپستین‌اند؛ مردی که در نهایت یک مجرم بود: سرمایه‌داری با شبکه‌ای از سوءاستفاده و مرگی جنجالی. اما اپستین بیشتر «مرکز ثقل» این پرونده است تا «راز» آن. راز جای دیگری است: در شبکه. و در آن شبکه، کسی از او مهم‌تر است: گیسلین ماکسول. زنی در کنار ترامپ، ملانیا و اپستین اپستین پول داشت. این را خیلی‌ها دارند. اما گیسلین ماکسول چیزی داشت که در جهان قدرت، از پول هم مهم‌تر است: دسترسی. او می‌دانست چگونه آدم‌ها را به هم وصل کند. چگونه محافل را بسازد. چگونه چهره‌ها را دور یک میز بنشاند. چگونه از یک مهمانی، یک حلقه درست کند و از یک حلقه، یک حریم امن. اپستین بدون او می‌توانست یک مجرم ثروتمند باشد؛ اما با او، تبدیل شد به یک «ساختار»، یک «قلاب»و یک شاه مهره برای اخاذی توسط سرویسهای اطلاعاتی؛ او بود که جزیره اپستین را از مرکز جرایم غیر اخلاقی به جهان سلیبریتی‌ها و سیاستمداران هدف سرویس‌های جاسوسی تبدیل کرد. اما چرا و چطور؟ او که بود؟ اگر بخواهیم داستان گیسلین ماکسول را درست بفهمیم، باید اول یک حقیقت را بپذیریم : او نه در کنار اپستین ساخته شد و نه در نیویورک متولد شد. او محصول یک «خانه» بود. خانه‌ای که در آن قدرت، رسانه، و سیاست مثل هوای روزمره جریان داشت. و مرکز آن خانه، پدرش بود: رابرت ماکسول. ماکسول پدر از آن شخصیت‌هایی است که اگر در یک کشور دیگر زندگی می‌کرد، شاید فقط یک تاجر بزرگ می‌شد. اما در بریتانیا، جایی که رسانه همواره بخشی از معماری قدرت بوده، او تبدیل شد به چیزی فراتر از یک ناشر: یک پروژه قدرت. گاردین، او را این‌طور توصیف می‌کند: مردی پرطمطراق، قلدر، با صدایی بم و شخصیت سلطه‌گر؛ کسی که در زندگی ملی بریتانیا «یک غول» بود. او مالک Mirror Group Newspapers و New York Daily News بود، باشگاه‌های فوتبال Oxford United و Derby County را داشت، و در کنار اینها، یک مسیر زندگی افسانه‌وار ساخته بود: پناهنده‌ای که به قهرمان جنگی تبدیل شد، سپس تاجر، سپس نماینده حزب کارگر، و در نهایت یک غول رسانه‌ای با جت خصوصی و هلیکوپتر و رولزرویس. اما این فقط داستان صعود نیست. این داستان، یک «الگوی قدرت» است: قدرتی که از ترکیب سه عنصر ساخته می‌شود: رسانه (توانایی شکل دادن به افکار عمومی)، پول (توانایی خریدن درها)، رابطه (توانایی نشستن پشت میزهای بسته). ماکسول پدر همان آدمی که تلفن را برمی‌داشت و جلوی دیگران غرش می‌کرد: «کاخ سفید را وصل کنید. شماره ۱۰ را وصل کنید.» و وقتی تماس برقرار می‌شد، پشتش را می‌کرد تا همه فکر کنند او در حال مذاکره‌ای مهم است. این جزئیات شاید شبیه حکایت‌های حاشیه‌ای باشد، اما در واقع کلید فهم اوست. این یک تیپ شخصیتی است: آدمی که قدرت را نه فقط به عنوان ابزار، بلکه به عنوان هویت مصرف می‌کند. ۱ از ۷👇🏼

#این_روزها، وقتی همه‌چیز تند می‌دوه، امید از راهِ شنیدن برمی‌گرده ✨ #مالی_درمانی

@joeblillib4090 🦅The pilot of this F4 is probably General Mohammad Atighechi🦅

Iranian F-4 Phantom flying over an Iraqi Truck after firing on it.

۹/۹ اگر می‌خوای درک عمیق‌تر و روایت شیوای دکتر مکری را از این کتاب بشنوی، این پادکست را از دست نده: 🎧 mokri.org/all-topics/شماره-164-کتاب-وقتی-پیشگویی-خطا-می‌رود

۸/۹ درس ۷۰ ساله فستینگر: ❌ انسان‌ها دنبال حقیقت نیستند ✅ انسان‌ها دنبال حفظ انسجام روانی و هویت‌اند سؤال برای امروز: ما کجاها داریم از باورها دفاع می‌کنیم، نه از واقعیت؟ و نظام‌ها چطور از همین مکانیسم برای کنترل استفاده می‌کنند؟

۱/۹ درس امروز ما از کتابی است که ۶۸ سال پیش (۱۹۵۶) نوشته شد: «وقتی پیش‌بینی‌ها شکست می‌خورند» اما نکته این است: مغز انسان همان مغز ۷۰ سال پیش است، و نظام‌های دیکتاتوری هم همان الگوی رفتار را تکرار می‌کنند. 💥 برای یک نقد از جنس رفتارشناسی و واقعیت‌های قدرت آماده هستید؟