Michael Rubin

« Du Somaliland au Congo, Rubio échoue en Afrique » Washington Examiner 18 mars 2026 washingtonexaminer.com/opinion/beltwa… Il y a deux décennies, lors d’une conférence à Gdańsk, en Pologne, marquant le 25e anniversaire du mouvement Solidarność, Radek Sikorski, aujourd’hui ministre des Affaires étrangères de la Pologne, avait réuni Lech Wałęsa, chef du mouvement qui a sans doute enclenché le compte à rebours de la tyrannie soviétique, ainsi que d’autres anciens de Solidarność et dissidents encore confrontés à leurs propres empires du mal. Lors du dîner final, j’étais assis en face de l’ancien conseiller à la sécurité nationale Zbigniew Brzezinski. La trahison soviétique envers la Pologne a profondément marqué Brzezinski. Il a travaillé pour Jimmy Carter, mais lorsqu’il s’agissait de vaincre le communisme en Europe, il était un faucon. Quelques dissidents iraniens étaient également à table. Ils ont demandé à Brzezinski pourquoi les Iraniens ne devraient pas jouir de la même liberté que la Pologne post-communiste. Brzezinski n’a rien dit ; il s’est simplement levé et est parti. Le secrétaire d’État Marco Rubio reçoit régulièrement des éloges en tant que figure stable au sein de l’administration Trump. Là où Brzezinski prônait l’accommodement de la théocratie, Rubio a défendu la démocratie. Au Venezuela, Rubio a été le principal partisan de la fin de la dictature de Nicolás Maduro, même s’il a perdu le débat sur ce qui devait suivre. De même que la Pologne occupait toujours une place centrale pour Brzezinski, l’objectif de Rubio reste probablement d’apporter la liberté à Cuba, un objectif à portée de main. Cependant, en ce qui concerne la liberté et la sécurité en Afrique, Rubio est semblable à Brzezinski : il évite la cohérence. Mentalement du moins, il se lève et s’en va. Considérons le Somaliland : pro-Taïwan, pro-Israël et pro-américain, son soutien devrait aller de soi. Ancien pays indépendant marqué par un génocide après une union ratée, les États-Unis reconnaissent déjà les frontières du Somaliland. Les détracteurs tels que le sénateur Jim Risch (R-ID), qui imputent les violations des droits humains au Soudan au Somaliland, semblent davantage influencés par un collaborateur animé d’un ressentiment personnel que par la réalité. Rubio devrait voir clair dans ce jeu. Hésiter sur la reconnaissance du Somaliland aide Pékin et les Houthis, affaiblit ce qui pourrait être le pays le plus pro-américain et pro-Trump d’Afrique, punit plutôt que récompense la démocratie et prive d’un accès aux terres rares. Rubio échoue également en République démocratique du Congo. Alors que Félix Tshisekedi, le dirigeant du pays, dont la principale qualification pour la fonction serait d’avoir été livreur de pizzas en Belgique, brandissait la promesse de vastes contrats miniers devant la Maison-Blanche, Rubio a entièrement adopté le récit congolais, accusant le Rwanda de déstabiliser la région et de soutenir des insurgés dans l’est du Congo. Ce n’est pas le Rwanda qui déstabilise la région, mais Tshisekedi, qui s’appuie sur les mêmes incitations raciales ayant conduit au génocide anti-Tutsi au Rwanda et qui cherche désormais un troisième mandat anticonstitutionnel, plongeant le pays dans le chaos. Les troubles dans l’est du Congo ont augmenté à mesure que les sanctions contre Kinshasa étaient levées, ce dernier ayant ensuite acheté du matériel militaire de pointe à Pékin, pensant que l’équipement, plutôt que la compétence, lui donnerait un avantage dans toute guerre. Rien ne peut remplacer un dialogue national au Congo sur la gouvernance, la Constitution et l’avenir du pays. Peut-être Rubio s’appuie-t-il entièrement sur des universitaires ou sur Amnesty International, mais tous deux seraient aussi biaisés sur le Rwanda qu’ils le sont sur Israël ou les États-Unis. Les professionnels de l’aide, que Rubio a écartés de l’USAID, reprochaient au président rwandais Paul Kagame de refuser leur modèle de dépendance et de lutter plutôt contre la corruption en transformant le Rwanda en une nouvelle Singapour ; pourtant, sur cette question, Rubio les suit sans esprit critique. Aujourd’hui, le Rwanda serait le seul pays au monde à avoir vaincu la corruption dysfonctionnelle. Son économie fonctionnerait selon des normes européennes et se classerait même au-dessus de l’Italie, de l’Espagne et de la Pologne en matière de lutte contre la corruption. Le Congo, en revanche, se situerait au niveau d’Haïti et de l’Afghanistan. Les sanctions unilatérales de Rubio contre le Rwanda seraient analogues à des sanctions contre Israël pour avoir répondu à l’attaque du Hamas du 7 octobre 2023. Même son prédécesseur, Antony Blinken, n’était pas allé aussi loin. Désormais, le réflexe de Rubio de suivre les pires instincts de son département ou des lobbyistes risque de provoquer une instabilité à travers le continent. Le Rwanda a contenu l’État islamique au Mozambique, mais ses forces pourraient désormais se retirer. Le même schéma pourrait se reproduire au Soudan du Sud et en République centrafricaine. Pendant ce temps, les actions de Tshisekedi compromettent tout espoir de voir le corridor de Lobito réorienter le commerce africain de la Chine vers les États-Unis. Les Africains pro-américains et favorables au libre marché méritent le soutien des États-Unis, et non leur mépris.

ICYMI, discussing Joe Kent's NCTC resignation and the latest on Iran on @morninganswer Chicago: morninganswerchicago.com/debate-over-ir…

From Somaliland to Congo, Rubio flunks on Africa washingtonexaminer.com/opinion/beltwa…

مسؤول سابق في وزارة الدفاع الأميركية لـ «الاتحاد»: الإمارات قادرة على مواجهة التهديدات الإيرانية بكفاءة عالية eti.ae/JWGl

Μάικλ Ρούμπιν στα Παραπολιτικά: "Η Ευρώπη θα πρέπει να ανησυχεί για μια νέα 11η Σεπτεμβρίου" parapolitika.gr/diethni/articl…

Iran’s declining ability to fight Hormuz battle washingtonexaminer.com/opinion/beltwa…

Middle East Forum Observer "Marruecos debería enviar una nueva Marcha Verde a Ceuta y Melilla" Pedro Sánchez de España debería cumplir con su retórica anticolonial y poner fin a su ocupación en África 16 de marzo de 2026 Michael Rubin meforum.org/mef-observer/m… En 1975, España intentaba desesperadamente conservar la colonia del Sahara Occidental que había tomado décadas antes, o al menos transformarla en un Estado títere al poner a líderes elegidos a dedo, aunque no tuvieran legitimidad local. El rey Hassan II puso en jaque las ambiciones de Madrid. El 6 de noviembre de 1975, aproximadamente 350,000 marroquíes desarmados simplemente marcharon hacia el Sahara. Agitaban banderas marroquíes y llevaban el Corán. Las fuerzas españolas se retiraron. Un poco más de una semana después, España firmó los Acuerdos de Madrid, en los que España, Marruecos y Mauritania acordaron respetar las opiniones de la población local. España se comprometió a retirarse del territorio para finales del mes de febrero siguiente. Hassan II tenía la historia de su lado. La región había sido marroquí durante más de un milenio antes de la llegada imperialista de España. Los marroquíes tienen muchos debates internos, pero la soberanía sobre los territorios que los colonos europeos ocuparon no es uno de ellos. Anteriormente, el billete de 100 dirhams de Marruecos conmemoraba la Marcha Verde. El rey Mohammed VI continuó el legado de la Marcha Verde con su gestión del Sahara. Por habitante, el Sahara recibe más inversión estatal en escuelas e infraestructura que otras regiones de Marruecos. Dakhla y Laâyoune son modelos de desarrollo urbano sostenible. Los saharauis encarcelados por el Frente Polisario, un vestigio de la Guerra Fría que Argelia aún apoya, huyen de Tinduf en cada oportunidad, hasta el punto de que el Polisario retiene a los miembros de las familias como rehenes para evitar que huyan hacia Marruecos. Con el primer ministro socialista español Pedro Sánchez adoptando el lenguaje de la descolonización, Mohammed VI debería reclamar el espíritu de la Marcha Verde para finalizar la expulsión de los colonos españoles del suelo marroquí. Ceuta y Melilla pueden ser pueblos relativamente pequeños, pero representan cabezas de puente ilegítimas y albergan a unos 170,000 colonos españoles. Son un punto débil para la seguridad europea, ya que los migrantes africanos intentan regularmente saltar la valla para solicitar asilo. Los marroquíes deberían reunirse, enviar bulldozers a la frontera y luego entrar en Ceuta y Melilla desarmados para izar la bandera. Sánchez y la prensa española pueden quejarse, pero no tienen base para actuar. Y, de hecho, la OTAN tampoco podría intervenir, incluso si las fuerzas marroquíes entraran en las ciudades para restaurar el orden y organizar el traslado de los colonos a través del estrecho de Gibraltar y su regreso a España. La OTAN es una alianza de defensa mutua basada en la membresía y la geografía. El artículo 5 de su tratado fundacional establece: "Las Partes acuerdan que un ataque armado contra una o más de ellas en Europa o América del Norte será considerado un ataque contra todas ellas...". El artículo 6 es explícito: "A los efectos del artículo 5, un ataque armado contra una o más de las Partes se considera que incluye un ataque armado contra el territorio de cualquiera de las Partes en Europa o América del Norte… o contra las Islas bajo la jurisdicción de cualquiera de las Partes en la zona del Atlántico Norte al norte del Trópico de Cáncer." Ni Ceuta, ni Melilla, ni las Islas Canarias activarían una respuesta de la OTAN, de la misma manera que la OTAN no respondería a un ataque a Hawái o Puerto Rico. Sánchez debería hacer lo correcto: cumplir con su retórica anticolonial y poner fin a la ocupación española en África. Mientras tanto, las autoridades de Cádiz deberían comenzar a prepararse para recibir a los colonos españoles desplazados, ya sea que Madrid lo acepte o no.

Middle East Forum Observer Le Maroc devrait envoyer une nouvelle Marche Verte à Ceuta et Melilla Pedro Sánchez d'Espagne devrait tenir ses promesses de décolonisation et mettre fin à son occupation en Afrique 16 mars 2026 Michael Rubin meforum.org/mef-observer/m… En 1975, l'Espagne cherchait désespérément à soit conserver la colonie du Sahara occidental qu'elle avait saisie des décennies auparavant, soit à la transformer en un État de substitution en plaçant des dirigeants choisis de manière arbitraire, bien qu'ils n'aient aucune légitimité locale. Le roi Hassan II a mis en échec les ambitions de Madrid. Le 6 novembre 1975, environ 350 000 Marocains non armés ont simplement marché dans le Sahara. Ils agitaient des drapeaux marocains et portaient le Coran. Les forces espagnoles se sont retirées. Un peu plus d'une semaine plus tard, l'Espagne a signé les Accords de Madrid dans lesquels l'Espagne, le Maroc et la Mauritanie ont convenu de respecter les vues de la population locale. L'Espagne s'est engagée à se retirer du territoire d'ici la fin du mois de février suivant. Hassan II avait l'histoire de son côté. La région était marocaine depuis plus d'un millénaire avant l'arrivée impérialiste de l'Espagne. Les Marocains ont de nombreux débats internes, mais la souveraineté sur les territoires saisis par les colonisateurs européens n'en fait pas partie. Auparavant, le billet de 100 dirhams du Maroc commémorait la Marche Verte. Le roi Mohammed VI a poursuivi l'héritage de la Marche Verte avec sa gestion du Sahara. Par habitant, le Sahara reçoit plus d'investissements publics dans les écoles et les autres infrastructures que d'autres régions du Maroc. Dakhla et Laâyoune sont des modèles de développement urbain durable. Les Sahraouis emprisonnés par le Front Polisario, un vestige de la guerre froide que l'Algérie soutient encore, fuient Tindouf à chaque occasion, au point que le Polisario retient les membres des familles en otage pour empêcher leur fuite vers le Maroc. Avec le Premier ministre socialiste espagnol Pedro Sánchez adoptant le langage de la décolonisation, Mohammed VI devrait revendiquer l'esprit de la Marche Verte pour finaliser l'expulsion des colons espagnols du sol marocain. Ceuta et Melilla peuvent être de petites villes, mais elles représentent des têtes de pont illégitimes et abritent environ 170 000 colons espagnols. Elles constituent un point faible pour la sécurité européenne, car les migrants africains tentent régulièrement de franchir la clôture pour demander l'asile. Les Marocains devraient se rassembler, envoyer des bulldozers à la frontière, puis entrer à Ceuta et Melilla désarmés pour lever le drapeau. Sánchez et la presse espagnole peuvent protester, mais ils n'ont aucune raison d'agir. Et d'ailleurs, l'OTAN ne pourrait pas non plus intervenir, même si les forces marocaines entraient dans les villes pour rétablir l'ordre et organiser l'expulsion des colons à travers le détroit de Gibraltar et leur retour en Espagne. L'OTAN est une alliance de défense mutuelle fondée sur l'adhésion et la géographie. L'article 5 de son traité fondateur stipule : "Les parties conviennent qu'un acte d'agression contre l'une ou plusieurs d'entre elles en Europe ou en Amérique du Nord sera considéré comme un acte d'agression contre toutes..." L'article 6 est explicite : "Aux fins de l'article 5, une agression armée contre une ou plusieurs des parties est réputée inclure une agression armée contre le territoire de l'une des parties en Europe ou en Amérique du Nord… ou contre les îles sous la juridiction de l'une des parties dans la zone Atlantique Nord au nord du tropique du Cancer." Ni Ceuta, ni Melilla, ni les îles Canaries ne déclencheraient une réponse de l'OTAN, tout comme l'OTAN ne répondrait pas à une attaque contre Hawaii ou Porto Rico. Sánchez devrait faire ce qu'il y a de juste : tenir ses promesses de décolonisation et mettre fin à l'occupation espagnole en Afrique. Pendant ce temps, les autorités de Cadix devraient commencer à se préparer à recevoir les colons espagnols déplacés, que Madrid acquiesce ou non.

Morocco Should Send a New Green March into Ceuta and Melilla meforum.org/mef-observer/m…

Iran: Rumours of New Ayatollah's Death ‘Too Great to Bear’ If He Stays Hidden: youtu.be/rj8JTT6WzH4?si… (My interview in Times Radio)

المسئول السابق فى «البنتاجون» مايكل روبين: ترامب يريد عقد صفقة لوقف حرب إيران.. وتغيير نظام «آيات الله» ليس على أولوياتهdostor.org/5459452

ناظر «Middle East Forum» رهبران اپوزیسیون ایران باید درس شریف علی را به یاد داشته باشند وقتی تغییر رژیم در ایران رؤیایی دور بود، سیاست‌بازی جایگاهی داشت؛ اما اکنون که تحقق آن نزدیک می‌شود، بازی‌های سیاسی نتیجه‌ای معکوس خواهد داشت ۱۵ مارس ۲۰۲۶ نوشتهٔ مایکل روبین meforum.org/mef-observer/i… رضا پهلوی و مشاورانش همچنان تلاش می‌کنند به‌تنهایی پیش بروند. در حالی که برای دهه‌ها، برند ولیعهد پیشین ایران بر ائتلاف‌سازی استوار بود، حلقه کنونی مشاوران او بیشتر بر کنترل متمرکز و اقتدارگرایانه تأکید دارد. در همین حال، برخی اعضای «کنگره آزادی ایران» که نهادی نمایندگی‌گراتر و کثرت‌گرا‌تر است، همچنان به بازی‌های سیاسی ادامه می‌دهند؛ برای کسب برتری در میان شرکای ائتلاف مانور می‌دهند، از احزاب دیگر انتقاد می‌کنند و اولتیماتوم‌های داخلی صادر می‌کنند. چنین سیاست‌بازی‌هایی زمانی که تغییر رژیم در ایران رؤیایی دوردست بود، جایگاهی داشت؛ اما اکنون که تحقق آن در حال نزدیک شدن است، رهبران ایرانی که به چنین بازی‌هایی مشغول‌اند خطر آن را دارند که پیروزی را از چنگ خود به شکست تبدیل کنند. در حالی که آنان لاف می‌زنند و تهدید به عدم همکاری می‌کنند، باید شریف علی بن الحسین را به یاد بیاورند. اگر ندانند او که بود، در واقع بدون آن‌که متوجه باشند نکته‌ای را ثابت کرده‌اند. در سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳، هنگامی که جنگ و تغییر رژیم در عراق نزدیک می‌شد، دولت‌های ایالات متحده و بریتانیا تلاش فوق‌العاده‌ای کردند تا گروه‌های اپوزیسیون عراقی را وادار به همکاری با یکدیگر کنند. این کار دشواری بود. نه‌تنها بوروکراسی‌های مختلف آمریکا—وزارت خارجه، پنتاگون و سازمان اطلاعات مرکزی—با وحدت هدف به مسئله عراق نزدیک نمی‌شدند، بلکه هر کدام نیز درباره این‌که پس از تغییر رژیم چه کسی باید کشور را اداره کند، دیدگاه‌های متفاوتی داشتند. چندین گرایش و چشم‌انداز رقیب وجود داشت. برخی اصیل بودند و پروژه برخی دیگر کاملاً توسط سرویس‌های اطلاعاتی خارجی هدایت می‌شد. احزاب کرد امیدوار بودند خودمختاری خود را رسمیت ببخشند و شاید حتی به استقلال دست یابند، در حالی که «جبهه ترکمن‌های عراق» که از سوی آنکارا هدایت می‌شد، به‌طرزی عجیب ادعا می‌کرد اکثریت جمعیت منطقه را تشکیل می‌دهد. «شورای عالی انقلاب اسلامی در عراق» یک حکومت دینی شیعی را در نظر داشت. «حزب الدعوه عراق»، با شاخه‌های لندن و تهران خود، به دنبال حکمرانی مذهبی‌تر بود. «توافق ملی عراق» که توسط بعثی سابق ایاد علاوی تأسیس شد، جامعه‌ای سکولارتر می‌خواست. او که از سوی سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا حمایت می‌شد، به دنبال همکاری با بسیاری از قبایل عرب سنی در استان الانبار بود؛ قبایلی که بسیاری از آن‌ها ابتدا از شورش حمایت کردند و سپس در دوران افزایش نیروهای آمریکایی موضع خود را تغییر دادند. در همین حال، احمد چلبی نیز به عنوان رئیس «کنگره ملی عراق»—گروهی چتری که در سال‌های نخست با کمک‌های مالی آمریکا پشتیبانی می‌شد—ادعای رهبری داشت. شریف علی نیز یکی دیگر از چهره‌های مهم سیاسی بود. او وارث تاج‌وتخت هاشمی عراق به شمار می‌رفت. پس از فروپاشی امپراتوری عثمانی، «جامعه ملل» عراق را به‌عنوان قلمرو قیمومت به بریتانیا واگذار کرد. شورش عراق در سال ۱۹۲۰ این طرح را مختل کرد و پادشاهی عراق شکل گرفت؛ در حالی که بریتانیا عملاً اداره آن را تحت شرایط پیمان انگلو–عراقی ۱۹۲۲ در دست داشت. بریتانیا فیصل اول، رهبر هاشمی قیام عربی دوران جنگ جهانی اول در حجاز، را پس از دوره کوتاه و ناموفق پادشاهی‌اش در سوریه به‌عنوان پادشاه عراق منصوب کرد. فیصل اول، پسرش غازی اول و نوه‌اش فیصل دوم تا انقلاب ۱۹۵۸ بر عراق حکومت کردند. سربازان شورشی عراقی پادشاه، ولیعهد و چند عضو دیگر خاندان سلطنتی را کشتند؛ تنها همسر ولیعهد، شاهزاده هیام، زنده ماند. هنگامی که عراقی‌ها ابتدا تحت حکومت جمهوری و سپس تحت رژیم بعث رنج می‌بردند، نوستالژی برای سلطنت افزایش یافت. در چنین فضایی بود که شریف علی—که پسرخاله مادری فیصل دوم بود—ادعای خود را مطرح کرد. شریف علی فردی باهوش، ظریف و خوش‌برخورد بود. او یکی از اعضای «گروه هفت»—گروه‌های برجسته عراقی و کرد عراقی که ایالات متحده و بریتانیا پیش از جنگ با آنان همکاری می‌کردند—به شمار می‌رفت. او در همه کنفرانس‌ها و نشست‌ها شرکت می‌کرد، اما هنگامی که صدام حسین سقوط کرد، از پیوستن به شورای حکومتی خودداری کرد. چند عامل در این تصمیم او نقش داشت. نخست این‌که تصور می‌کرد اگر کارت ملی‌گرایی عراقی را بازی کند و از کسانی که با ایالات متحده همکاری می‌کنند فاصله بگیرد، مزیت رقابتی به دست خواهد آورد. او همچنین استدلال می‌کرد که سلطنت نهادی وحدت‌بخش است و نباید در سطحی برابر با سیاستمداران زیر دست خود بنشیند. بنابراین هنگامی که «اداره موقت ائتلاف» شورای حکومتی عراق را به عنوان رهبری چرخشی در دوره انتقالی تشکیل داد، او نپذیرفت. این برای او اشتباهی سرنوشت‌ساز بود. شورای حکومتی نهادی مضحک بود، اما به پایه‌ای تبدیل شد که نظام سیاسی جدید عراق بر آن شکل گرفت. شریف علی جا ماند و بدون منابع قدرت، نتوانست حمایت و امتیاز توزیع کند. پیروانش به‌زودی از میان رفتند. این‌که کارکنانش—که او به شکلی افراطی به آنان وفادار بود—بی‌کفایت بودند، تنها سقوط او را سریع‌تر کرد؛ شباهتی ناراحت‌کننده با وضعیت کنونی رضا پهلوی. در عرض یک یا دو سال، شریف علی از مدعی رهبری عراق به فردی بی‌اهمیت تبدیل شد. هنگامی که شریف علی در سال ۲۰۲۲ درگذشت، اندک عراقی‌ای متوجه شد. اپوزیسیون ایران باید به این نکته توجه کند. پهلوی شاید چهره‌ای برجسته باشد، اما اشتباهات او و رفتارهای مشاورانش صعود او را دشوارتر کرده است، اگر نگوییم کاملاً او را از رقابت خارج کرده است. «کنگره آزادی ایران» فرصتی برای رشد دارد، اما تلاش هر عضو برای برخورد سخت با دیگر اعضا یا صدور اولتیماتوم ممکن است غرورهای ایرانی را راضی کند، اما در عرصه گسترده‌تر سیاست آن‌ها را بی‌اعتبار خواهد کرد؛ زیرا چنین رفتارهایی تنها به استدلال کسانی کمک می‌کند که به دنبال سناریویی شبیه ونزوئلا هستند. شریف علی فرصت خود را در عراق از دست داد. این‌که بسیاری از گروه‌های ایرانی حال‌وهوای واشنگتن و میزان صبر کسانی را که آماده کمک به آن‌ها هستند به‌درستی درک نمی‌کنند، نشان می‌دهد تاریخ می‌تواند دوباره تکرار شود.

ناظر «Middle East Forum» تکرار «استراتژی مشهد» جمهوری اسلامی را نجات نخواهد داد ترامپ باید به ارتش آمریکا دستور دهد مقام‌های رژیم را در پایتخت عملیِ زمان جنگ ایران شکار کند ۱۵ مارس ۲۰۲۶ Michael Rubin meforum.org/mef-observer/r… برای بیشتر ایرانیان، جنگ ایران و عراق در سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸ شبیه جنگ جهانی اول با شدتی چند برابر بود. همانند جنگ جهانی اول، جنگ سنگری مشخصه اصلی درگیری ایران و عراق بود. خطوط جبهه برای سال‌ها به‌سختی جابه‌جا می‌شدند، اما حملات ناموفق از میان سرزمین بی‌طرف، به سوی مواضع تیربار و درون سیم‌های خاردار، جان ده‌ها هزار نفر را گرفت. عراقی‌ها از سلاح‌های شیمیایی استفاده کردند؛ بسیاری از کهنه‌سربازان ایرانی هنوز هم با زخم‌ها و نابینایی زندگی می‌کنند و از مراقبت پزشکی اندکی برخوردارند. آنچه این جنگ را در بسیاری موارد حتی بدتر از جبهه غربی جنگ جهانی اول می‌کرد «جنگ شهرها» بود؛ تبادل گونه‌های تغییریافته و کم‌دقت موشک‌های اسکاد که هزاران نفر را در سراسر عراق و ایران کشت. تهران در ربع قرنی که پیش از انقلاب اسلامی ۱۹۷۹ گذشت، شهری در حال رونق بود. در واقع، رشد سریع آن در میان صنعتی‌شدن و توسعه اقتصادی ایران یکی از عوامل مؤثر در وقوع انقلاب بود؛ زیرا روستاییانی با هنجارهای مذهبی محافظه‌کارانه به امید یافتن کار به شهر سرازیر شدند، اما در نهایت از جامعه جهان‌وطنی شهر آزرده شدند. در سال ۱۹۶۰ جمعیت تهران کمتر از دو میلیون نفر بود. یک دهه بعد به حدود ۳٫۳ میلیون رسید و در سال ۱۹۸۰ از ۴٫۵ میلیون نفر فراتر رفت. جمعیت کل منطقه بزرگ تهران بیش از ۱۰ میلیون نفر بود. جنگ ایران و عراق شهرهای ایران را به‌طور چشمگیری تغییر داد. ارتش عراق چندین شهر ایرانی از جمله خرمشهر، سوسنگرد، بستان، هویزه، مهران و قصرشیرین را اشغال کرد و شهرهای دیگری را نیز ویران ساخت. محاصره آبادان توسط عراق بیش از ده ماه طول کشید و بخش زیادی از شهر را نابود کرد. کسانی که بر اثر درگیری‌ها آواره شدند به تهران هجوم آوردند. سپس هنگامی که در فوریه ۱۹۸۴ موشک‌های عراقی بر پایتخت باریدن گرفت، بسیاری از تهرانی‌ها به سمت شرق گریختند؛ جایی خارج از برد موشک‌های عراق. در سال ۱۹۶۶، تهران پرجمعیت‌ترین شهر ایران بود و پس از آن اصفهان قرار داشت؛ سپس تبریز و مشهد تقریباً شانه‌به‌شانه هم بودند. اصفهان درست پیش از انقلاب اسلامی ۱۹۷۹ همچنان دومین شهر بزرگ ایران بود و مشهد با اختلافی اندک از تبریز در جایگاه سوم قرار گرفت. تا سال ۱۹۸۶ جمعیت مشهد بیش از دو برابر شد و به ۱٫۴ میلیون نفر رسید—تقریباً دو برابر جمعیت اصفهان، تبریز و شیراز. دلیلش چه بود؟ این تصور که فاصله از عراق و تنش‌های خلیج فارس می‌تواند امنیت و عادی بودن زندگی را به همراه بیاورد. مرز افغانستانِ تحت اشغال شوروی تنها ۱۶۰ مایل دورتر بود، اما در آن زمان هرگونه تهدید شوروی برای ایران از میان رفته بود. شمار اندکی از ایرانیان به افغانستان سفر می‌کردند و بنابراین آن جنگ از نظرها دور و از ذهن‌ها بیرون بود. اکنون که جنگ دوباره تهران را لمس کرده است، گزارش می‌شود که بسیاری از رهبران و ژنرال‌های ارشد ایرانی به مشهد منتقل شده‌اند. حتی بدون جنگ نیز، ماه‌ها پیش رئیس‌جمهور Masoud Pezeshkian بحثی دیرینه درباره انتقال پایتخت ایران را دوباره زنده کرد. تهران بیش از حد شلوغ است، زیرساخت‌هایش رو به فروپاشی‌اند و در منطقه‌ای زلزله‌خیز قرار دارد. البته رهبرانی که اکنون از پایتخت خود می‌گریزند، دلیل دیگری دارند: شاید تصور می‌کنند سال ۲۰۲۶ همان ۱۹۸۶ جدید است و حضور در مشهد برایشان بقا می‌خرد؛ اما اشتباه می‌کنند. لحن و گفتار ایران نشان می‌دهد هدف جنگی آنان گرفتار کردن ایالات متحده در جنگی فرسایشی است، همان‌گونه که زمانی با عراق کردند. اما آن‌ها اشتباه می‌کنند. دو ارتش به هیچ‌وجه قابل مقایسه نیستند. ارتش عراق نیروی انسانی زیادی داشت، اما به تجهیزات قدیمی شوروی متکی بود. ایالات متحده با دقت بالا به ایران حمله می‌کند و عمدتاً از هواپیما، موشک و پهپاد استفاده می‌کند و هیچ تمایلی به اشغال خاک اصلی ایران ندارد. رهبری مذهبی، سیاسی و نظامی ایران ممکن است باور داشته باشد که با نشستن در مشهد می‌توانند از قربانی شدن در جنگی که برنامه هسته‌ای‌شان و دهه‌ها «صدور انقلاب» آن را رقم زده است، بگریزند. رئیس‌جمهور Donald Trump باید به آنان نشان دهد که این فرض چقدر نادرست است. پس از هدف قرار دادن خارگ، ترامپ اکنون باید به ارتش آمریکا دستور دهد مقام‌های رژیم را در پایتخت عملیِ زمان جنگ ایران شکار کند. البته بمب‌افکن‌ها باید از حرم Shrine of Imam Reza که زیارتگاهی مقدس است و شهر پیرامون آن رشد کرده، دوری کنند؛ اما می‌توانند دفاتر بنیادهای انقلابی (بنیادها) و خانه‌ها و مجتمع‌های محل اقامت رهبری ایران را هدف قرار دهند. در جریان جنگ ایران و عراق، رهبری روحانی تصور می‌کرد می‌تواند هم فرار کند و هم پنهان شود و در عین حال مردم عادی ایران را بگذارد تا از یورش عراق رنج ببرند. امروز، ترامپ باید دو نکته را روشن کند: رهبری رژیم نه می‌تواند فرار کند و نه پنهان شود و برخلاف جنگ شهرها، مردم ایران می‌توانند با اطمینان در حاشیه بمانند، زیرا هدف قرار نخواهند گرفت.

Repeating the ‘Mashhad Strategy’ Will Not Save the Islamic Republic meforum.org/mef-observer/r…

مرصد منتدى الشرق الأوسط كيف يجب أن يرد ترامب على الهجوم الصاروخي على السفارة الأمريكية في بغداد؟ يجب على إدارة ترامب أن تتعامل مع القرب الأيديولوجي، وليس المسؤولية المباشرة، كمعيار للرد الانتقامي 14 مارس 2026 مايكل روبين meforum.org/mef-observer/h… في 14 مارس 2026، ضرب صاروخ أراضي السفارة الأمريكية في بغداد، مما تسبب في أضرار طفيفة. منذ بداية الثورة الإسلامية الإيرانية في عام 1979، أصبحت الهجمات على السفارات سمة مميزة لإيران ووكلائها. فلم يبدأ النظام الإيراني صراعه مع الولايات المتحدة باحتلال السفارة الأمريكية في طهران، واحتجاز 52 دبلوماسياً أمريكياً لمدة 444 يوماً فحسب، بل في عام 1983، قامت ميليشيات موجهة من إيران بتفجير السفارة الأمريكية في بيروت والكويت. ولم يكن الهجوم في 14 مارس 2026 هو الأول على السفارة الأمريكية في العراق. ففي عام 2019، اجتاحت ميليشيات عراقية مدعومة من إيران محيط السفارة. إن تجاهل الهجوم سيشجع على مزيد من الهجمات. على سبيل المثال، كانت عملية احتلال السفارة الأمريكية في طهران في الأصل الهجوم الإيراني الثاني على تلك المنشأة. ففي 14 فبراير 1979، هاجم مقاتلون المبنى في قلب طهران، وأخذوا السفير الأمريكي وحوالي 100 دبلوماسي رهائن قبل الإفراج عنهم. لقد أقنع غياب رد فعل الرئيس جيمي كارتر المقاتلين التابعين لآية الله روح الله الخميني بمحاولة الهجوم مرة أخرى. الإرهاب هو تكتيك. يعمل عندما تفوق فوائده تكاليفه. ولذلك، يجب على ترامب أن يتصرف بحسم لزيادة المخاطر على إيران وحلفائها في حال وقوع أي هجوم على ممتلكات أمريكية. أولاً، تماماً كما استخدم ترامب حق النقض ضد محاولة رئيس الوزراء السابق نوري المالكي للعودة، يجب عليه الآن أن يوضح أن رئيس الوزراء محمد شياع السوداني لم يعد مقبولاً في واشنطن لأنه، على أقل تقدير، فشل في الحفاظ على قدسية الممتلكات الدبلوماسية. لقد كان السوداني رئيس وزراء ناجحاً؛ حيث أن التنمية في البنية التحتية خلال فترته كانت مذهلة. لقد حول أفق بغداد بشكل ملحوظ. لكن الفترات الثانية نادرة في العراق، لذا لا عيب في التنحي، خاصة لأن هناك مرشحين من إطار التحالف المقبولين من النجف وواشنطن والدول الإقليمية الذين أظهروا قدراتهم في الكواليس—مثل إدارة محاكمة صدام حسين—لكنهم غير مرتبطين بفضائح فساد أو أي اتهام بالولاء لطهران. لن يرى العراق السلام الذي يستحقه شعبه حتى يكون لديه رئيس وزراء مستعد للوقوف في وجه الميليشيات وفرض السيادة الكاملة على الأراضي العراقية، من باشيقا إلى البصرة. ثانياً، يجب على ترامب أو وزير الحرب بيت هيغسث نشر قائمة مرتبة من السياسيين المؤيدين لإيران وقادة الميليشيات—مثل المالكي، قائد كتائب بدر هادي العامري، قائد حركة حزب الله النجباء أكرم الكعبي، والأمين العام لكتائب حزب الله أحمد الحميداوي، على سبيل المثال. في كل مرة يتم فيها استهداف أمريكي أو مصلحة أمريكية، يجب على القوات الأمريكية استهداف الشخص الأعلى رتبة في تلك القائمة للقضاء عليه. يجب على إدارة ترامب أن تتعامل مع القرب الأيديولوجي، وليس المسؤولية المباشرة، كمعيار للرد الانتقامي. إذا كان الهدف يريد السلامة، فلا ينبغي له أن يرتبط بالإرهابيين. على سبيل المثال، في عام 1998، أمر الرئيس بيل كلينتون بهجوم انتقامي على مصنع دواء سوداني بعد أن هاجم تنظيم القاعدة السفارات الأمريكية في تنزانيا وكينيا. بدأ الصحفيون السودانيون والعديد من الصحفيين الغربيين في التساؤل عما إذا كان مصنع الشفاء متورطاً في إنتاج أسلحة كيميائية، أو إذا كانت منتجاته هي فعلاً أدوية. ومع ذلك، فإن هذا يغفل النقطة الأساسية. إذا لم يكن النظام السوداني يرتبط بردود الفعل والمتطرفين، لما كان مضطراً للقلق بشأن استهدافه في أي حالة. كان هناك سبب لاختيار كلينتون للسودان وليس السيشيل للرد. إذا كان أي من القادة العراقيين يرغب في إزالة نفسه من قائمة الميليشيات المؤيدة لإيران، فيمكنهم إما مغادرة العراق أو تسليم أنفسهم للقوات الأمريكية؛ وإلا يجب على كل منهم أن يعتبر نفسه ميتاً يمشي. في كثير من الحالات، يوظفون أبناءهم أو أقاربهم أو أبناء أخوتهم كمساعدين موثوقين. في مثل هذه الظروف، يجب على ترامب أو هيغسث أن يوضح أن المخططين الأمريكيين لن ينظروا إلى أفراد الأسرة الذين يبقون في القرب على أنهم أكثر من مجرد متعاونين، وأن استراتيجية استخدام الدروع البشرية ستفشل. تستهدف الجمهورية الإسلامية وميليشياتها الممتلكات الأمريكية والأمريكيين أنفسهم لأنها تعتقد أنها يمكنها الإفلات من العقاب. قد يشكو المالكي والعامري من أنهم غير مسؤولين إذا كانت الصواريخ قد انطلقت من داخل إيران، لكن يجب على البيت الأبيض تجاهل شكاواهم لسببين. أولاً، لديهم قيمة بالنسبة للنظام الإيراني وبالتالي فإن القضاء عليهم سيكون له قيمة بالنسبة لواشنطن. ثانياً، يساعد الميليشيا العراقيون بانتظام الإيرانيين في تحديد الأهداف عن طريق إرسال إحداثيات جي بي إس والبيانات الأخرى. لقد لعب الأمريكيون لفترة طويلة لعبة لينة في العراق. حان الوقت لإظهار الإيرانيين ووكلائهم العراقيين ما يحدث عندما يلمسون السفارة أو دبلوماسياً.

How Should Trump Respond to the Missile Strike at the U.S. Embassy in Baghdad? meforum.org/mef-observer/h…

مرصد منتدى الشرق الأوسط الضربة على جزيرة خرج تمنع تخريباً على طريقة صدام تدمير نقاط الحراسة في الجزيرة يمهّد الطريق لاحتلالها من قبل القوات الأمريكية وحماية منشآتها النفطية لاقتصاد ما بعد الحرب 13 مارس 2026 بقلم مايكل روبين meforum.org/mef-observer/t… في 13 مارس 2026 أعلن الرئيس الأمريكي دونالد ترامب على منصة تروث سوشال أن الولايات المتحدة قصفت جزيرة خرج بهدف القضاء على الأصول العسكرية والأمنية الإيرانية الموجودة في الجزيرة. وادّعى ترامب النجاح، قائلاً إنه “دمّر أهدافه تماماً” مع إبقاء محطة النفط نفسها سليمة. إذا كان هذا صحيحاً، فهو مهم لسببين. أولاً، رغم أن خرج هي جزيرة صناعية أكثر منها جزيرة عسكرية، فإنها مع ذلك ذات أهمية كبيرة. ولأن الساحل الإيراني للخليج العربي ضحل جداً بالنسبة لناقلات النفط الكبيرة، فإن الجمهورية الإسلامية تنقل معظم نفطها عبر أنابيب إلى خرج ليجري تحميله على ناقلات تبعد أكثر من اثني عشر ميلاً في الخليج حيث تكون الملاحة أسهل. واليوم يمرّ 96 في المئة من صادرات النفط الإيرانية عبر خرج، ما يجعلها — وليس مضيق هرمز — نقطة الاختناق الرئيسية لإيران. إن تدمير نقاط الحراسة في الجزيرة يمهّد الطريق أمام القوات الأمريكية لاحتلالها إذا أمر ترامب البنتاغون بذلك. فالاستيلاء على جزيرة غير مأهولة أقل خطراً بكثير من تنفيذ عملية إنزال على جزيرة تكون فيها قوات الإنزال مكشوفة. وفي الواقع، رغم أن ترامب قد ينتقد الغزو الذي قادته الولايات المتحدة للعراق عام 2003، فإنه يبدو الآن وكأنه يكرر جزءاً من استراتيجية وزير الدفاع الراحل دونالد رامسفيلد التي هدفت إلى حماية منشآت النفط لتسريع إحياء الاقتصاد بعد الحرب. ثانياً، إن أي احتلال لجزيرة خرج سيحمي أسواق الطاقة من سيناريو كابوسي يتمثل في تدمير الجزيرة. وهنا يبدو أن ترامب ومخططيه قد استوعبوا درساً تعلّموه بصعوبة من الرئيس جورج بوش الأب ومن تحريره للكويت عام 1991. فقد استغرقت الحرب الجوية والهجوم البري آنذاك مئة ساعة فقط قبل أن تحقق الولايات المتحدة هدفها المحدود والواضح المتمثل في طرد الحرس الجمهوري العراقي من الأراضي الكويتية. لكن ما فعله العراقيون أثناء انسحابهم فاجأ وكالة الاستخبارات المركزية. فمن خلال إشعال النيران في نحو 700 حقل نفطي كويتي، كان العراقيون المهزومون يأملون في معاقبة ما كانوا يطمحون إلى جعله “المحافظة التاسعة عشرة” وكذلك المجتمع الدولي الذي كان يسعى إلى استقرار الطاقة. وقد كلّف إخماد الحرائق الكويت 1.5 مليار دولار، وربما ما يعادل 3.6 مليارات دولار بقيمة عام 2026. وكانت الحرائق تلتهم في ذروتها نحو 5 ملايين برميل يومياً. وفي يوليو 1990 كان سعر النفط نحو 20 دولاراً للبرميل. وبعد أن غزا العراق الكويت في 2 أغسطس 1990 ارتفع السعر إلى 28 دولاراً للبرميل. وأدّى تخريب الحقول الكويتية إلى زيادة السعر بنحو 43 في المئة أخرى ليصل إلى 40 دولاراً للبرميل بحلول أكتوبر 1990. إن قيادة الجمهورية الإسلامية يائسة ومريرة وذات نزعة مهدوية بالمعنى الشيعي. وباستثناء محتمل لمحمد باقر قاليباف الذي تشير الأدلة إلى أنه يسعى إلى صفقة منفصلة، وربما أمين المجلس الأعلى للأمن القومي، فإن العديد من عناصر النظام يفضّلون رؤية إيران وأسواق الطاقة العالمية مدمَّرة بدلاً من السماح بانتقال سلس إلى نظام ما بعد الجمهورية الإسلامية. وإذا كان قصف جزيرة خرج قد حافظ على محطة النفط ومهّد الطريق لحماية المنشأة، فإن ترامب سيكون قد حقق نجاحاً كبيراً من خلال تمهيد الطريق لمستقبل أكثر سلاسة بعد الجمهورية الإسلامية. Get smarter responses, upload files and images, and more.

ناظر انجمن خاورمیانه حمله به جزیره خارگ از خرابکاری‌ای شبیه صدام جلوگیری می‌کند نابودی پست‌های نگهبانی در جزیره زمینه را برای اشغال آن توسط نیروهای آمریکا و حفاظت از تأسیسات نفتی آن برای اقتصاد پس از جنگ فراهم می‌کند ۱۳ مارس ۲۰۲۶ نوشتهٔ مایکل روبین meforum.org/mef-observer/t… در ۱۳ مارس ۲۰۲۶، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در تروث سوشال اعلام کرد که آمریکا جزیره خارگ را بمباران کرده است تا دارایی‌های نظامی و امنیتی ایران در این جزیره را از بین ببرد. ترامپ مدعی موفقیت شد و گفت که اهداف خود را «کاملاً نابود کرده» در حالی که پایانه نفتی خودِ جزیره را دست‌نخورده نگه داشته است. اگر این موضوع درست باشد، از دو جهت اهمیت دارد. نخست، اگرچه خارگ بیش از آنکه جزیره‌ای نظامی باشد یک جزیره صنعتی است، اما با این حال اهمیت دارد. از آنجا که ساحل ایرانی خلیج فارس برای نفتکش‌های بزرگ بیش از حد کم‌عمق است، جمهوری اسلامی بیشتر نفت خود را از طریق خط لوله به خارگ منتقل می‌کند تا در فاصله بیش از دوازده مایل از ساحل در خلیج فارس، جایی که ناوبری آسان‌تر است، روی نفتکش‌ها بارگیری شود. امروزه ۹۶ درصد صادرات نفت ایران از خارگ عبور می‌کند و همین امر آن را ــ نه تنگه هرمز ــ به گلوگاه اصلی ایران تبدیل کرده است. نابود کردن پست‌های نگهبانی در این جزیره زمینه را برای آن فراهم می‌کند که در صورت دستور ترامپ به پنتاگون، نیروهای آمریکایی آن را اشغال کنند. تصرف یک جزیره بدون نیرو بسیار کم‌خطرتر از انجام عملیات پیاده‌سازی در جزیره‌ای است که در آن نیروهای مهاجم در معرض حمله قرار می‌گیرند. در واقع، اگرچه ترامپ ممکن است از تهاجم به رهبری آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ انتقاد کند، اما اکنون به نظر می‌رسد بخشی از راهبرد دونالد رامسفلد، وزیر دفاع وقت، را تکرار می‌کند؛ راهبردی که هدف آن حفاظت از تأسیسات نفتی برای تسریع در احیای اقتصاد پس از جنگ بود. دوم، هرگونه اشغال خارگ بازارهای انرژی را از سناریوی کابوس‌وار نابودی این جزیره مصون می‌کند. در اینجا به نظر می‌رسد ترامپ و برنامه‌ریزانش درسی را که به سختی از تجربه رئیس‌جمهور جورج اچ. دبلیو. بوش در آزادسازی کویت در سال ۱۹۹۱ آموخته شد، درونی کرده‌اند. جنگ هوایی و حمله زمینی آن عملیات تنها ۱۰۰ ساعت طول کشید تا آمریکا به هدف محدود اما مشخص خود یعنی بیرون راندن گارد جمهوری عراق از خاک کویت دست یابد. اما کاری که عراقی‌ها هنگام عقب‌نشینی انجام دادند، سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا را غافلگیر کرد. عراقی‌های شکست‌خورده با به آتش کشیدن حدود ۷۰۰ میدان نفتی کویت، امیدوار بودند «استان نوزدهم» مورد ادعای خود و همچنین جامعه بین‌المللی‌ای را که به دنبال ثبات انرژی بود، مجازات کنند. خاموش کردن این آتش‌ها برای کویت ۱.۵ میلیارد دلار، و به ارزش دلار سال ۲۰۲۶ شاید حدود ۳.۶ میلیارد دلار، هزینه داشت. این آتش‌ها در اوج خود روزانه ۵ میلیون بشکه نفت را می‌سوزاندند. در ژوئیه ۱۹۹۰ قیمت نفت حدود ۲۰ دلار برای هر بشکه بود. پس از آنکه عراق در ۲ اوت ۱۹۹۰ به کویت حمله کرد، قیمت نفت به ۲۸ دلار در هر بشکه رسید. خرابکاری در میادین نفتی کویت باعث شد تا اکتبر ۱۹۹۰ قیمت آن حدود ۴۳ درصد دیگر افزایش یابد و به ۴۰ دلار در هر بشکه برسد. رهبری جمهوری اسلامی درمانده، تلخ‌کام و در معنایی شیعی، آخرالزمان‌باور است. به جز احتمالاً محمدباقر قالیباف که شواهد نشان می‌دهد به دنبال توافقی جداگانه است، و شاید دبیر شورای عالی امنیت ملی، بسیاری از عناصر رژیم ترجیح می‌دهند ایران و بازارهای جهانی انرژی نابود شوند تا اینکه گذار آرامی به نظم پس از جمهوری اسلامی رخ دهد. اگر بمباران جزیره خارگ پایانه نفتی را حفظ کرده و راه را برای حفاظت از این تأسیسات هموار کرده باشد، در آن صورت ترامپ با فراهم کردن زمینه برای آینده‌ای هموارتر پس از جمهوری اسلامی به موفقیت بزرگی دست یافته است.

The Strike on Kharg Island Prevents Saddam-Like Sabotage meforum.org/mef-observer/t…

ناظر Middle East Forum آیا محمدباقر قالیباف ایران همان دلسی رودریگز جدید است؟ بازمانده‌ای که با اطلاعات آمریکا تماس برقرار کرده و ترامپ را متقاعد کرده که می‌تواند امنیت را تأمین کند ۱۳ مارس ۲۰۲۶ مایکل روبین meforum.org/mef-observer/i… اقدام ناگهانی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در ۳ ژانویه ۲۰۲۶ برای ربودن نیکولاس مادورو، رئیس‌جمهور ونزوئلا، پرخطر بود اما استاندارد جدیدی برای تغییر رژیم ایجاد کرد. در حالی که منتقدان می‌گویند ترامپ بدون برنامه قبلی و آنی عمل می‌کند، در مورد عملیات ونزوئلا چنین نبود. نه‌تنها اطلاعات آمریکا ماه‌ها مادورو را زیر نظر داشت، بلکه واسطه‌های مورد اعتماد ترامپ از طریق قطر با خورخه رودریگز، برادر معاون رئیس‌جمهور دلسی رودریگز و رئیس مجلس ملی ونزوئلا، مذاکره کردند. هنگامی که ترامپ مادورو را ربود، دلسی رودریگز آماده بود تا وارد عمل شود و اطمینان دهد که خلأ قدرتی ایجاد نشود. هرچند خانواده رودریگز دهه‌ها در ونزوئلا از اشراف چپ‌گرا بوده‌اند و سابقه‌ای آلوده دارند، ترامپ قمار کرد—و تا اینجا درست—که خورخه و دلسی اصول را با قدرت معامله خواهند کرد. رئیس‌جمهور جورج دبلیو بوش تغییر رژیم را با ملت‌سازی درهم آمیخت و به‌طور نمایی هم خون و هم هزینه‌ای را که آمریکایی‌ها پرداختند افزایش داد. رئیس‌جمهور باراک اوباما نقطه مقابل را پذیرفت: بمباران، اما با نگرشی رها و بی‌اعتنا نسبت به آنچه بعد از آن می‌آید. لیبی نمونه‌ای روشن از این رویکرد است. برای ترامپ، راهبرد ونزوئلا راه میانه را یافت: دموکراسی را برقرار نکرد، اما با هزینه‌ای اندک از فروپاشی جلوگیری کرد. در چنین شرایطی طبیعی است که ترامپ تلاش کند موفقیت ونزوئلا را در ایران تکرار کند. اکنون به نظر می‌رسد او «دلسی رودریگز» خود را در قالب ژنرال سابق سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، محمدباقر قالیباف، رئیس فعلی مجلس و یک تندروِ سرسخت، پیدا کرده است. قالیباف، مانند دبیر شورای عالی امنیت ملی علی لاریجانی، کارنامه‌ای دارد که هم حوزه نظامی و هم سیاست را دربر می‌گیرد. قالیباف ۶۵ ساله کهنه‌سرباز جنگ، شهردار سابق تهران و چهار بار نامزد ریاست‌جمهوری بوده است. او در نقش‌های مختلف خود از زمانی که دانشجویان دانشگاه در سال ۱۹۹۹ برای اعتراض به سانسور و تعطیلی روزنامه‌ها به خیابان آمدند، در مرکز راهبردهای مقابله با اعتراضات رژیم قرار داشته است. بسیاری از ایرانیان از قالیباف متنفرند؛ دیپلمات‌ها او را عمل‌گرا می‌دانند. این دیپلمات‌ها عمل‌گرایی را با فرصت‌طلبی اشتباه می‌گیرند. قالیباف یک بازمانده است. او در ترامپ کسی را می‌بیند که می‌تواند به او کمک کند به چیزی برسد که رهبر پیشین، علی خامنه‌ای، از او دریغ کرد: ریاست‌جمهوری یا نوعی نقش رهبری موقت مشابه آن. دو رشته شواهد به این نتیجه اشاره می‌کنند: نخست اینکه با وجود موج‌های متعدد بمباران که مقامات ارشد و اعضای سپاه پاسداران را هدف قرار داده‌اند، به نظر می‌رسد قالیباف هدف قرار نگرفته است؛ حذف عجیبی برای فردی که خون زیادی بر دست دارد. دوم، غیبت او از فهرست اهداف برنامه «پاداش برای عدالت» وزارت خارجه آمریکا است. در ۱۳ مارس ۲۰۲۶ این برنامه برای اطلاعات درباره محل اختفای رهبران تروریستی ایرانی ۱۰ میلیون دلار پاداش تعیین کرد. از جمله کسانی که اکنون برای سرشان جایزه تعیین شده است: مجتبی خامنه‌ای (که شاید از قبل هم مرده باشد)، یحیی رحیم صفوی، فرمانده پیشین سپاه که به مشاور خامنه‌ای تبدیل شد (و نخست‌وزیر چپ‌گرای استرالیا آنتونی آلبانیزی به‌طور عجیبی به دختر سرسخت او اقامت دائم داد)، و لاریجانی که دولت جو بایدن برای دخترش گرین کارت صادر کرد. اما نام قالیباف در این میان غایب است. پرسش اکنون این است: چرا؟ حتی در یک بوروکراسی امنیت ملی بسیار کوچک‌شده نیز ده‌ها نفر روی فهرست‌های هدف‌گیری و پاداش‌های «پاداش برای عدالت» کار می‌کنند. قالیباف خود را مصون کرده است، احتمالاً چون با اطلاعات آمریکا تماس برقرار کرده و چون ترامپ به وعده‌های او مبنی بر اینکه می‌تواند امنیت را تأمین کند باور دارد. در واقع، قالیباف اکنون در حال آزمون دادن برای تبدیل شدن به دیکتاتور نظامی جدید ایران است. با این حال آنچه نامشخص باقی می‌ماند این است که آیا او واقعاً قصد دارد مانند دلسی از اصول خود دست بکشد، یا باور دارد می‌تواند تا زمانی که ترامپ در قدرت است با کاخ سفید بازی کند و سپس پس از رفتن او مؤلفه ایدئولوژیک جمهوری اسلامی را از سر بگیرد. از سوی دیگر، در حالی که قالیباف شاید اکنون در واشینگتن مستحق تعیین جایزه برای سرش نباشد، ممکن است به‌زودی از سوی لاریجانی، صفوی و دیگر نگهبانان رژیم کنونی—که شواهد فزاینده نشان می‌دهد قالیباف قصد دارد به آن‌ها خیانت کند—قیمت قابل توجهی روی سرش گذاشته شود.