existing, not belonging

that’s my schizuationship

ใครออกจากความสัมพันธ์ไหนไม่ได้สักที ก็อยู่แม่งไปแหละ อยู่ให้มันทำร้ายซ้ำๆเจ็บจนไม่ไหวแล้ว เดี๋ยวก็พาตัวเองออกมาได้เอง ไปให้สุดทาง ถ้าเพื่อนเตือนแล้วไม่ฟัง ก็เจ็บจนกว่าจะรักตัวเองเป็นแค่นั้นเลย

เดี๋ยววันนึงก็จะไม่อยากรู้คำตอบของคำถามนั้นแล้ว

ถ้าจะหายก็หายไปเลยได้มั้ย ทำแบบนี้ทำไมวะ

เคยมีคนบอกว่าถ้าเขารัก เราจะไม่สงสัยเลยว่าเขารักมั้ยเพราะเขาจะทำทุกอย่างให้รู้ว่ารัก แต่ถ้าเขาไม่รัก คำถามจะเยอะมาก จะอยากรู้ว่าเขาคิดยังไง ทำไมวันนี้เหมือนจะชอบแต่อีกวันเหมือนจะไม่ชอบ

บอกรักกันทุกวัน แต่ไม่ได้รักกันจริง

“โลกนี้ยังมีอะไรให้ตกหลุมรักอีกเยอะ” อย่าจมอยู่กับความสัมพันธ์ที่ทำให้เราต้องแตกสลายในทุกๆคืนอีกเลย พาตัวเองออกมาจากจุดเดิมๆ เพื่อพบเจอบางอย่างที่ดีกว่าเดิมนะ :—)

นี่หรอรางวัลของคนตั้งใจรัก

ชั้นคิดว่าพวกลมแบบเจมิไนลิบร้าเป็น fearful avoidant เยอะ มันทั้งผลักทั้งดึงคน คือกลัวความใกล้ชิด แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าตัวเองยังคงต้องการ emotional support อยู่ ส่วนพวกลาสบอสอะวอยแดนแบบ dismissive เพิกเฉยความรู้สึกจริงๆ คือ มังกรกับอควาเรียส

ความใส่ใจคือปุ๋ยของความรัก

อยากกอดๆ ไม่มีเหตุผลอะไร ชั้นแค่อยากกอดสิ่งมีชีวิตสักอย่างแล้วนอน

กลัวว่าถ้ารู้สึกมากกว่านี้แล้วจะต้องเสียใจ

ไม่นอกใจไม่ได้แปลว่าดี ถ้าไม่ซัพพอร์ตกันไม่โตไปด้วยกัน ไม่รับผิดชอบชีวิตไม่พัฒนาตัวเองอยู่ไปก็เสียเวลาความรักมันต้องเติบโตไม่ใช่แค่ทนอยู่

กูหงุดหงิด อยากด่าคน อีเจ้าของร้านคนแรกเลย

When Osamu Dazai Said “I lived so carefully, thinking someone was watching. But the stage was empty, the audience never came.” And he exposed the truth.

the guilt after oversharing

กุปกติทุกอย่างยกเว้นสุขภาพจิต

ทวิตเปนเหมือนถังขยะ โถขี้ ประตูส้วม ผนังถ้ำ ให้เราได้พุดในสิ่งที่พุดไม่ได้ในชีวิตจิงง รักมาก ๆ เลย วอร์ดจิตเวชของเรา