Kaya

🚨 لیست زندانیان محکوم به اعدام اردیبهشت ۲۴ اردیبهشت (May 14)   1اعتمادی‌فرد، فرشاد 2احمدی، یوسف 3اسلام‌خواه، محسن 4اسلام‌زهی، نسیمه 5امیری، عرفان 6اوزدمیر، حاتم 7آغال، عمران 8باران‌زهی، فرهاد 9بهرامیان، فاضل 10بخشی، یونس 11بلوچی، امان‌الله، بعد از ۱۰ سال با تودیع وثیقه در مرخصی.   12پیشه‌ورزاده، علی 13تباری مقدم، امید 14ثابت‌رای، حمیدرضا 15جامعی، مسعود 16جلالی، احمدرضا 17خجسته، کریم 18حسینایی، محمدرضا 19حسن زهی، فرشید 20دادخواه، شهاب 21درخشانی، یعقوب 22درویش نارویی، محمد 23زارع، امیرمحمد 24زارعی کردشولی، سعید 25زمانی‌نژاد، بهروز ⚠️ (حکم قطعی نیست) 26زمانی‌نژاد، کوروش ⚠️ (حکم قطعی نیست) 27زهدی، شهاب 28زین‌الدینی، محمد 29سلیمانی، محمدمهدی 30شه‌بخش، عبدالغنی 31شه‌بخش، عیدو 32شه‌بخش، سلیمان 33شاهوزهی، حسین 34شکورزاده، عرفان 35صالحی سیاوشانی، ابوالفضل 36طبری، محمدرضا 37طبری، زهرا شهباز 38عبدالله پور، محمدرضا 39عبدالی، رضا (دغاغله) 40عبیداوی، علی 41عباسخانی دوانلو، مسیح 42عزیزی، پخشان 43فتحی، عبدالرضا 44فتحی، حمیدرضا 45فرجی، محمد 46فرح‌آور، پیمان 47مرادی، فرزاد 48فریدی، احسان 49قنبرزهی، عبدالرحیم 50کبدانی، یاسین 51کوشکی، حمید 52کوشکی، میثم 53کوهکن، ذبیح‌الله 54کوهی، حافظ عبدالرحیم، بعد از ۱۰ سال با تودیع وثیقه در مرخصی.  55کفایی، علیرضا 56مرداسی، علیرضا 57موسوی، سید مالک 58موسوی، (سید) محمد 59مرادی، وریشه 60مزارزهی، عیسی 61نقی‌زاده، محمد (بابک) 62نارویی، ادهم 63نارویی، محمد درویش 64نصیری، مجید 65همتی، بیتا 66وفایی ثانی، محمدجواد 67هداوند، مریم 68زندانی گمنام مرد در قزلحصار 69زندانی گمنام  (هم‌پرونده مجید نصیری – شیراز) ⚠️ حکم اعدام نقض شده (در انتظار حکم جدید) •عباس دریس •علی (سوران) قاسمی •علیرضا برمزپورناک •علیرضا کفایی •امیرمحمد خوش‌اقبال •حسین نعمتی •کاوه صالحی •میلاد آرمون •نوید نجاران •پژمان سلطانی •رزگار بابامیری •تیفور سلیمی بابامیری

شهرام سدیدی، فعال سیاسی اهل خراسان، نوشته است که محمد زنگنه، که پیش‌تر در مراسم هفتم خسرو علیکردی بازداشت شده بود، بار دیگر پس از خیزش دی‌ماه، حدود ۴۰ روز پیش با احضار نیروهای امنیتی در مشهد بازداشت شده و تاکنون از حق تماس و ملاقات با خانواده محروم مانده است. بر اساس این گزارش، روز ۱۵ اردیبهشت برای او دادگاهی با اتهامات سنگین برگزار شده؛ اتهاماتی که نگرانی‌ها درباره در معرض خطر بودن جان او را افزایش داده است. محمد زنگنه از مشکلات شدید جسمی رنج می‌برد و در پای او ۳۰ پیچ جذبی کار گذاشته شده است؛ به‌طوری که بدون عصا به‌سختی قادر به راه رفتن است. بی‌خبری از وضعیت این زندانی و محرومیت او از ارتباط با خانواده، نگرانی‌های جدی درباره شرایط نگهداری و سلامت او ایجاد کرده است. #محمد_زنگنه #مشهد #از_بازداشتیها_بگو

برای این‌روزهای همه ما، در توصیف امید و همدلی یک لحظه هست، که شاید همه ما آن را می‌شناسیم. که دیگر نه خشم داری، نه امید. فقط یک خستگی عجیب هست که شبیه آرامش به نظر می‌رسد اما نیست. این همان جایی است که ناامیدی واقعی آغاز می‌شود. نه جایی که فریاد می‌زنی. جایی که دیگر حتی فریاد زدن هم بیهوده به نظر می‌رسد. در ایران امروز، این خستگی نام‌های مختلفی دارد. مهاجرت. سکوت. کنار آمدن. یا همان چیزی که بعضی‌ها «واقع‌بین شدن» می‌نامندش ، انگار که تسلیم شدن یک نوع بلوغ است. وقتی می‌گوییم ناامیدیم، معمولاً از یک چیز مشخص ناامیدیم: از اینکه "ما" به‌تنهایی، در زمانی کوتاه، با ابزاری که داریم بتوانیم چیزی را تغییر بدهیم. این ناامیدی صادقانه است. این ناامیدی واقعی است. اما زیر آن، چیز دیگری پنهان است: باور ناخودآگاه به اینکه اگر "ما" نتوانیم، پس هیچ‌کس نمی‌تواند. که اگر امروز نشود، پس هرگز نمی‌شود. که اگر اینگونه نشود، پس راهی وجود ندارد. قدرت‌های سرکوبگر یک چیز را خوب بلدند: کاری کنند که مقاومت بی‌معنی به نظر برسد. نه فقط از طریق زندان و خشونت، بلکه از طریق خستگی. از طریق تکرار. از طریق اینکه ثابت کنند هر موجی فرو می‌نشیند، هر جنبشی می‌شکند، هر نسلی در نهایت خم می‌شود. این یک راهبرد برای حکومتهاست، نه یک واقعیت . اما ما ناخواسته گاهی همین روایت را درون خودمان تکرار می‌کنیم. ناامیدی‌مان، بعد از مدتی، تبدیل به همکاری ناخواسته می‌شود با همان قدرتی که از آن می‌هراسیم و خشمگین ایم. نگاه به گذشته نیاز به صداقتی دارد که دردناک است. ما اشتباه‌هایی کرده‌ایم. پراکندگی. کوته‌بینی، رقابت‌های درونی که دشمن به آن نیازی نداشت دامن بزند چون ما خودمان آنرا تعمیق دادیم و بزرگ کردیم، بعضی وقت‌ها پیروزی‌های کوچک را قربانی رؤیاهای بزرگ کرده‌ایم، و بعضی وقت‌ها از ترس شکست، قدم اول را برنداشته‌ایم. اما این مهم است، تاریخ هیچ جنبشی نیست که اشتباه نکرده باشد. لهستان دهه‌ها شکست خورد. آفریقای جنوبی نسل‌ها صبر کرد. حتی در انقلاب‌هایی که موفق شدند، پیش از موفقیت، همه می‌گفتند ممکن نیست. مرور اشتباه‌ها نه برای تنبیه خود، بلکه برای یاد گرفتن است این تفاوت کوچک، معنایش بزرگ است. در شرایط فرسایشی، همدلی اول قربانی می‌شود. با خودمان بی‌رحم می‌شویم. با هم‌نسل‌هایمان بی‌رحم می‌شویم. کسی که مانده را ترسو می‌نامیم، کسی که رفته را خائن. کسی که فریاد زد را بی‌عقل، کسی که سکوت کرد را همدست. این بی‌رحمی درونی، قدرت جمعی را از ما می‌گیرد پیش از اینکه هیچ نیرویی بیرونی بتواند این کار را بکند. همدلی ،نه به‌معنای توجیه هر انتخابی، بلکه به‌معنای فهمیدن اینکه آدم‌ها در شرایط دشوار، انتخاب‌های دشوار می‌کنند، این همدلی پایه هر تجربه جمعی پایدار است. امیدی که ما به آن نیاز داریم، از جنس رؤیا نیست. از جنس اراده است. این امید نمی‌گوید حتماً می‌شود، می‌گوید ارزش دارد که بشود، پس من کارم را می‌کنم. این امید نه به نتیجه وابسته است، نه به تضمین. وابسته است به این باور که عمل کردن ،حتی وقتی نتیجه‌اش نامعلوم است، از منفعل بودن معنادارتر است. تجربه جمعی ما — با همه شکست‌هایش — چیزی ساخته که نامرئی است اما واقعی: یک حافظه مشترک، یک زبان مشترک، یک درک مشترک از اینکه چه نمی‌خواهیم. این کم نیست. این در بسیاری از تحولات تاریخی، همان چیزی بوده که آغاز دوباره از آن ممکن شد ناامیدی از تغییر، گاهی فقط یعنی: تغییری که تصور می‌کردیم نیامد. اما تاریخ پر است از تغییرهایی که کسی تصورشان را نمی‌کرد تا روزی که آمدند. آن روز، کسانی آنجا بودند که در سخت‌ترین لحظه‌ها، کارشان را ادامه داده بودند. #ایران_آزاد_آباد

وزارت خارجه عربستان سعودی حملات گزارش‌شده به امارات، قطر و کویت را محکوم کرد و خواستار توقف فوری آن شد. ریاض در بیانیه‌ای تأکید کرد باید «فوراً به حملات آشکار علیه خاک و آب‌های سرزمینی» کشورهای حاشیه خلیج فارس و هرگونه تلاش برای بستن تنگه هرمز پایان داده شود. این موضع‌گیری پس از آن مطرح شد که امارات اعلام کرد پدافند هوایی این کشور دو پهپاد پرتاب‌شده از ایران را رهگیری کرده است. کویت نیز از مشاهده «پهپادهای متخاصم» در حریم هوایی خود خبر داد و قطر اعلام کرد یک کشتی باری در آب‌های سرزمینی این کشور هدف قرار گرفته است.

هر چه بی‌صداتر، خطر بیشتر فوتبالیست دیگری با خشونت، ۲۵ اسفند بازداشت شده و با اتهام تبلیغ علیه نظام روبروست. صدایش باشیم #احسان_قاسمی