K

ทุกความทรงจำมีความหมาย โดยเฉพาะกับคนบางคน

ชอบชีวิตในกรุงเทพอ่ะ มันได้ฟีลนางทาสสาว โดนลูกค้าใช้เหมือนวัวเหมือนควาย นั่งทำงานหามรุ่งหามค่ำ ปวดหลังจนเป็นบ้า ดูดชาเย็นแก้วที่ 3 ของวันตอนห้าทุ่ม เปิดเพลงลายสักการะฟัง หิวข้าวแต่ไม่สั่งเพราะอยากเฮลตี้ ตั้งนาฬิกาปลุกตีห้า แต่เพิ่งนอนตอนตีสาม ชีวิตดีๆ เว่อร์ เริ่ด

หน้าร้อน = ร้อนเกิน ไม่โปรดักทีฟ หน้าฝน = ผ่อนคลายเกิน ง่วง หน้าหนาว = สบายเกิน เตียงดูด สรุป ขี้เกียจทุกฤดู 🥴

แอบเช็ดน้ำตา แล้วทำงานต่อ

คนอื่นมั่งมี ส่วนกูมีมั่ง ไม่มีมั่ง เดือนชนเดือน

สิ่งที่น่าใจหายมากที่สุด คือการที่เราหมดไฟกับสิ่งที่ชอบแล้ว ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนเคยชอบ เคยอินกับมันมากแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับไม่รู้สึกอะไรเลย

กุร้องไห้ให้ความห่วยของตัวเองรอบที่ร้อยแล้วมั้ง

อะไรก็ตาม อย่าดูถูก งานตัวเอง หรือ สกิลความสามารถของตัวเองกันเลยนะ แม้ว่ามันจะไม่ได้พิเศษอะไร ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไร แต่การที่เราได้ทำอะไรสักอย่างได้ดี มันเป็นสิ่งที่เราควรภูมิใจในตัวเองนะ

ประโยคนี้โคตรจริง

ใครเป็นมนุษย์กลุ่มแรกที่เริ่มทำงานวะ ทำไมเราไม่ล่าสัตว์หากินไปวันๆ เหนื่อย ชห

หยุด 4 วันยังมีความสุขขนาดนี้ ถ้าหยุดทุกวันจะมีความสุขขนาดไหน 55555555

โลกตลกร้ายขนาดไหน มึงก็ต้องตื่นออกไปสู้กับโลกภายนอกอยู่ดี ไม่มีเวลามานั่งงอแง หาคนเข้าใจความรู้สึก

555555555555555555555555555555

ขีดเส้นใต้คำว่า ‘เดิมทีเราไม่ได้ตั้งใจออกมาพูดเรื่องนี้ต่อสาธารณะ’ คนไทยคนแรกคนนั้นได้ยินป่ะ 🙄

คติประจำตัวตอนนี้

จุดแข็ง : ไปไหนมาไหนคนเดียวได้ จุดอ่อน : หลงทาง

พอโตขึ้น รู้สึกเริ่มขี้เกียจเข้าสังคม ไม่อยากออกไปไหน อยากพักผ่อนอยู่แต่บ้าน สมัยก่อนยังชอบนะ แต่ตอนนี้ความรู้สึกเปลี่ยนแล้วจริง ๆ มันเหมือนอิ่มตัวไปเลย

เหนื่อยโว้ยยยยยยยยยยยยยยยย

รีวิวชีวิตกุ :

ขอรับกรรมแบบ private 🤣