nergiz

Doğum günümü kutlama nezaketi gösteren bütün arkadaşlara teşekkürlerimi sunuyorum. Asıl sizler, her biriniz iyiki varsınız, sizler sağolun.

ilkokul 4. sınıftayım. tahtada yazılanları okuyamıyorum. bir gün dayanamadım, “anne ben okuyamıyorum” dedim. dedemde de göz kayması varmış, bende de vardı ama dedesinde de vardı diye doktora götürmemişler. not:şu an yok kaymıyor:) neyse, sonunda doktora gidildi. “gözlük takacak” dedi. babam alacak gözlüğü. iki gün sonra ev telefonundan aradı (yıl 89-90 cep telefonu yok tabii), “sana çok güzel, çok havalı bir gözlük aldım” dedi. heyecanla akşam olsun diye bekledim. akşam geldi. kutuyu açtım. başta bir şey anlamadım. uykuluydum da. kocaman bir gözlük, neredeyse yüzümün yarısını kaplıyor :) yine de tam idrak edemedim. neyse, ertesi sabah okula gideceğim, gözlüğü bi’taktım, dışarı çıktım. güneşi görünce cam kararıyor. güneş olmayınca camın rengi açılıyor. ergenliğim boyunca o gözlükle dolaştım. şimdi “travmatikti” desem, yine “bu mu travma?” diyecekler :) gözünüzde canlandırmanız için: semra özal gözlüğü diyeyim, hatırlarsınız:) babam be, doğru biraz havalı ve iddialıydı da olmadı. senin o güzel canın sağ olsun, :)))

keşke ben çekseydim dediğim bir sırrı abi fotoğrafı

künyem mardin’den, sevgili leyla’nın el emeği. üzerinde “brosa: behice rosa” yazıyor. kedimin adı ise kuzu :)

halı en az yüz yaşında. müzayedeye çıkmadan önce almak için kilometrelerce yol gittim nasıl bir hevesle sorduysam, “al, güzel günlerde kullan” demişti onu restore eden usta. duvarda asılı şahmeran ise mardin’de bir süryani ustanın el emeği. istanbul’a gelene kadar camı kırıldı. “olsun,” dedim, “nazar gitti.” 🪬