Neyo Light

Al-Anfal 8:25 English - Dr. Mustafa Khattab, The Clear Quran Beware of a trial that will not only affect the wrongdoers among you. And know that Allah is severe in punishment.

“Kadın; evinin yiyeceğinden, israf etmeyecek şekilde, Allah ﷻ rızası için harcarsa; kocası o malı kazandığı için, kendisi de infâk ettiği için sevap kazanır” —Buhârî

“İnsanlar ne der?” diye kendimizi durdurabiliyoruz. Oysa insanlar, sadece yaptıklarımızı değil, yapmadıklarımızı da yorumluyor. Dipnot: İnsanların içinde biz de varız.

@kalemeyn islamansiklopedisi.org.tr/ebul-ala-el-ma…

Eğer bir ihtiyaç zuhur ettiyse vaktinde hareket et. Her ihtiyacı görecek bir vakit vardır. Fırsat önündeyse hemen kalk, erteleme. Zira ertelemekle âfet vardır. Ebü'l-Alâ el-Ma'arrî

Obezitenin sebebi, ucuz hazır gıdalar ve üç harfli marketlerdir.

“A room without books is like a body without a soul.” - Marcus Tullius Cicero

Psikiyatrinin ve küresel ruh sağlığı anlayışının en temel iddiasını sorgulamak istiyorum: “İnsan zihni evrensel kategorilerle açıklanabilir mi?” Modern psikiyatri çoğu zaman kendi kavramlarını biyolojik gerçeklikler gibi sunar. Oysa bu kategorilerin önemli bir kısmı tarihsel, kültürel ve politik olarak üretilmiştir. Kolonyal dönemde Avrupalı psikiyatristler sömürgeleştirilmiş halkları “ilkel”, “irrasyonel”, “duygusal olarak dengesiz” olarak tanımlıyordu. Böylece psikiyatri yalnızca hastalıkları tanımlayan bir alan değil; aynı zamanda kimlerin “medenî”, kimlerin “geri kalmış” olduğunu belirleyen bir iktidar mekanizması hâline geldi. Bugün artık şunu sormak zorundayız: Psikiyatri gerçekten iyileştiriyor mu, yoksa bazı insanlık deneyimlerini görünmez kılarak belirli bir dünya görüşünü mü evrenselleştiriyor? Dekolonizasyon tartışmasının merkezinde “epistemik şiddet” kavramı yer alır. Bu kavram, bir toplumun kendi bilgi üretme biçimlerinin değersizleştirilmesi anlamına gelir. Modern psikoloji büyük ölçüde WEIRD toplumların yani Batılı, eğitimli, sanayileşmiş, zengin ve demokratik toplumların insan modelini temel alır. Bu modelde insan: bireyseldir, rasyoneldir, sekülerdir, lineer zaman içinde ilerleyen bir özne olarak düşünülür. Fakat dünyanın büyük kısmı insanı böyle deneyimlemez. Birçok toplumda benlik kolektiftir. Ruhsal deneyim toplulukla iç içedir. Acı bireysel değil, tarihsel ve kuşaklararasıdır. Kolonyal psikiyatri yalnızca hastalıkları sınıflandırmadı; insanların kendilerini anlama biçimlerini de dönüştürdü. Kişi artık kendisine kendi kültürünün gözünden değil, egemen kültürün merceğinden bakmaya başladı. Siyah derili insanlar beyaz maskeler taktı. Kendi hikayesini değersizleştirdi. Frantz Fanon’un söylediği gibi: “Sömürgecilik yalnızca toprağı değil, bilinci de işgal eder.” Modern psikoterapinin en büyük sorunlarından biri, yapısal sorunları bireysel sorunlara çevirmesidir. Yoksulluk, ırkçılık, savaş, dışlanma, sömürülme… Bütün bunlar tarihsel ve politik meselelerdir. Ama çoğu zaman klinik dil içinde bireysel “bozukluklar” hâline getirilir. Jonathan Metzl’in The Protest Psychosis adlı çalışması bunun çarpıcı bir örneğidir. Metzl, ABD’de siyah erkeklere şizofreni tanısının çok daha yüksek oranlarda konulduğunu gösterir. Özellikle siyasal öfke, direniş veya sisteme güvensizlik gibi davranışlar zamanla “psikotik belirtiler” olarak kodlanmıştır. Böylece psikiyatri bazen acıyı anlamak yerine, düzeni koruyan bir mekanizmaya dönüşebilir. İnsanlar kendi hikâyeleriyle değil, klinik etiketlerle konuşmaya başlar: depresif, borderline, bipolar, antisosyal… Ve kişi giderek kendisini bir insan olarak değil, bir tanı olarak deneyimler. Ethan Watters’ın Crazy Like Us kitabında anlattığı gibi bugün yaşadığımız şey, Amerikan ruh anlayışının küreselleşmesidir. Batı’nın travma, mutluluk, normallik ve iyilik hâli tanımları dünyanın geri kalanına ihraç edilmektedir. Ancak bu her zaman işe yaramaz. Örneğin Sri Lanka’daki tsunami sonrasında uygulanan Batılı travma terapileri birçok bölgede başarısız oldu. Çünkü bazı kültürlerde acı konuşularak değil, birlikte susularak paylaşılır. Yas bireysel bir iç dünya meselesi değil; kolektif bir kader deneyimidir. Batı psikolojisi çoğu zaman şunu varsayar: “İyileşmek için travmanı anlatmalısın.” Ama her toplum acıyı aynı şekilde işlemez. Bazı toplumlarda sessizlik de bir bilgidir. Ritüel de bir terapidir. Topluluk da bir ilaçtır. Peki çözüm nedir? Dekolonizasyon, psikolojiyi tamamen reddetmek değildir. Asıl mesele, tek bir insan modelinin evrensel ilan edilmesine itiraz etmektir. Bunun için üç temel dönüşüme ihtiyacımız var: 1. Epistemik Çoğulluk Bilgiyi yalnızca akademik Batı epistemolojisiyle sınırlamamak gerekir. Hikâye anlatıcılığı, sözlü gelenekler, manevi pratikler, topluluk bilgeliği de meşru bilgi biçimleridir. 2. Kültürel Alçakgönüllülük Terapist “nötr” değildir. Her terapist belirli bir tarihsel ve kültürel konumdan konuşur. Bunun farkında olmak etik bir zorunluluk. +

Ja’far Bin Muhammad as-Saadiq said: “Whoever tries to uncover the affairs of others and expose them to the people will have the hidden affairs of his own household uncovered and exposed to the people.” [Reported By Aboo Nu’aym In Hilyat al-Awliyaa, (3/196)]

"Her kim, insanların kötülemelerinden, ayıplamalarından ve kusur bulmalarından tamamen kurtulabileceğini umuyorsa, o kimse delidir." (İbn Hazm)

İsmet Özel Cennet ümidi içinde cehennem hazırlıkları yapıyoruz.

“The happiest of all lives is a busy solitude.”

Şu soruları her zaman sormak lazım: Siyasetçi çok ahlaksız da, seçmen çok mu ahlaklı ? İşveren çok ahlaksız da, işçi çok mu ahlaklı ? Üretici çok ahlaksız da, tüketici çok mu ahlaklı ? Medya çok ahlaksız da, okur-izleyici çok mu ahlaklı ? Kentli çok ahlaksız da, köylü çok mu ahlaklı?... Evsahibi çok ahlakasız da, kiracı çok mu ahlakli? Gencler çok ahlaksız da, yetişkinler çok mu ahlaklı? Ateistler çok ahlaksız da, dindarlar çok mu ahlaklı? Amirler çok ahlaksız da, memurlar çok mu ahlaklı? Torpil yapanlar çok ahlaksız da, torpil yapamayanlar (bulamayanlar) çok mu ahlaklı? İmam cok ahlaksiz da, cemaat çok mu ahlaklı? Dönmeler, Sebateyistler, Kılıç artıkları çok ahlaksız da; bizler yani SON DÖNEMİN Müslüman Türkleri Müslüman Kürtleri, Arapları çok mu ahlaklıyız? Herkes çok ahlaksız da, ben (sen) çok mu ahlâklıyım/sın?

“Sabırlı bir insanın öfkesinden sakının.” — John Dryden Çünkü gerçekten sabırlı insanlar kolay kolay kırılmaz, kolay kolay seslerini yükseltmezler. Çoğu şeyi içine atar, anlamaya çalışır, idare eder, susar… Ama insanın en sessiz hâli, her zaman en güçsüz hâli değildir. Bazı insanlar bağırmadığı için sakin sanılır. Oysa içinde biriken şeyleri yıllarca taşıyordur. Ve bir gün sabrı tükenen insanın kırgınlığı da, öfkesi de çok derin olur. Bu yüzden bazen en çok dikkat edilmesi gereken insanlar, en sessiz kalanlardır.

Suç çocuklarda değil, Suç Çocuklarına tapan ebeveynlerde

“Hayattaki en zor şey; geçeceğin köprülerle, yakacağın köprüleri ayırt etmektir.” — David Russell İnsan bazen bir yerde sabretmesi mi gerektiğini, yoksa arkasına bile bakmadan gitmesi mi gerektiğini anlayamıyor. Çünkü bazı insanlar ve bazı yollar, hem umut veriyor hem yoruyor. Kalmak bazen cesaret oluyor, gitmek de bazen insanın kendine duyduğu saygı… Asıl zor olan ise öfkeyle karar vermemek. Çünkü insan kızgınken yaktığı bazı köprülerin, aslında bir gün tekrar geçmek isteyeceği yollar olduğunu çok sonra fark ediyor. Bu yüzden hayat sadece seçim yapmak değil; hangi şeyi koruyacağını, hangi şeyi geride bırakacağını anlayabilme meselesi biraz da.

“Eşlerin en akıllıları, aynı zamanda dost olanlardır. Evlilik sebebiyle araları açılsa bile, dostluk sebebiyle yeniden barışırlar.”

والناسُ كالناسِ إلا أن تجرِّبَهُمْ وللبصيرةِ حُكمٌ ليس للبصرِ İnsanlar görünüşte birbirine benzer; fakat onları ancak tecrübe ettiğinde tanırsın. Çünkü basîretin verdiği hüküm, gözün verdiği hüküm gibi değildir.

Gizlemek aslında kalbin amelidir; bu sebeple günah ona bağlandı. Bahrül Medid 1. Cild İbn Acibe Haz. #tefsir #kalp #tefekkür

kader sırrı açılmış olsaydı kulluk bozulurdu. Bahrül Medid 2. Cild İbn Acibe Haz.