ben buraya ait değilim hissi çok korkunç. bir ortamda oturuyorsun, herkes bir şeylerden konuşuyor, sohbet ediyor. aniden içinde bir his oluşuyor “ben buraya ait değilim”
bazı insanlar var. simit yerine poğaça alıyorsun sorun yok, bugün de poğaça yiyelim diyor. yolu kaçırıyorsun olsun yarım saat geç gideriz ne olacak diyor. böylelerine olgun mu,yapıcı mı yoksa düzgün insan mı denir bilmiyorum. ama insanı hiç yormuyorlar.
gerçekten bu bir tek bende mi oluyor çok merak ediyorum ortada hiçbir sebep yokken o kadar içme kapanıyorum o kadar mutsuzlaşıyorum o kadar duygusallaşıyorum ki böyle hayatım bitmiş etrafımda hiç iyi bir şey kalmamış artık hiç güzel şeyler olmayacakmış gibi hissediyorum
üç dört sene önce bir şeyler yapmak kolaydı. akşam eve gelirdin bu kitabı okuyacağım derdin ve okurdun. şimdi şu basit şey bile o kadar çok çaba istiyor ki.