はく

what is the mental illness called when you live reading and watching romance but as soon as the character end up together you get bored of them

Leah is so real for this

ACTUALLY in the same season we have 'you're getting old' and 'assburgers' for stan, and 1% for cartman 😭 trey deadass was going through some shit.

kyle has to bend down to kiss stan

this mindset changed my life

Reminder that the official south park website had Kyle being transmasc for months

i don't care who's taller, i don't care who fell first, i don't care who fell harder, i don't care the AU, i don't care their codependency, i don't care about their exes or if they're experienced as long as they're Stan and Kyle, I'll like them🥹

I keep thinking about this! It’s just wonderful

토모다치라이프하는 스타일

delusional optimism and relentless effort are the only way out. most people lose before they even start because deep down they already convinced themselves it probably won’t work. they look at the odds and the competition and they try to be more practical and slowly talk themselves out of their own potential. but the people who end up doing insane things usually have one thing in common. they were delusional enough to believe they could actually pull it off before there was any proof. that’s the weird power of delusional optimism. it makes you keep going long enough for reality to eventually catch up to your vision. i just can’t understand why you all are this realistic with your dreams. why you only allow yourself to want things that feel achievable from where you currently stand. every massive success story ever sounded delusional in the beginning. every athlete, artist, entrepreneur, creator, all of them had moments where nobody around them understood the vision. people laughed at them. doubted them. told them to be practical. but they kept going anyway because they were obsessed enough to trust something nobody else could see yet. i mean just think about it. you are alive and here in this world. the odds were already impossibly slim. you exist on a planet floating in infinite darkness where trees communicate underground, where dead stars became the atoms in your body, where creatures glow in the ocean without sunlight ever touching them. your own brain is made of electricity and somehow produces dreams, memories, ideas, emotions. everything about existence sounds insane if you really think about it deeply enough. so why do people suddenly become “realistic” or “practical”the moment it comes to their own potential? there is nothing realistic about being alive in the first place. so be delusional, that’s the only way out. you have to understand that your brain is always creating a story about your future whether you realize it or not. some people constantly imagine rejections and failure or things going wrong. and they live inside those thoughts every day. delusional optimism just means choosing a better story to live inside. it’s believing your life can become bigger than your current reality. it’s trusting that your efforts will eventually compound into something meaningful. it’s waking up every day and continuing to move toward something even when you can’t fully see the outcome yet and life will respond differently when you stop approaching it with fear all the time. when you truly believe something is possible for you, your whole behavior changes. you take more risks, you recover faster from failure, you become more aggressive about the things you want, you start giving your 100% and then your brain also starts searching for ways to succeed and completely ignore the reasons to quit. and over time all those tiny actions compound into a completely different life. you need to believe in your future a little harder than logic allows. cause only those who attempt the absurd can achieve the impossible. “so yeah you need to be a little delusional. you have to believe in things that aren’t true or how else can they become?”

i love hopecore on my page

become obsessed with the fact that your potential is endless and your ability to grow is infinite. you can be anything and everything that you want

แฟนไม่ชอบเดินห้าง แต่เราทั้งคู่ได้ไปห้างทุกอาทิตย์เพราะเขารู้ว่าเราชอบไปเซ็นลาดมาก แฟนขับรถพาไปตลาดนัดศิลปะกุ๊กกิ๊กไม่รู้กี่ที่ต่อกี่ที่ ทั้งที่ไม่มีของที่เขาจะเลือกซื้อได้เลยสักอย่าง แต่เราได้ไปเพราะเขารู้ว่าเราอยากไป และเขาอยากพาไป มันไม่ต้องเหมือนกันทุกเรื่องก็ได้นะ ไม่ต้องชอบอะไรที่คล้องจองกันเลยก็ได้ แค่เข้าใจในความต่างและยอมรับได้ มันก็แค่เรื่องของการอยากพาไป แม้ไม่ได้อยากไป แต่เพราะอีกคนจะมีความสุขถ้าได้ไป แฟนอ่านหนังสือคนละแบบกับเรา เราฟังเพลงคนละแนวกับแฟน และไม่มีใครอยากให้ใครต้องทิ้งความชอบของตัวเองเพื่อที่จะมาอยู่ด้วยกันได้ ไม่จำเป็นต้องฝืนทำตัวเจ๋งๆเพื่อที่จะทำให้ประทับใจ เพราะเขาชอบเราแม้ในเรื่องที่เราธรรมดา ที่สุดแล้วชีวิตก็เหมือนการวิ่งตามหาคู่หูที่ยังไม่เคยพบ จากนั้นก็กลายเป็น life partner แล้วก็ลงเอยในแบบใดแบบหนึ่งที่เป็นสุข คนที่ไม่เชื่อในความรักอีกแล้ว อาจเป็นคนเดียวกับคนที่รอคอยให้รักหาพบที่สุด แล้วก็ถูกหาพบในวันธรรมดาที่ไม่ได้คาดหวังอะไรนอกจากบทสนทนาดีๆ ใครจะไปรู้ว่าจากนั้นมา เราจะได้พูดคุยและตกลงเป็นคู่คิดให้กันชั่วชีวิต มันเป็นแค่วันธรรมดาวันนึง ในบ่ายที่ไม่ร้อนจนเกินไป และดีที่ฝนไม่เทลงมา