杨莲亭

⠀ ด้ายแดงพันผูกชะตา , มีเจ้าและข้าก็ไม่ต้องหวั่นเกรงภัยใด. ⠀

“ว่าแล้วเชียว หลังจากได้แต่งตัวเป็นสตรีแล้ว.. ก็ยากนัก ที่จะกลับมาแต่งตัวเป็นบุรุษ” ยกเรียวนิ้วขึ้นมาเกลี่ยริมฝีปากช้าๆ นิ้วก้อยก็ค่อยๆ กระดกขึ้นอย่างเคยชิน

เจ้าตัวย่างเท้าเข้ามาเห็นรูปการณ์ในโถงตำหนักย่อย, เห็นได้ชัดว่าร่างเหล่านี้ถูกสูบทั้งวิญญานและลมปราณไปจนหมด ดังนั้นจึงขยับเข้าไปบีบนวดไหล่สามี และพูดอย่างเอาอกเอาใจ "สามี ฝีมือท่านก็ไม่เลว แต่ยอดวิชาดูดดาวใช้มากไปก็ต้องสลายพลังออกด้วย, มิเช่นนั้นลมปราณตีกันก็อาจเป็นพิษ"

"ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง , เรื่องเล็กเพียงนี้ โปรดระงับโทสะ ประเดี๋ยวจับไปทรมานอีกนิดก็คงจะยอมปริปาก ..ระหว่างนี้ เราก็ไปดื่มเหล้า เสพสุขกัน ? ถึงเวลานั้น จะให้มันตายอย่างไร ค่อยให้ท่านเลือกแล้วกัน สามี" เสียงหวานดุจน้ำผึ้งเอ่ย ฝ่ามือบอบบางก็บีบนวดมือเขาคอยปรนนิบัติไปด้วย

เจ้าตัวลอบดูเหตุการณ์อยู่พักใหญ่, พอเห็นวิชานั้นแล้วจึงค่อนข้างจะแปลกใจ กรงเล็บกระดูกขาวกับฝ่ามือขยี้หัวใจหรือ? ไม่รู้ว่าเจ้าตำหนักคนใดถ่ายทอดแก่เขา แต่กระนั้นเจ้าตัวกลับไม่ได้ใส่ใจนัก ทำเพียงเข้าไปกอดบ่าเคียงไหล่ให้ใจเย็นแทน "เกิดเรื่องอันใดขึ้น? ไฉนท่านลงมือรุนแรงนัก"

เมื่อจบคำของเขา ฝ่ามือบอบบางประดุจดอกบัวขาวก็โจมตีใส่เขา, เพียงแต่กลับไม่มีลมปราณหรือกำลังที่รุนแรงแม้แต่น้อย ราวกับเป็นวรยุทธ์แมวสามขาก็ไม่ปาน -- คนที่ร่างกายกำยำย่อมไม่สะท้าน แบ่งรับแบ่งสู้อยู่ไม่กี่กระบวนท่า เจ้าตัวก็พลาดท่าลงสู่อ้อมอกเขา “ข้าแพ้เสียแล้ว.. ว่าที่สามี”

"ท่านคงได้ยินหมดแล้ว, งานประลองยุทธ์เลือกคู่กำลังจะจัดขึ้น หากท่านชนะ ท่านจะต้องแต่งงานกับข้า-- ผู้ดูแลหยาง, ไม่สิ หรือต้องเรียก ว่าที่สามีดี ?"

“ท่านเทิ่นอะไรกัน ระหว่างเรายังต้องพูดเช่นนั้นอยู่อีกหรือ ?” “ตกใจกลัวข้าหรือ-- ข้าจะกินเจ้าหรืออย่างไรกัน ,หากว่าไม่มีใจ.. ข้าก็จะไม่บังคับ” เจ้าตัวเบนสายตาหนี นึกอดสูกับสีหน้าตื่นตะลึงตกใจของเขาไม่ได้, แต่คิดว่าหากอีกฝ่ายจะปฏิเสธและหนีไปจริงๆ นั่นก็รับไม่ได้อยู่ดี ..

⠀ “นี่ท่าน. . .” ใบหน้าหยางเหลียนพลันตื่นตระหนกตกใจเป็นอย่างมาก เพราะคำกล่าวนั้นชวนให้ร่างกายสั่นไหว มีผู้ใดบ้างจะไม่ตกใจกับคำกล่าวเช่นนั้น ⠀