𝑹 𝑼 𝑭 𝑼 𝑺

"อื้อ ...." ริกะขยับเข้าไปนั่งใกล้ๆเจ้าชายรูฟัสพร้อมกับยื่นใบหน้าเข้าไปจ้องใกล้ๆ " ไม่สิ ...หน้าแกมันธรรมดา "

"อย่างน้อยก็ดื่มด้วยกันก็ได้นี่หว่า " ริกะใข่เท้ายันๆโซฟาทำเหมือนเขี่ยเจ้าชายลำดับที่สามแห่งทรอควิลจริงอยู่ที่หน้าของเขาซีดเหมือนไก่ต้มสุกแต่มันก็เบื่อแทบจะอ้วกถ้าให้นั่งๆนอนๆแบบเจ้าชายตรงหน้า "แกรู้ได้ยังไงว่าตัวเองแซ่บขนาดนั้น หลงตัวเองน่าดู"

"ไอ้บ้านี่ มันเจ็บนะเห้ยตบมาได้!...หืม...ก็น่าสนุกไม่เบา พนันกันไหมล่ะ ใครควงสาวได้ก่อนในคลับ คนนั้นชนะ ส่วนคนแพ้ก็...จ่ายทั้งหมดเป็นไง?" ริกะเลิกคิ้วขึ้นสูงแน่นอนว่าถ้าไปช็อคโกรูเต้ย่านการค้าบาร์นั่งร้านหรือคลับหรูเขาที่เป็นดาร์กควงสาวๆแต่ละครั้งไม่เคยซ้ำหน้า "หึ "

"เด็กเอ่ย โตแต่ตัวจังเลยนะแกน่ะดูท่าจะไม่เคยควงสาวๆเลยสิเนี่ย นี่แกต้องขอพี่ๆด้วยเหรอวะ โถ่เอ้ยไอ้หนูรูฟัส น่ารักจังเลยนะ" ริกะใช้น้ำเสียงและสีหน้าพร้อมรอยยิ้มที่กวนประสาทกลับไปพร้อมกับนั่งไขว้ขากระดิกเท้าเท้าคางมองเจ้าชายรูฟัส "แต่ถึงจะไปกับฉัน สาวๆก็คงไม่เลือกแกว่ะ"

"ตื่นมาก็หาเรื่องเลยนะแกน่ะ แกอยากเจอสาวๆรึไง? ไปด้วยกันไหมล่ะ" ริกะปลายตามองเจ้าชายลำดับที่สามด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายและเอ่ยชวนแบบไม่คาดหวังเพราะไปด้วยกันคงมีหวังได้ตีกันตาย "คืนนี้ฉันจะไปเที่ยว "

"เอาไงดี...ชวนอิซาค คาสิโนคงได้พังก่อน ชวนเฟลก อื้ม ไม่ๆๆ หมอนั่นคงทำเรื่องให้ความแตก ชวนรูฟัส? อ้า..ไอ้บ้านั่น..ไม่เวิร์ค..อดัม ตัดออก เด็กอีกสอง...วาซตี้หมอนั่นบอกติดคุมนักโทษ โคโลเร เตรโก ไม่ได้..มาร์แตง ได้ยินว่าทำการค้าเรื่องสูตรบรั่นดีไม่ว่าง..."

"....." ริกะรับเสื้อมาเขามองมันอย่างพิจารณาก่อนจะถอนหายใจและเดินไปนั่งที่ขอบเตียงไขว้ขากระดิกเท้า "ไม่เอาน่ารูฟัส แกมีรสนิยมแบบนั้นเหรอเนี่ย ขนลุกนะเห้ย เสื้อนี่กลิ่นแกมันฉุนด้วย ไม่หอมสักนิด กลิ่นไม่เหมือน..."

โอ้ยยยยยอยากให้พี่รูฟัสcrazy love ฉันบ้างงงงอิจฉาหญิงแมร์😭😭😭😭😭

ริกะเดินเข้าไปเปิดดูชุดในตู้ก่อนจะหยิบออกมาลองทีละตัวแน่นอนมันตัวเล็กกว่าที่เขาจะใส่ได้ "อะไรเนี่ย ทำไมมีแต่เสื้อตัวเล็กๆ ขืนใส่ไปหายใจไม่ออกพอดี ใครมาเจอเข้าในสภาพนี้มีหวังเข้าใจผิดแน่"

"ฉันก็แค่ถาม ฉันที่ไม่มีพี่น้องน่ะไม่เข้าใจหรอกว่าความสัมพันแสนสนุกแบบพี่น้องเป็นยังไง เผื่อแกจะอยากเล่ามันก็เท่านั้น" ริกะเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่ได้แช่อ่างจนผ่อนคลายแต่เสื้อมันเลอะใยไปมากเขาจึงเดินออกมาแค่กางเกงแต่ไม่สวมเสื้อ "มีเสื้อให้ยืมรึเปล่า?"

"เฮ้อ!! น่ารำคาญ " ทันทีที่หลุดจากใยริกะก็ตรงไปล้างตัวอาบน้ำด้วยสีหน้าหงุดหงิดได้ที่ "ถ้าหมอนั่นทำคนเดียวก็แปลว่าพวกแกกินแรงพี่น้องไง โง่รึเปล่า"

"เฮ้อ! ก็ได้ๆ อยากให้ฉันอยู่ด้วยมากขนาดนั้นเลยสินะ ถ้างั้นก็คลายไอ้ใยโสโครกนี่แล้วฉันจะอยู่จนกว่าพวกพี่ๆแกจะกลับ " ริกะถอนหายใจพร้อมกับเอ่ยปากออกมาด้วยอารมณ์หงุดหงิดก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้นิ่งๆ "ฉันสงสัยนิดหน่อย อิซาคทำงานบ้านคนเดียวหรือพวกแกช่วยกันทำ?"

"ขยะแขยง รูฟัส แกนี่มันโง่หรือตั้งใจโง่ แกไม่ใช่รึไงไม่ยอมให้ฉันกลับน่ะ อ้า~ขยะแขยง~" ริกะใช้เท้าถีบเก้าอี้จนมันเลื่อนตกด้วยสีหน้าหงุดหงิดและเริ่มมีน้ำโห "คลายใยซะไม่งั้นแกเจอฉันต่อยแน่.."

“ นายก็เหมือนกัน ไม่ทำตัวน่ากลัวก็เป็นนี่น่า... ” “ ฉันก็ไปได้หมดล่ะนะ นายอยากจะไปไหนล่ะ ? ”