Mirek "Stary Chemik" ("Old Chemist") - Pyrlandczyk

Iran zbombardował katarską fabrykę helu. Zniknęło 33% światowych zapasów. Z dnia na dzień. Oto kto ucierpi najbardziej: 🇰🇷 Korea Południowa - 64,7% całego helu importowanego z Kataru (226,9 mln USD). Fabryki Samsunga i SK Hynix odliczają czas. 🇹🇼 Tajwan - siedziba TSMC, produkuje 18% światowych chipów. Powiedział: „sytuacja monitorowana”. Tłumaczenie: cicha panika. 🇯🇵 Japonia – główna fabryka chipów i centrum produkcji rezonansu magnetycznego. Pierwsza, która straci zasilanie, jeśli awaria w Katarze potrwa dłużej niż 60 dni. 🇸🇬 Singapur - regionalny ośrodek półprzewodników. „Scientific American” sygnalizuje poważne uzależnienie Kataru od helu. 🇮🇳 Indie – importowały hel z Kataru do tysięcy szpitalnych aparatów MRI. Koszty MRI już rosną, zaczynają się opóźnienia w badaniach. 🇩🇪 Niemcy - siedziba główna Linde, głównego dystrybutora gazów przemysłowych. Ceny spot helu wzrosły o 100%. Linde i Air Liquide reglamentują dostawy. 🇺🇸 Stany Zjednoczone – federalne rezerwy helu kurczą się od lat. Amerykańskie fabryki chipów nadal narażone. HP, Dell i Lenovo ostrzegają nabywców korporacyjnych: nadchodzi podwyżka cen o 15-20%. 🇬🇧 Wielka Brytania — Szpitale NHS z aparatami do rezonansu magnetycznego borykają się z niedoborem dostaw. Brak krajowej produkcji helu. 🇫🇷 Francja - Air Liquide ma tu swoją siedzibę, ale nie może produkować nowego helu. Kraj wyłącznie dystrybucyjny. 🇨🇳 Chiny - importują hel do produkcji chipów i rezonansu magnetycznego. Mogłyby przyspieszyć własne poszukiwania helu w regionie Syberii. Strategiczna gra. 🇦🇺 Australia - eksporter, jedna z niewielu alternatyw. Produkcja helu w basenie Amadeus, ale NIEwystarczająca, aby wypełnić lukę Kataru. 🇶🇦 Katar - źródło. Niedostępny od 2 marca. Prezes twierdzi, że 14% mocy produkcyjnych uległo TRWAŁEMU uszkodzeniu na okres do 5 lat. 12 krajów narażonych. 33% globalnej podaży zniknęło z dnia na dzień. Zero substytutów. Brak harmonogramu wznowienia działalności.

Udział prezydenta Nawrockiego w budapesztańskim spotkaniu prorosyjskich i eurosceptycznych polityków to fatalny błąd i potwierdzenie groźnej strategii osłabiania Unii Europejskiej i wzmacniania Putina.