Zeyna in the º0 🌍

Mahmut Tanal, gözyaşlarına hakim olamadı: "AK Parti'yi yine kurtardın Kemal Bey."

rabbim dünya gözüyle bu kediyi görmeyi nasip etti ya çok şükür

Kemal Kılıçdaroğlu, sosyal medya biosunu CHP Genel Başkanı olarak değiştirdi.

Farkında mısınız, Kadıköy’de bir süredir bir şeyler oluyor. Ve en tuhaf tarafı şu, olan şeyin kendisinden çok, onun etrafında kurulan hikâyeyi duyuyoruz. Bir yerler kapanıyor. Sonra aynı kelimeler dolaşıma giriyor: uyuşturucu, güvenlik, düzen. Belki gerçekten suç vardır. Varsa zaten hukuk işlemeli. Ama hukukla korku arasında ince bir çizgi var. Bu yüzden hukuk görünür olmak zorunda. Deliliyle, süreciyle, hesabıyla. Çünkü aksi halde imkânı olan, korkuyu ve baskıyı fısıltıyla yayar. İşine geldiği gibi. Bugün birkaç mekân kapanır. Yani n'olacak, biri gider biri gelir. Ama bu böyle başlar ve bazı şeyler geri gelmez. Bir semtin hafızası geri gelmez. O şehrin ritmi geri gelmez. İnsanların birbirine dokunma biçimi geri gelmez. Arada YouTube’da eski İstanbul videolarını izliyorum. Kent Gezgini, Saffet Emre Tonguç güzel işler yapıp bırakmışlar, sağ olsunlar. Çok eski de değil. Beş yıl, on yıl, on beş yıl önce. Sokaklar, insanlar, semtle.. Aynı şehir ama başka bir ruh. Çok şaşırırsınız. Sanki elli yıl öncesine bakıyorsunuz. O zaman fark ediyorsunuz ki şehirler yıkılarak değil, yavaş yavaş başka bir şeye dönüştürülerek yok ediliyor. Çünkü şehir dediğimiz şey tek başına bina değil. Şehir, birbirine benzeme zorunluluğu olmadan yan yana durabilme kültürü. Ve kültür, tekrar eden küçük özgürlüklerden doğuyor. Birinin gece yürüyebilmesi. Bir başkasının tek yaşaması. Bir diğerinin müziği. Bir diğerinin inancı. Bir masanın etrafında, birbirini değiştirmeye çalışmadan oturabilmek. Ama insan, içinde bastırdığı şey büyümeye başladığında dışarıdaki özgürlüğe öfke duymaya başlıyor. Yapamadığını yasaklamak istiyor. Korktuğunu ahlaksızlık ilan ediyor. Anlamadığını tehdit olarak görüyor. Sonra da buna düzen diyor. Hatta en iyisi olduğuna inanıyor :) Ama bence insanların kendine sorması gereken asıl soru şu: Ben gerçekten neye karşıyım? Suça mı? Yoksa kendilerine benzemeyen insanların varlığına mı? Çünkü bazen en büyük rahatsızlık, başkasının özgürlüğü değil. Kendi vazgeçtiklerimizin başkasında hâlâ yaşıyor olması. :) Kadıköy sadece Kadıköy değil. Bunu orada olan herkes bilir. Medeniyet de içinde yaşayan insanların birbirine ne kadar alan bıraktığının aynası ya. Bu yüzden mesele bir mekân değil. Mesele, bir gün dönüp baktığında aynı sokakta yürüyüp artık kendini misafir gibi hissetmek.

Sokakta yardım beklerkenki haliyle şu anki dik duruşlu haline bakın

Kadıköy'deki The Wall, Arkaoda gibi uğrak birçok mekanın mühürlenmesi yeterince gündem olmadı. Kadıköy Rıhtım tarafına yapılmak istenen cami ile başlayan bir süreç var ve buradaki sosyopolitik amaç çok belli. Sekülerizmin kalesi ve kurtarılmış bir bölge olan Kadıköy'deki görece özgür hayatı baskılamak, dokuyu bozmak, oraya da çökmek.