Ömer Çavdar

Bir kalp ne kadar susarsa, o kadar yazar.

Cam kenarında ki çiçekler bile bahardan nasiplendi. Bir benim yüreğim dört mevsim kış kaldı.

Kördüm, dünyamda bir sen vardın.

Isıtacağım diye kül bıraktın. Yalan mıydı hani güneş olacaktın.

Herhangi bir siyasi görüşüm yok, olmadı. Keza hiçbir tarafıda desteklemiyorum. Nereye ayak bastıysak bataklık. Bizler siyasi kavgaların içinde köhne bırakıldık arkadaşlar. Sadece tek kişilik bir memleket meselem vardır, saygılar ❤️

Sokağımda bir senin ayak izlerin. Yüreğimden uçsuz bucaksız yürüyen sensin.

Sen ezan olur okunursun. Sen kara topraktan güller açarsın sevgilim.

Boynu bükük kaldı tan yeri sevdaları. Sevmek, cereyan da bırakıldı.

Eski bayramlar değil, eski insanlar vardı. Hayırlı bayramlar.

Şimdi seni ne kadar çok sevdiğimi söylesem, çok un boynu bükük kalır sevgilim.

Sen, güneşi benden ayırmayan bir mucizesin.

Yedi ülke, yedi şehir yaktım şiirlerimde. Bir seni göremedim, bir de o ela gözlerini.

Sensin beni benden alan, kendimi bana aratan.

Seninle yaş almak değil, yaşlanmak isterim.

Yıllar önce bir şiirimde anlatmıştım. “Eski bayramlar değil, eski insanlar vardı.”

Beni karala diye beyaz kâğıt olmadım sana. Bizi çizersin sanmıştım.

Beklemek değil sadece seni sevmek. Seni sevmek bir sonbahardı.

Şu ölümlü dünyada, bense yaşamak koydum senin adını.

Yağmurlu günlerde seni konuşmak, Sırılsıklam kala kalmaktır orta yerde.

Suçu yok sevdanın, sev demedi.