مَر

دیدن چهره فقر تو سطح شهر اینقدر منو بهم میریزه که هیچ واژه ای برا توصیفش ندارم. نمیدونم چطور بگم دیدن یه پیرمرد که به سختی راه میره و دسمال کاغذی میفروشه یا زباله گردی که تا کمر تو سطل اشغاله، یا بچه کوچیک و زن و مردی که با وضع خراب آواره خیابونان چطور قلبمو پاره پاره میکنه.

فردا روز تعیین حوزه‌س و خب کاش یکم بیشتر درس می‌خوندم. امیدوارم چلغوزآبادِ سفلی نیفتم!