Peter Korevaar

De oorlog tegen Twitter begon met de aanval van Hamas op dat festival. Je kon zelf de ruwe beelden zien van wat er gebeurde. Gold ook voor tegenreactie, als Israëlische militairen oorlogsmisdaden pleegden. Je zag alles zonder filter van overheid of kwaliteitsmedia. Dat moet weg.

Zoek het land wat zijn elektriciteitsproductie voornamelijk haalt uit kernenergie.

Ongekend. Echt ongekend. Alles moet stuk

Zelfde volk, zelfde cultuur, zelfde taal, zelfde alles. Een experimentele setting als in het laboratorium. En de resultaten zijn statistisch significant. To say the least.

Nederland over tien jaar? De asielmigratie maakt Nederland voller, onaangenamer, harder en armer Auteur: Syp Wynia #asiel Lees het artikel hier! wyniasweek.nl/nederland-over…

Column: Armoede volgens Rob Jetten Max von Kreyfelt Er zit iets merkwaardigs in de moderne politiek. Vroeger probeerden politici het leven van burgers beter te maken. Tegenwoordig leggen ze vooral uit waarom u moet wennen aan achteruitgang. En soms verwoordt Rob Jetten die nieuwe bestuursfilosofie opvallend eerlijk: “We zullen zonder sommige dingen moeten leren leven.” Eigenlijk zit daarin het complete regeringsbeleid samengevat. Zonder betaalbare woningen. Zonder goedkope energie. Zonder gezonde zorg. Zonder veilige grenzen. Zonder goed functionerende publieke voorzieningen. Maar gelukkig nooit zonder klimaattoppen, subsidieprojecten en netwerkdiners over inclusieve transities. Dat blijft allemaal opvallend intact. De moderne bestuurder is namelijk geen bestuurder meer. Het is een therapeut geworden voor nationale verslechtering. Alles wat vroeger normaal was, wordt nu gepresenteerd als luxe waar burgers emotioneel afscheid van moeten nemen. Een eigen huis? Privilege. Een betaalbare energierekening? Onhoudbaar. Grenzen? “Een achterhaald concept.” Sociale samenhang? “Een dynamisch proces.” En ondertussen vliegen dezelfde politici van klimaattop naar klimaattop om daar champagne te drinken met mensen die ook vinden dat gewone burgers vooral minder moeten consumeren. Dat is misschien wel het komische van deze bestuursklasse: de offers gelden altijd voor anderen. Nooit hoor je: “We moeten leren leven zonder consultants, klimaatsubsidies en gesubsidieerde activistische hobbyprojecten.” Nee. De burger moet vooral leren inleveren. Altijd de burger. Want de moderne pseudopoliticus ziet de samenleving niet meer als iets dat beschermd moet worden, maar als een gedragsproject dat permanent moet worden aangepast. Minder vlees. Minder auto. Minder reizen. Minder energie. Minder bezit. Minder nationale identiteit. Maar vreemd genoeg nooit: minder overheid. En precies daar groeit de woede. Niet omdat Nederlanders niet willen veranderen. Maar omdat steeds meer mensen zien dat dezelfde elite die voortdurend offers predikt zelf opvallend comfortabel blijft leven binnen een volledig afgeschermde bestuursbubbel van talkshows, klimaattafels, lobbyclubs en consultancycontracten. Daar wordt iedere mislukking simpelweg hernoemd tot “transitie”. Dat is het ware politieke talent van deze generatie bestuurders: de afbraak van vanzelfsprekendheden verkopen als morele vooruitgang. En ondertussen mag de burger dankbaar applaudisseren terwijl zijn levensstandaard langzaam wordt uitgekleed alsof het een verheven beschavingsproject betreft. Want dát is de kern van het huidige bestuur: de elite noemt het solidariteit wanneer ú moet inleveren voor beleid waar zij zelf nauwelijks de gevolgen van dragen. 📌 Heeft u mijn bundel al? TICQ.nl 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.org

Het klimaat ‘redden’ kost dan wat maar dan heb je ook wat. Je levert wel wat in op pensioen, welvaart, netto salaris en ouderenzorg en iets hogere kosten voor energie maar het is het natuurlijk allemaal waard!

This graph should be shown to every school child! We need to reverse the climate brainwashing.

Meest stuitende vind ik dat boeren hard werken & zelden zeuren & met zuurverdiend geld moeten meebetalen a/h salaris v miezerige bestuurdertjes die nog niet 1% v/d boerenwerkethos hebben en dan ook nog door die bestuurders worden gepiepeld. Alsof je betaalt voor je eigen executie

Er is 195.000.000.000 euro nodig. Bijna 11.000 euro per Nederlander. Wind en zon waren toch gratis... Huishoudens vragen massaal extra stroom aan: angst dat nieuwe kookplaat, warmtepomp of elektrische auto na 1 juli niet mogelijk is telegraaf.nl/financieel/gel…

Stel 3 vragen aan een AI programma. 1 Maak een tabel/grafiek van het stroomverbruik van de afgelopen 25 jaar. 2 In het nieuws wordt continu verteld dat we steeds meer gaan gebruiken met netcongestie als gevolg. Klopt dat? 3 Komt dat misschien door zon- en windenergie?

Russia hit Kyiv. 1 killed. 20 injured. Global outrage. 48 hours earlier: UKRAINE struck a UKRAINIAN university, 21 dead UKRAINIANS. One story told. One story hidden. JoinTAB.us 24 May 2026 #TAB #leadwhereyoulive #ukraine #russia #kiev @joerogan @patrickbetdavid @ShawnRyan762

Voor de vroege vogels tinyurl.com/briefjevanjana…

En wij maar denken dat 'De Klimaatzaak' van Urgenda tegen de Staat der Nederlanden gericht was. Naar nu blijkt was het echter een kwestie van 'samenwerking' tussen klimaatminister Jetten en klimaatactiviste Minnertsga (die natuurlijk veel te jong overleden is, maar dat is een andere zaak).

In Auschwitz, my mother taught me three rules. Not stories. Not prayers. Rules. The kind that kept you alive. Rule one: Never make eye contact with a guard. Rule two: Never show that you are sick. Rule three: Never, ever, lose your bowl. I was five years old. I memorized them the way other children memorize nursery rhymes. The bowl was a small tin thing. Dented. Scratched. It held whatever thin soup they gave us once a day. If you lost your bowl, you had no bowl. If you had no bowl, you had no ration. If you had no ration, you understand. I guarded that bowl with everything I had. I slept with it. I held it against my chest during roll call. I knew where it was every second of every day. Then one morning, I fell into the latrine. There is no delicate way to say this. The latrines in Auschwitz were wooden boards with holes cut into them over a pit. The holes were large. I was very small. I was in a hurry. I slipped. I went in up to my neck. The smell. The cold. The rats. I do not need to describe it. Your mind already knows. My mother tried to pull me out. She could not. I was slippery and she had no strength. None of us had strength. We had not eaten properly in months. She called out. Other women came. Together they pulled me free. Someone found a hose. They sprayed me down in the cold air while I stood there shaking. I did not cry. Rule number one in Auschwitz was the same rule everywhere, do not attract attention. But I got sick. Very sick. The kind of sick that comes from rats and filth and cold water and a body that has nothing left to fight with. And I remembered Rule Two, never show that you are sick. I hid it from everyone. From the guards. From the other children. Even from my mother, because I knew if she knew, she would do something. And doing something in Auschwitz got you killed. But someone saw. I do not know who. I do not know why they helped me instead of reporting me. I never knew. They took me to a room, a makeshift hospital. I lay in a bed, a real bed, not a wooden bunk, for the first time since we had arrived. I do not remember much of what happened next. The fever blurred everything. Days passed like smoke. When I came out, I still had my bowl. I had held it even in the latrine. Even in the fever. Even in the dark when I did not know where I was or what day it was. My mother looked at me when I came back. She looked at the bowl. She did not say anything. She just nodded, the way she nodded when something had gone the way it needed to go. People ask me what survival looks like. I tell them, sometimes it looks like a five year old girl climbing out of a latrine in a death camp, covered in filth, shaking with cold, still holding her tin bowl. Because she knew that the bowl was the difference between eating and not eating. Between living and not. Because her mother had told her. And she had listened. I am Tova Friedman. I fell into a latrine in Auschwitz at five years old. I came out still holding my bowl. Tova. #NeverForget #Survival #DaughterOfAuschwitz #ShesStillHere #TheirNamesLiveOn

Onmenselijk en onnodig. Stop gewoon met geld weggooien in een onhaalbare en onbetaalbare energietransitie en het destructieve stikstofbeleid. En nog wat andere dossiers. Dan kun je mensen veel eerder van hun welverdiende AOW laten genieten.

Goed, nuchter draadje van Arnout Jaspers over hitte en klimaat. Zijn punt: in Nederland komen een paar hete dagen per jaar soms voor, ook met tropennachten, maar dat wordt nu meteen als existentiële gezondheidscrisis geframed. Terwijl hij zelf in Azië woont en dagelijks ervaart hoe mensen daar gewoon leven en functioneren in een veel warmer klimaat. Wij zien ondertussen hele volksstammen jongeren maandenlang door Zuidoost-Azië reizen om daar vrijwillig van warmte en tropisch klimaat te genieten. Een klimaat dat volgens vele van hen gevaarlijk zou zijn. Dat zou de angstretoriek in perspectief moeten zetten, maar op de een of andere manier lijkt dat niet te gebeuren...

@arnowellens @ArmandGirbes Jetten: koers houden richting die ijsberg!

Hoe ziet Nederland er over 5 jaar uit?