น้องไป๋
459 posts


@Khluen_JRT "ออกไปกินข้างนอกดิ"
มาบางแสนทั้งทีอยากไปนั่งหาอะไรกินริมทะเลมากกว่า
"แมงกะพรุนแบบนี้เค้าไม่กินกันหรอก เค้ากินตัวใหญ่ๆ"
"ออกไปเดินเล่นบนหาดคงเจอที่เกยตื้นอยู่แหละ หน้าฝนแบบนี้"
พูดไปเรื่อยๆ ระหว่างที่เดินกับคลื่นออกจากตัวพิพิธภัณฑ์
"เสิชหาร้านอาหารให้หน่อยสิ เดี๋ยวขับรถไปกัน"
ไทย

@pai_jrt “โหววว คร้าบๆ พี่ปลาสิงโต“
ยกมือยอมแพ้ขึ้นมา ไม่ได้เอื้อมไปจับแล้ว พร้อมกับยิ้มขำๆมุกตลกของพี่
“ที่นี่มีอะไรกินด้วยหรอพี่???”
“คงไม่มีแมงกะพรุนในตู้ให้กินจริงๆใช่ไหม??”
ประโยคสุดท้ายทำท่ากระซิบใส่ ใช่ว่าไม่อยากลองกินแต่เห็นมันลอยดึ๋งๆในน้ำแล้วเอามากินก็สงสารมันอยู่เหมือนกัน
ไทย

08.40 น. | @Khluen_JRT
รถยนต์สองที่นั่งสีดำจอดอยู่ที่คอนโดของคลื่น และวันนี้เขาจะใช้มันไปกับแผนโดดเรียน ไป๋นั่งรออยู่ข้างในก่อนจะเมสเสจหา
[อยู่ที่คอนโดแล้วนะ]
[ยังแผนเดิมอยู่ป่าว]
เห็นว่าบ่นปวดท้องจึงถามเพื่อความแน่ใจว่าแผนจะไม่ล่ม ไม่งั้นคงต้องวกกลับไปเข้าโรงเรียนเหมือนเดิม
ไทย

@phing_jrt อึ้งกับชื่อ เอาอะไรมาตั้ง
"เห้ย มาจริงด้วย"
ที่อึ้งกว่าคือปลาที่ไม่น่าจะฟังเสียงคนรู้เรื่องดันว่ายมาตามเสียงเรียกของเธอจริงๆ ไป๋มองจ้องเจ้าปลาที่ ก่อนจะลองเอานิ้วเขี่ยกระจกตู้ปลาเบาๆ ตรงหน้าที่มันหยุดอยู่
"มองอะไรไอหมูจิ๋ว"
นิสัยไม่ชอบถูกมองหน้าหาเรื่องแม้แต่กับสัตว์โลก
ไทย

20.30 น. | @phing_jrt
หลังจากโดดเรียนมาทั้งวัน แทนที่ไป๋จะกลับบ้านตัวเองง่ายๆ ก็ขับรถยนต์ไปที่บ้านผิงเพื่อนัดดูหนังผีที่ตกลงกันไว้ หาที่จอดใกล้ๆแล้วเดินมาหน้าประตูพร้อมส่งข้อความ
[มาแล้วน้ะ]
ยืนรอให้ผิงออกมารับ กังวลนิดๆ ว่าแม่เธอจะดุเอารึเปล่าที่เขามาเล่นที่บ้านเธอตอนนี้
ไทย

@phing_jrt (🥺 / ไป๋เอาไปฟ้องแม่ผิง ฟ้องแม่ตัวเอง ฟ้องพี่ปอลต่อ ผิงเที่ยวจนป่วย)
ไทย

@Khluen_JRT เขากำลังเหม่อมองฝูงปลา เมื่อคลื่นยื่นมือมาและสายตาเหลือบเห็นจึงเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะพ่นลมหายใจคล้ายเสียงหัวเราะออกมา เพิ่งสังเกตว่าบนใบหน้าของอีกฝ่ายก็มีแสงสะท้อนอาบไล้อยู่
"อย่าจับนะ เป็นปลามีพิษเหมือนไอ้ปลานั่น"
พูดติดตลกถึงปลาสิงโตอีกรอบ ละสายตาจากตู้
"ไปเถอะ หาอะไรกิน"
ไทย

@pai_jrt “ดูเหมือนพี่จะหิวนะ”
เขาเดินจ้องปลา ก่อนจะมาหยุดชะงักเพราะอีกฝ่ายดึงชายเสื้อของเขาเอาไว้ คลื่นถอยกลับมายืนข้างๆ พร้อมกับเงยหน้ามอง
“เหมือนจริงด้วย”
เขาสังเกตุเห็นได้จากคลื่นน้ำที่กระทบกับแสงแล้วลงบนใบหน้าของพี่ ก่อนจะยื่นมือไปเหมือนจะจับ
“อยาก อยู่ใต้น้ำของจริงเลย…”
ไทย

@phing_jrt ไม่ปฏิเสธ บางทีห้องของเขาอาจจะรกกว่าห้องของผิงซะอีก
"ยังไม่ทันจะทำน่ากลัวเลย"
ว่าพลางหรี่ตามองปลาที่ยังหลบอยู่หลังบ้านเห็ด จากมุมของปลาตัวเล็ก ๆ เขาคงดูเหมือนไททันวิปริต
"ต้องเรียกชื่อมันเปล่า"
"เธอตั้งชื่อมันยัง"
ไทย

@phing_jrt เลิกคิ้วกับคำขอของเธอก่อนจะวางมือลงทาบ ความต่างของขนาดกับสีผิวเห็นได้ชัดเมื่อวางอยู่ใกล้กัน เขากระชับมือกุมมือเล็กๆของผิงไว้ รู้สึกถึงความร้อนจากอาการป่วย
ไม่ชอบเวลาเห็นเธอไม่สบาย อยากให้ผิงกลับมาร่าเริงเหมือนเดิมมากกว่า
"หลับตาเร็ว"
บอกเธอที่ยังนอนตาแป๋วอยู่
"หายเร็วๆนะผิง"
ไทย

@phing_jrt เข้ามาก็กวาดตามองหาตู้ปลาที่ว่าจะมาดู สบเห็นของในห้องก็แกล้งแซว
"ห้องรกอะ นี่รังแมวเหรอ"
ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่หน้าตู้ปลาของเธอ โน้มตัวลงมองหาปลาที่อยู่ในนั้น ใบหน้าเกือบจะชิดกับกระจกตู้
"อยู่ไหนนะ"
ไทย

@pai_jrt ผิงแนบนิ้วชี้กับริมฝีปาก ส่งเสียงชู่วเบาๆ เพราะก่อนจะถึงห้องเธอต้องผ่านชั้นที่มีห้องของพ่อแม่ก่อน พอขึ้นไปชั้นสามได้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเสียงแล้ว
ค่อยๆเดิน เหมือนเล่นเกมผี
ไม่นานก็มาถึงห้อง เธอเปิดประตูให้ไป๋เข้าไปก่อน เปิดเพียงโคมไฟก็สว่างเกือบทั้งห้อง
“ไหนดูสิ หลับกันรึยัง”
ไทย

@pai_jrt ขอบพระคุณค่ะ ร่วมบริจาคให้เรา พรรคเพื่อรบ พลเพื่อรัก ลดหย่อนภาษีได้นะคะ
ไทย