ตัวปัญหา :):

รู้ว่ามันยากที่ใครจะมาเข้าใจเราได้ทั้งหมด...แต่อย่าเพิ่งตัดสินชั้นได้ไหมถ้าไม่ได้รู้ว่าชั้นต้องเจอกับอะไร อย่ามองว่ามันเล็กน้อยได้ไหมถ้าไม่รู้ว่าชั้นต้องทนกับมันมานานขนาดไหน อย่าบอกให้พยายามได้ไหมถ้าไม่รู้ว่าชั้นเหนื่อยที่ต้องสู้กับมันมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

ขอโทษนะ ที่เข้าไปเป็นเรื่องแย่ๆในชีวิตคนอื่น อยู่คนเดียวน่ะก็ดีอยู่แล้ว ไม่เหมาะยืนอยู่ข้างใครหรอก อันนี้รู้ตัวเองดี :):

บางอย่างก็ควรกดมันให้ลึกสุดใจ แล้วแสดงออกไปว่า ฉันสบายดี บอกตัวเองไว้ว่า ไม่เป็นไร เดี๋ยวมันก็ผ่านไป

ความโดดเดี่ยวมันก็เป็นเรื่องปกติที่ต้องเจอสินะ

ห่วยแตกเกินกว่าจะเป็นความสุขให้ใคร

ตกมาปีนี้หนูก็ยังเป็นคนที่ผิดพลาดในเรื่องเดิมๆซ้ำๆอีกแล้ว ไม่ได้โตขึ้นสักเท่าไรเลย

ถ้าการร้องไห้ของวันนี้คือการทิ้งความทุกข์ที่เคยเกิดขึ้นไว้ข้างหลัง ฉันก็ยินดีที่จะนอนไห้อยู่ตอนนี้

ขอให้ตัวเองยังไหวนะไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเข้มแข็งไว้ก่อนนะ อยู่กับตัวเองก่อนนะ ได้โปรดโอบกอดตัวเองให้พยุงไปต่อได้นะ

คำนี้ไม่เกินจริงที่บอกเอาไว้ว่า "สุดท้ายเราก็เหลือแค่ตัวเอง"

ก็หวังอยากมีคนอยู่ข้างๆในวันที่เสียใจบ้างเหมือนที่เคยทำให้กับคนอื่น แต่คงคาดหวังมากไปใช่มั้ย ช่างน่าโดดเดี่ยวซ่ะเหลือเกิน

ถูกแล้ว ฉันสมควรที่จะอยู่คนเดียว

.

เมื่อบาดแผลยังไม่ถูกเยียวยา...ฉันก็ไม่มีกำลังมากพอที่จะรักตัวเองไหว

ฉันก็ยังคงภาวนาให้ตัวเองหายดีจากสิ่งที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง

ความรู้นี้นี่มันเคว้งมากๆเลยเนอะ ทั้งความโดดเดี่ยวและแผลในใจที่ฝังลึกลงไปเกินจะเยียวยายังคงตามหลอกหลอนเหมือนเป็นเงานึกถึงทีไรก็เจ็บ เหมือนมันเพิ่งเกิดทั้งที่เหตุการณ์นั้นมันจบไปนานแล้ว บอกใครไม่ได้ เพราะกลัวการถูกตัดสินจากคนอื่นมากกว่าความเข้าใจของใครสักคน.

สุดท้ายแล้ว...ก็มีแค่ตัวเองที่อยู่กับตัวเองสินะ

ลาก่อน กรกฎาคม ที่ไม่มีเธอ จบแล้วเดือนนี้เป้าหมาย1ปีของฉัน🥀

บทสรุปสุดท้ายของเรื่องนี้ "เขาเลือกจะทิ้งฉันด้วยวิธีนั้น"หลังจากนี้ฉันจะแบกความรู้สึกผิดนั้นเอาไว้เองทั้งหมด ขอให้เธออย่าห่วงเลย ไม่เจ็บ ไม่ปวดหรือทรมาน เพราะฉันอีกแล้วนะ🕊️

ไม่อยากให้ใครมาเจ็บปวดเพราะฉัน สิ่งที่ฉันทำได้คือ...ถอยห่างจากทุกคน

อยากหลุดพ้นจากคำว่าคาดหวังอยากปล่อยวางทุกอย่างแล้วแต่มันจะเป็นไปไม่เอาใจตัวเองไปยึดติดว่าทุกๆอย่างจะต้องเป็นไปในแบบที่เราอยากให้เป็น "ฉันเหนื่อย"