Parham

مثلاً رفت چین تا به اونا فشار بیاره که از ایران حمایت نکنند. اونوقت با گرفتن این اطمینان خاطر از طرف چینی ها که به ایران اسلحه نفروشند، می‌خواد تحریم شرکت‌های چینی رو که از ایران نفت می‌خرند لغو کنه و گفته چین میخواد بتونه نفت ایران رو‌‌ بخره. ایران هم با کمال میل اجازه داد چند کشتی چینی از تنگه هرمز عبور کنند. مثل اینکه سفر ترامپ به چین برای ایران بهتر شد تا برای آمریکا.

هم میهنان عقب مانده ام، اینکه من با اختیار و عقل خودم پاشم برم اعتراض خیابونی و حاضر باشم بهای آزادی رو هرچند با جان خودم بپردازم یک موضوعه، اینکه بچه مدرسه دبستانی باشم و موشک بزنن بهم و منو به قتل برسونن یک موضوع دیگریست. تفاوت اینارو نمیفهمید واقعاً؟؟

به موازات بررسی جدی گزینه بازگشت به جنگ توسط ترامپ، رضا پهلوی فعالیتش برای تشویق به جنگ و ویرانی را گسترش داده است. او تصور می‌کند که راه تحقق آرزوی محالش، اشغال نظامی ایران است؛ ازاینرو تمام توانش را برای جنگ‌افروزی گذاشته و پروای جان مردم، موجودیت ایران و زیرساخت‌های حیاتی کشور را ندارد. الان رضا پهلوی، یک «دیو خشم» زخمی است که هراس از فروپاشی ذهنیت شرارت‌بارش، خطرناکترش کرده است. باید مراقب بود تا باز جمع بیشتری از هموطنان را میهمان ضیافت مرگ نکرده و خون جاری‌شده بر خیابان‌ها را فرش قرمزِ جلوس به قدرت تصور نکند. برای تحقق ملی‌‌گرایی میهن‌دوستانه، انسان‌گرایی و دمکراسی در ایران، به حاشیه راندن رضا پهلوی ضروری است. او نماد سلطنت‌طلبی و جنگ‌طلبی است که به جدایی بین افشار مختلف مردم، بازسازی اقتدار‌طلبی، تداوم فساد و رانت‌خواری و وابستگی به دولت‌های خارجی دامن می‌زند. ما نیاز داریم تا بر بستر استمرار ایران و استقلال کشور با گذار از جمهوری‌اسلامی به سمت تاسیس یک نظام سیاسی یکپارچه، کثرت‌گرا، توسعه‌محور و دموکراتیک حرکت کنیم که صدای مردم متفاوت را بشنود و به آن احترام بگذارد.

در چشمان هواداران و حتی بخشی از ایرانیان ملی‌گرا، بسیاری از مردم جهان و مردم کشورهای مسلمان، جنگ، مشروعیت ازدست‌رفته جمهوری اسلامی را احیا کرده؛ جنگ، حکومتی را که نهادها و وابستگانش به جان هم افتاده بودند و از درون پوک و پوسیده شده بود. متحد کرده؛ جنگ، مردمی را که شجاعانه تظاهرات و تحصن و اعتصاب می‌کردند، زیر بمباران‌ و افزایش سرکوب و اعدام‌، هراسناک کرده. جنگ، فعالان را به سکوت واداشته و فعالیت‌ جامعه مدنی را معلق کرده؛ از آن‌سو، جنگ، اپوزیسیون جنگ‌طلب را به عمق ابتذال انداخته. بعضی خشم‌شان را سر خبرنگاران خالی می‌کنند و درحالی‌که در طول دهه‌ها از میلیون‌ها دلار ثروت حتی یک دلار برای مردم، از سیل‌‌زده تا محتاج و از آواره تا پناهنده، هزینه نکرده‌اند، یا جان ده‌ها دانش‌آموز قربانی‌ جنگ برای‌شان اهمیتی نداشته، برای حفظ جان خود از مردم دلار مطالبه می‌کنند؛ بعضی یک‌شبه چرخیدند و حالا از مضرات جنگ می‌گویند؛ بعضی هنوز در خیابان‌ها شعارهای جاوید و مرگ بر، سر می‌دهند، پرچم دولتی متهم به نسل‌کشی را به دور خود پیچیده و با نژاد‌پرستان هم‌صدا شده‌اند؛ بعضی هم با به‌تن کردن تی‌شرت‌ها و یونیفورم‌های منقش و مزین به نمادهای حکومت پادشاهی یا خواندن نام قربانیان کشتار حکومت اسلامی به عوام‌فریبی روی آورده‌اند. اپوزیسیون فکر می‌کرد جنگ برایش موهبتی است اما خمینی از همان ابتدا زنبیلش را گذاشته بود. جمهوری اسلامی رهبرانی تازه‌نفس دارد. لیاقت مردم ما اپوزیسیونی است با رهبرانی تازه‌نفس و مهم‌تر دانا وخردمند چون دیر یا زود این چرخ گردون دوباره سراغ‌مان را خواهد گرفت.

من برای اینکه سرپا بمونم و خودم رو از جایی پرت نکنم پایین مهمونی می‌رم، می‌رقصم، کار می‌کنم، پرنده‌نگری می‌کنم، می‌خندم. تراپی می‌رم که یاد بگیرم می‌تونم هم غمگین باشم هم زندگی کنم. بعد یه عده گوزو اومدن می‌گن استوری از پرنده نذار، عادی‌سازی نکن. :))))))))))))))

این برنامه‌ای که تیم شاهزاد طرح‌ریزی کرد واقعا یه شاهکار تاریخیه: اگه جنگ بشه باید وحشت نابودی ایرانو داشته باشیم. اگه صلح بشه باید وحشت جمهوری‌اسلامیِ قوی‌ترو داشته باشیم. اگه همین وضع معلق ادامه پیدا کنه وحشت زندگی دردناک هموطنامونو. دستمریزاد که تونستید کارو یه جوری در بیارید که در تمام سناریوهای محتمل، مردم ایران بازنده باشن. دست‌مریزاد.👏🏼 #ایران

بیاید استدلال‌های ویدیوی اخیر علی بندری با عنوان «چرا جنگ شد» رو به طور شفاف و مستقیم، بدون قایم شدن پشت اسم فلان کتاب یا نویسنده بررسی کنیم: ۱- بندری استدلال می‌کند که جنگ اخیر، نه در نتیجه به بن‌بست رسیدن دیپلماسی، بلکه در لحظه‌ای رخ داد که مذاکرات به شکلی بی‌سابقه در حال به ثمر نشستن بود. همین «نزدیک بودن توافق» برای آمریکا و اسرائیل تبدیل به زنگ خطر شد. آن‌ها به جای استقبال از صلح، آن را به عنوان بسته شدن یک «پنجره فرصت» دیدند. ۲- در مورد برنامه هسته‌ای، بندری می‌گوید که این پرونده بیش از آنکه یک چالش فنی (؟) باشد، ابزاری برای «امنیتی‌سازی» ایران در سطح جهانی است. او معتقد است که آمریکا آگاهانه موضوع هسته‌ای را به عنوان ستون اصلی روایت خود انتخاب کرد چون تنها موضوعی است که می‌تواند یک رقابت منطقه‌ای را به یک «تهدید وجودی برای بشریت» تبدیل کند و افکار عمومی جهان را با خود همراه سازد. بندری مدعی است که در این ساختار فکری، حتی اگر آژانس بین‌المللی انرژی اتمی صلح‌آمیز بودن فعالیت‌ها را تأیید کند، باز هم تغییری در تصمیم جنگ ایجاد نمی‌شود. او این وضعیت را یک «بن‌بست امنیتی» توصیف می‌کند که در آن نیت واقعی ایران اصلاً اهمیتی ندارد؛ بلکه صرفاً «احتمال» اینکه ایران در آینده به سمت سلاح برود، برای توجیه یک «جنگ پیشگیرانه» کافی است. در واقع، او ادعا می‌کند که هسته‌ای تنها عینکی است که از پشت آن، تمام رفتارهای دیگر ایران خطرناک جلوه داده می‌شود تا اقدام نظامی مشروعیت پیدا کند. ۳- در بحث نیروهای نیابتی یا همان «محور مقاومت»، بندری این شبکه را به عنوان «فضای حیاتی» و لایه اول دفاعی ایران تعریف می‌کند که وظیفه‌اش دور نگه داشتن تهدید از مرزهای سرزمینی بوده است. او استدلال می‌کند که از سال ۲۰۲۳، این لایه امنیتی بر اثر فشارهای نظامی و فرسایش سیاسی شروع به کوچک شدن کرد و «عمق استراتژیک» ایران از دست رفت. تحلیل او این است که وقتی این لایه بیرونی ضعیف شد، محاسبات هزینه-فایده در واشینگتن و تل‌آویو تغییر کرد. آن‌ها به این نتیجه رسیدند که دیگر حمله به ایران هزینه‌ای گزاف و غیرقابل کنترل نخواهد داشت، چون شبکه متحدان ایران دیگر توان یا اراده پاسخگویی هماهنگ را ندارد. *** چیزی که واضحه اینه که مطلب مثل همیشه بدون کم‌وکاست مناسب انتشار در صداوسیما یا فارس‌نیوزه. حالا همین‌ها رو بندری چطور در ویدیو ارائه می‌ده؟ «تازگی یک کتابی خوندیم درباره جنگ» بیاید قضیه رو از لنز اون کتاب نگاه کنیم! (بیننده‌ی ناآگاه هم فکر می‌کند چون تحلیل برمبنای کتاب است، پس «معتبر» است) اما به شما نمی‌گه که چرا همیشه کتابی انتخاب می‌کنه که نتیجه تحلیلش محافظه‌کارانه و جمهوری‌اسلامی‌پسندانه درمیاد! نمی‌گه که چرا در این کنجکاوی‌هاش یک‌بار یک کتابی وسط نمی‌ذاره که تحلیلش یک میلی‌متر از خط قرمزهای نظام فاصله بگیره. و البته نمی‌گه که حتی از لنز همون کتاب هم می‌شد وضعیت رو طور دیگه‌ای دید؛ و این تحلیل جهت‌دار خودشه که به کتاب سوار شده.

سفیر آمریکا در سازمان ملل به پست گذاشته که حال نرگس محمدی در زندان بسیار بده و از وضعیت جسمانیش اظهار نگرانی کرده. بعد سلطنت طلبها ریختن زیر پستش که نخیر نرگس محمدی عامل رژیمه، «اپوزیسیون کنترل شده» است، سوپاپ اطمینان است، طرفدار غزه است، زندانی ویترینی است, طرفدار مجاهدین است, چپ است, مارکسیست است ... و به سفیر آمریکا توپیدند که تو هیچی راجع به ایران نمی‌دونی.