Oops!

کلمه که می‌میرد چه شکلی‌ست؟ شبیه فراموشی‌ست؟ یا شبیه زایشی دوباره با نگاهی متفاوت در دنیایی که غریبگی در آن بیداد می‌کند؟ آهسته می‌گویم؛ غریبگی معجزه می‌کند! آهسته‌تر می‌گویم؛ معجزه‌ها همیشه زیبا نیستند..

توسط هیچ‌چیز قدرتمندتر از زمان، به بند کشیده نمی‌شود آدمی. در رکابش و در خدمتش؛ بی که بداند..

@bohluol :))

@parisayaa خانم اجازه ما ما بدون حکمت گشودیم

حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را حضرت حافظ نوروز مبارک.

… که آدمی به خود قول «تجربه» می‌دهد؛ حتی در بوران زمان‌های فروبلعنده..

[آدمی رفته‌رفته سزاوار سرنوشت خویش می‌شود.]

@Ahmad_Ghaheri صرفاً ساخته‌ی ذهن

@parisayaa صرفا فرافکنی ذهن ماست به قدرتی برتر و بزرگتر؛ یا بازآفرینی رابطه کودکی ما و مراقبینمان در زمان حال....

در حالی‌که با تردید به آن‌چه زیسته بود نگاه می‌کرد، با خود می‌اندیشید که آیا «معجزه‌ی ناتمام» حقیقت دارد، یا مفهومی تماماً ساخته‌ی ذهن، متناقض و غیرحقیقی‌ست؟

@msfenderski خیلی مبارکه :)

تولدم مبارک:)

که حتی بیزار بودن نیز، گاه حوصله‌ای می‌طلبد، ورای توان آدمی.. آدم توی آینه می‌گفت؛

دیالکتیکی نفس‌گیر بین‌ دو «من» در درونم برپاست؛ یکی در قامت تراپیست،روانکاو،دوست،رفیق، سردی‌گرمی‌چشیده،ریش‌سفید،بزرگتر، و دیگری، مستأصلی که گاه گوش می‌سپارد، گاه طغیان می‌کند و گاه زل می‌زند به منِ دیگرش؛ گاه غریبانه،گاه همدلانه،که نه به قدرکافی متقاعد است و نه خردورزانه ناموافق.

هنوز به درستی نمی‌دانم که آن‌چه دلداری‌های غیرمستقیم در من می‌آفریند، خشم است یا آرامش؟ نه از این رو که مرز این دو قابل تشخیص نیست؛ بلکه از آن رو، که آدمی گاهی در مواجهات، خود را با همین صراحت در درک احساس خویش ناتوان می‌یابد..

حلقه‌ی توبه گر امروز چو زُهاد زنم خازن میکده فردا نکند در بازم حضرت حافظ (تفأل)

نیک که بنگری، خواهی دانست که آدمی، هرگز حقیقتا نمی‌رسد؛ به هیچ چیز، به هیچ کجا.

@Oberkassel_11 ممنونم از شما. زنده باشید.

@parisayaa آرزوی بهترینها برای شما. پایدار باشید و بنویسید برای ما.

Do you remember when you joined X? I do! #MyXAnniversary اعداد، شاهدان تاریخند.

واحیرتا که آدمی، به چه جراحت‌ها و در پی‌اش، به چه مرهم‌های ناخوانده‌ای که مبتلا و محتاج نمی‌شود..

صداها هولناک، فضا پر از جزئیات و‌ چه عجیب که فراموشیِ این‌همه، از منِ همواره جزئی‌نگر بعید بود. از میان تمام این‌ها اما تنها یک چیز اهمیت داشت؛ «سرما»! و این جزئی‌ترین و حیاتی‌ترین دغدغه‌ی جهانم بود. آه ای آدمی‌زاد..

آدمی رفته‌رفته درست‌ترین روانکاو خود می‌شود؛ اقرار و انکار و اصرار را تمییز می‌دهد، بازمی‌شناسد، و نائل به خِردِ خویشتن می‌شود. تنها کافی‌ست به خودش زمان دهد و حوصله کند.. بسیار حوصله کند.. آدم توی آینه می‌گفت؛

و در نهایت، خواهی فهمید که ضرورت، اغلب از بیهودگی نمی‌کاهد.

@mr__4399 ممنون

@parisayaa پارسالم همینو گفتی:) همچنین🤍

دور باد از جان‌تان یأس. نوروز مبارک🌱