Saeed Parsaee

آزادی یک تمایل درونی است. یک خواست جمعی، تاریخی و همیشگی. آزادی اما سر به هواست. گاهی پر می‌کشد و دور می‌شود اما همینطور که دور می‌شود چهره‌اش در خاطر ما رنگین‌تر می‌شود. درست بر خلاف هر چیز دیگری در این دنیا. #الهه_محمدی

«جنگ‌ها همیشه به دلایل نجیب آغاز می‌شوند، اما هیچ‌کدام آن‌قدر صادق نیستند که بگویند: من می‌کشم تا بدزدم. می‌کشند به نام صلح، به نام خدا، به نام تمدن، به نام پیشرفت، به نام دموکراسی.» — ادواردو گالیانو، نویسنده و روزنامه‌نگار اروگوئه‌ای

روز وکیل را به یاد شما هستیم آقای خسرو علیکردی. به یاد همکاران زندانیمان در سراسر ایران. به یاد برادر کوچک نادیده‌امان، دانیال دیانی که دانشجوی حقوق بود و در دی ماه کشته شد. و به یاد شرافت همه وکلای مستقلی هستیم که در دادگاههای انقلاب و در حد توان، پای حقوق مردم ایستاده‌اند.

شرم‌آوره واقعاً. امروز صبح #الهه_محمدی رو دستگیر کردن. درست زمانی که سایه جنگ از هر زمان دیگه‌ای نزدیک‌تره، خبرنگاری رو بازداشت کردن که گزارشاتش از فجایع جنگ ۱۲ روزه هنوز روی خبرگزاری‌ها خونده می‌شه.

امروز صبح نیروهای امنیتی با ورود به خانه ما وسایل الکترونیکی و دست‌نوشته های همسرم #الهه_محمدی را ضبط، و او را به دادسرای امنیت بردند. الهه پس از چند ساعت به خانه بازگشت. طبق گفته آنها او به زودی برای بازجویی احضار خواهد شد.

دیروز جلسه رسیدگی به پرونده پژمان جمشیدی در شعبه ۹ دادگاه کیفری یک برگزار شد. مقابل در دادگاه با زن شاکی و مادرش گفتگو کردم. جلسه از ساعت ۱۰ و ربع آغاز شد و و بعد از دو ساعت و نیم به پایان رسید. جلسه‌ای که قرار بود آخرین جلسه رسیدگی باشد و به صدور رای منتهی شود اما به یک جلسه دیگر در آینده نزدیک موکول شده است.  شاکی این پرونده و مادرش در این گفت‌وگو می‌گویند مدارکشان مبنی بر اتهام تجاوز به عنف، مستدل و کافی است. شاکی، اظهارات وکلای پژمان جمشیدی مبنی بر مستدل نبودن مستندات ارائه شده از سوی او به دادگاه را قبول ندارد و می‌گوید تا جایی که می‌داندوکلای پژمان جمشیدی مدرک محکمه‌پسندی برای ارائه به دادگاه نداشته‌اند. این زن جوان یکی از بزرگترین دلایلی را که تصمیم گرفته از پژمان جمشیدی شکایت کند تکرار نشدن این موضوع برای زنان دیگر می‌داند: «اینکه تصمیم به مصاحبه گرفتیم هم برای پیشگیری کردن از بروز چنین اتفاقاتی بود. من از تمام کسانی که از من حمایت کردند تشکر می‌کنم و امیدوارم که چنین اتفاقاتی برای هیچ زن دیگری نیفتد.» او اتهاماتی را که از سوی عده‌ای مبنی بر قصد اخاذی کردن او و مادرش از پژمان جمشیدی مطرح شده کذب محض می‌داند و می‌گوید درباره همین موضوع هم سند و مدرک دارد که چه پیشنهادات مالی برای عقب کشیدن از پرونده به اوداده شده و این مدارک را به دادگاه هم ارائه کرده‌ است: «نزدیکان ایشان من را تهدید کردند که اگر رضایت ندهید هویتم را افشا می‌کنند و همین کار را هم کردند و دست به افشای هویت من به قصد تحت فشار قرار دادن من زدند. حتی مدارک این تهدیدها را هم به دادگاه ارائه داده‌ایم.» متن کامل گفتگو: B2n.ir/nk3964

با خانواده‌های بازداشت شدگان که حرف می‌زنیم می‌بینیم اغلبشان از خانواده‌های فرودستند. امروز با مردی صحبت می‌کردم که برادر ۱۶ ساله‌اش در کانون اصلاح و تربیت تهران بازداشت است. در محله خزانه زندگی می‌کنند، در خانه‌ اجاره‌ای بسیار کوچک. برای آزادی این پسر ۱۶ ساله ۵ میلیارد تومان وثیقه تعیین کرده‌اند. می‌گفت پدرم با یک‌‌ فیش حقوقی رفته پیش قاضی اما قبول نمی‌کنند. می‌گفت برادرم امروز از زندان زنگ‌زد و گفت به کارت زندانش ۵۰ هزار تومان پول بریزم که بتواند چیزی بخرد و بخورد، من اما ۲۰۰ هزار تومان ریختم، بیشتر نداشتم. جوانان فرودستی که برای زندگی بهتر به خیابان رفته بودند و حالا پشت میله‌های زندان چشم انتظار آزادی‌اند. #از_بازداشتیها_بگو

امروز برای ملاقات با #ویدا_ربانی به زندان تنکابن رفتم.آثارکبودی روی بدنش بسیار زیاد بود؛اورا به‌شدت کتک زده بودند.چون حجاب اجباری را نپذیرفته بود،موهای سرش را کشیده بودند و دختر هنرمند با مشتی از موهای کنده‌شده‌‌اش یک دستبند بافته بود دستبندی از موهای خودش در کنار کبودی‌های دستش

در این گزارش با شاهدان عینی آنچه در بیمارستان امام خمینی ایلام رخ داد، نماینده ایلام و رییس روابط عمومی وزارت بهداشت مصاحبه شده. نمایندگان استان ایلام مانند «فریدون همتی» که به «هم‌میهن» گفته‌ است اعتراضات در ملکشاهی در ابتدا ماهیتی آرام و مسالمت‌آمیز داشته معتقدند به دنبال ورود افرادی که او و دیگر مسئولان، «عوامل آشوبگر» توصیف میکنند، مسیر اعتراضات تغییر کرده و به درگیری‌هایی انجامیده که درنهایت به جانباختن چند نفر از جوانان منطقه منجر شد.  بررسی‌های «هم‌میهن» در گفت‌گو با شاهدان عینی آن‌شب اما روایت دیگری را نشان می‌دهد. این شاهدان میگویند، هیچ‌کدام از معترضان اسلحه گرم یا سرد همراه‌شان نداشته‌اند، به وضعیت زندگی‌شان معترض بوده‌اند و بعد از راهپیمای مسالمت‌آمیزشان، به آنها شلیک شده است. معترضانی که طبق گفته آنها چند نفرشان در همان لحظه تیراندازی، کشته و به‌همراه زخمی‌ها به بیمارستان امام خمینی ایلام منتقل می‌شوند. 🔹مردی جوان که خودش اهل ملکشاهی است و برای پیگیری بیماری‌اش از چندساعت پیش از ورود زخمی‌ها از شهرستان ملکشاهی، در بیمارستان امام خمینی ایلام بوده، به «هم‌میهن» میگوید به‌محض رسیدن زخمی‌ها به بیمارستان، چهار نفر جان‌شان را از دست دادند: «طبق اطلاعاتی که از پرستاران بیمارستان امام خمینی گرفته‌ام، حدود ۱۱ نفر زخمی بدحال در آنجا بستری بوده‌اند.» او میگوید خودش به‌چشم دیده که مامورها یکی از زخمی‌هایی که از مچ پایش به‌دلیل اصابت گلوله خون می‌آمد، بدون اینکه مداوا شود، با خودشان برده‌اند. 🔹یکی دیگر از شاهدان عینی که از لحظه اول شکل‌گیری اعتراضات با جمعیت همراه بوده به «هم‌میهن» می‌گوید، روز شنبه به‌دلیل فراخوانی که در شبکه‌های اجتماعی دیده، برای شکل‌گیری تجمعی مسالمت‌آمیز که تاکید بر پرهیز از هر نوع خشونتی داشته و اعتراض به گرانی، به خیابان‌های ملکشاهی رفته است: «وقتی به آنجا رسیدیم از پشت در ساختمان تیراندازی شروع شد و حدود ۵۰ نفر را زخمی کردند. همان‌موقع چهار نفر را دیدم که تیر خوردند و کشته شدند.»  🔹این جوان ۲۸ ساله، می‌گوید: «دوستم هم سه گلوله خورد و من او را به بیمارستان رساندم. ماموران بلافاصله وارد محوطه بیمارستان شدند که جنازه‌ها و زخمی‌ها را ببرند، به‌همین‌دلیل بلافاصله او را با بدبختی از بیمارستان خارج کردیم تا دستگیر نشود و به مکانی دیگر بردیم.»او می‌گوید آنطور که خودش تا لحظاتی که در بیمارستان بوده و دیده، مردم اجازه نداده‌اند که نیروها، جنازه‌ها و زخمی‌ها را با خودشان ببرند: «اما بعداً از نزدیکانی که در بیمارستان بودند، شنیدم که نیروها، عده‌ای از زخمی‌ها را با خودشان برده‌اند و خانواده‌ها نتوانسته‌اند بیشتر مقاومت کنند. من حتی شنیدم که نیروها جلوی پایگاه انتقال خون هم ایستاده بودند تا کسی خون اهدا نکند.» متن کامل گزارش: hammihanonline.ir/fa/tiny/news-6…

#هستی_امیری دیشب تماس کوتاهی با خانواده داشته.هنوز از محل نگهداری او خبری نیست.خانواده او به مشهد رفته اند. معاون دادستان به خانواده گفته قرار بازداشت موقت یک ماهه صادر شده است

@reza_shafakhah به نظرم من هم، شما برای خودتون بیشتر متاسف باشید. خیلی بیشتر از چیزی که به ذهنتون می‌آد آقای شفاخواه.

متاسفم خانم محمدی.‌ حالا دلیل گزارش‌های فیک مشخص شد؛

۱. پرونده «جفری اپستین»، سرمایه‌گذار آمریکایی و تاجر، یکی از بحث‌برانگیزترین پرونده‌های آزار و استثمار جنسی در دهه‌های اخیر است و واکنش جامعه به روایت بازماندگانش، دقیقا همان الگویی را تکرار کرد که در بسیاری از پرونده‌های خشونت جنسی دیده می‌شود: بی‌اعتنایی، تردید،سرزنش بازمانده‌و حتی تمسخر. ۲. روایت بازماندگان در ابتدا جدی گرفته نشد. نخستین بار که زنان نوجوان درباره سوءاستفاده‌های اپستین حرف زدند (اواخر دهه ۲۰۰۰)، پلیس محلی «پالم‌بیچ»، رسانه‌ها و دادستانی همگی کمابیش روایت آن‌ها را کوچک و کم‌اهمیت جلوه دادند. ۳. روند پرونده در سال ۲۰۰۸ نقطه‌ شروع بی‌اعتنایی بزرگ بود. وقتی اپستین در ۲۰۰۸ برای اولین بار تحت پیگرد قرار گرفت، با اینکه ده‌ها زن نوجوان به عنوان «قربانی» شناسایی شده بودند، اما نتیجه یک توافق قضایی بسیار سبک و پنهانی بود: فقط ۱۳ ماه زندان نیمه‌وقت (روزها زندان نبود، شب‌ها می‌رفت!). دادستان وقت بعدها گفت تحت فشار بوده، چون اپستین «ارتباطات سطح بالا» داشته. ۴. رسانه‌ها هم با تاخیر باور کردند. تا پیش از ۲۰۱۵ رسانه‌های بزرگ خیلی جدی وارد ماجرا نشدند. در ۲۰۱۵ و ۲۰۱۸ روزنامه‌نگاران تحقیقی (به‌ویژه Miami Herald) مجبور شدند ماه‌ها کار کنند تا روایت بازماندگان را بالا بکشند. بعضی مصاحبه‌شونده‌ها گفتند این تنها زمانی بود که جامعه شروع به باور کردنشان کرد. ۵. بازماندگان در سال‌های اول مورد سرزنش و بی‌احترامی و بسیاری از آن‌ها نوجوان بودند (۱۴–۱۶ سال). بعضی مردم و حتی بعضی رسانه‌ها می‌گفتند: «چرا رفتند خانه‌اش؟»، «چرا قبلا چیزی نگفتند؟»، «پول گرفته‌اند، شاید خودشان هم خواسته‌اند.» این همان الگوی همیشگی سرزنش بازمانده در پرونده‌های خشونت جنسی است. ۶. تنها پس از ۲۰۱۹ و بازداشت دوم اپستین، موج «باور کردن» شروع شد. وقتی مدارک بیشتر و شهادت‌های متعدد منتشر و وقتی نام‌های افراد قدرتمند در پرونده مطرح شد. اما چرا مردم حرفشان را اول باور نکردند؟ به دلیل قدرت، پول و شبکه‌ نفوذ اپستین، کلیشه‌های جنسیتی و جوان‌سال بودن بازماندگان. ۷. پرونده اپستین نه‌تنها درباره یک فرد، بلکه درباره ساختار زن‌ستیزی است که برای سال‌ها به یک مرد ثروتمند اجازه داد از زنان نوجوان سوءاستفاده کند و کسی حرف بازماندگان را باور نکند. بازماندگانی که با بلند کردن صدایشان هزار و یک چیز را به جان می‌خرند و مقاومت و مبارزه می‌کنند، می‌خواهند جلوی همین سیستم بایستند، باور شده و جدی و محترم شمرده شوند. تا روزی که هیچ قدرتی نتواند حقیقت را خاموش کند و هیچ بازمانده‌ای در تنهایی و بی‌باوری رها نشود.

به‌یاد داداشم #حسین_شنبه‌زاده که حال روحی خوبی نداره و حالا هم که من بعد از ماه‌ها می‌تونم برم تهران، با درخواست ملاقات‌مون موافقت نشده؛ چون هر پنج هفته یک‌بار اجازهٔ ملاقات با خانواده‌ش رو داره و از ملاقاتش با مادرم که بعد از هفت ماه اتفاق افتاد، سه هفته گذشته. آواز: حسین - ۱۳۹۹

این گزارش رو یک ماه پیش درباره وضعیت سودان جنگ‌زده‌ نوشته بودم. تو این گزارش با دو زن جنگ‌زده، سه فعال زن و یکی از گردانندگان کمپ آوارگان سودانی در مرز سودان و چاد گفتگو شده.

گفتی بیا زندگی خیلی زیباست؛ دویدم... . رنجی فراتر از هر قانونی... پیشنهاد می‌کنم گزارش الهه محمدی رو در هم‌میهن بخونید. #سودان

به اتهام حمایت از کارگران سومین تولدش هم در زندان گذشت... #آنیشا_اسداللهی

در این گزارش با شاکی پرونده «پژمان جمشیدی» و وکیل این بازیگر گفت‌وگو کرده‌ام. به روند حقوقی پرونده‌های تجاوز و فرهنگ تجاوز هم در گفتگو با «زهرا مینویی» پرداخته شده. زن جوانی که شاکی پرونده پژمان جمشیدی است و مادرش، برای نخستین‌بار جزئیات روند شکایت‌شان از او و اتفاقاتی را که افتاده، براساس مستندات موجود در پرونده، در گفت‌وگو با «هم‌میهن» اعلام کرده‌اند. شاکی پرونده که نمی‌خواهد نام‌اش در گزارش بیاید از روزی می‌گوید که برای امضای قرارداد همکاری با پژمان جمشیدی، از دفترش به‌ خانه او رفته و آنجا مورد تجاوز قرار گرفته است، همچنین یک زن هم در این ماجرا دخیل بوده و شاکی به‌واسطه اعتماد به او به خانه جمشیدی رفته است. این زن جوان و مادرش می‌گویند همان شب با شکایت و گرفتن دستور قاضی، آزمایش پزشکی قانونی انجام داده و در گزارش این سازمان، تجاوز تایید شده است. به گفته آنها بعد از اینکه از او شکایت کردند، دوباره دادگاه از پزشکی قانونی استعلام خواست و این‌بار از جمشیدی هم تست DNA گرفتند و وقتی با آزمایش قبلی تطابق دادند، باز هم تجاوز را تایید کردند. آنها از همراهی خوب قضات دادگاه بدوی در روند رسیدگی به پرونده می‌گویند و حالا منتظر صدور رأی نهایی‌اند. زن جوان شاکی می‌گوید، بارها از سمت پژمان جمشیدی و اطرافیان‌اش به او پیشنهاد ۵۰ میلیارد تومانی داده شده تا از شکایت خود صرف‌نظر کند، اما قبول نکرده است. «کامبیز برجاس»، یکی از وکلای پژمان جمشیدی اما به «هم‌میهن» میگوید، وکلا هنوز پرونده را نخوانده‌اند اما اتهام تجاوز را قبول ندارند.   گزارش جزییات زیادی دارد و می‌توانید نسخه کامل را از لینک زیر بخوانید: hammihanonline.ir/fa/tiny/news-5…

گفت‌وگوی «هم‌میهن» با فعالان زنان مکزیکی و ونزوئلایی درباره اهدای جایزه نوبل صلح به ماریا کورینا ماچادو «گراسیلا راک»، مدیر یک رسانه دیجیتال فمینیستی که در مکزیک مستقر است، «ماریا سنتنو»، کنشگر و فعال زنان و «لوس مری لیس» روزنامه‌نگار، هردو اهل ونزوئلا، به «هم‌میهن» از اهدای جایزه نوبل صلح به ماچادو، مواضع‌اش، سرکوب فمینیست‌ها و روزنامه‌نگاران از سوی مادور‌و و اعتراضات‌شان می‌گویند. گرچه «لوس مری لیس» معتقد است که ماچادو استحقاق دریافت جایزه نوبل را داشته و تقدیم آن به ترامپ بیشتر یک تصمیم استراتژیک و محاسبه شده است، اما «گراسیلا راک» و «ماریا سنتنو» معتقدند که اهدای این جایزه به او، آرمان صلح، حقوق‌بشر و عدالت جنسیتی در ونزوئلا را تقویت نمی‌کند و چون پتکی بر سر بسیاری از گروه‌های حقوق بشری، سازمان‌های زنان و مردم عادی ونزوئلا فرود آمده است. آنهامی‌گویند زنان ونزوئلا سال‌هاست که تحت خشونت ساختاری‌اند اما نیروهای پیشرویی‌اند که می‌توانند ونزوئلا را بسازند، نیازی به نیروهای خارجی ندارند و نمی‌خواهند صلحی اقتدارگرایانه و مبتنی بر ترس را بپذیرند. hammihanonline.ir/fa/tiny/news-5…

امروز از زندان زنگ‌‌ زد؛ گفت باید به هدفم برسم الهه، باید فریبا جون رو آزاد کنن الهه. قربون صدقه‌ش‌رفتم و گفتم می‌شناسمت نسیم، می‌دونم که می‌رسی به هدفت. به امید آزادی فریبا کمال‌آبادی. به امید آزادی خودت، نسیم سیمیاری آزاده. #فریبا_نسیم #نسیم_سیمیاری

دیگر هیچ چیز پنهان نیست، همه چیز به قدر کافی شفاف است، درخواست بازگشت اعدام در اسرائیل توسط طرفداران سلطنت و چرایی عدم اعدام زندانیان فلسطینی، در حالی که زندانیان در ایران از «نه به اعدام» حرف می زنند. هیچ وقت تا این حد، همه چیز این میزان شفاف و در عین حال تاریک نبوده است.

«عثمان» و «امیرعلی باران‌زهی» و «خیرمحمد»، «شیراحمد»، «یونس»، «یاسین»،«رحمت‌الله» و «محمدحسام گله‌بچه»، بلوچ‌های مهاجری بودند که می‌رفتند از زمین‌های مردم فریمان گوجه بچینند اما تصادف کردند و در دم کشته شدند. «دلخواه پاکار»، «فرحناز بارانزهی» و «عمر باران‌زهی» هم زخمی و حالشان وخیم است. بیشتر آنها کودک بودند؛ از ۶ تا ۱۷ سال. مثل دیگر کودکان بلوچ بی‌شناسنامه‌ای که راهی زمین‌های زعفران، گوجه، باغ‌های پسته و خرما در مشهد، اصفهان، کرمان، یزد و بندرعباس می‌شوند تا کارگری کنند.   بررسی‌های «هم‌میهن» نشان می‌دند کوچ فصلی کودکان بلوچ به شهرهای دیگر برای کشاورزی روی زمین‌های مردم افزایش داشته است. hammihanonline.ir/fa/tiny/news-5…