จ

ขอให้น้องนิเรถูกรักเยอะๆ น้องนิเรเป็นเด็กดีมากจริงๆ😭🫳

คัดฮิรางานะแต่ฟังเพลงจีน

เขินซึงมินอ่ะ อยากมีแฟนเป็นแรปเปอร์ 🥺

แอบคิดถึงตอนยังไม่มีเอไอ

🫖📝 “คิดถึงครับ” “…” “นิเรคุง” “We aren’t anything” “แล้วอีกอย่าง คุณก็ไม่ใช่คุณสุโอที่ผมรู้จักแล้วด้วย ได้โปรดอย่าทำเป็นสนิทกันเลยครับ” “ครับ” #suonirei

🫖📒 (ooc, มีใช้ชื่อจีนสลับญี่ปุ่น, รายละเอียดถูกแต่งขึ้น) base on จากตอนเราไปเรียน ผิดใครไม่รู้ ถูกเราคนเดียว สนามบินนั้นกว้างใหญ่เหลือเกินสำหรับ นิเรอิ อากิฮิโกะ ในตอนนี้ ทั้งชีวิตของเขานี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่กำลังจะได้ก้าวออกจากประเทศบ้านเกิดอย่างญี่ปุ่น ในมือของเขาถือพาสปอร์ตและ boarding pass ไว้แน่น อาการประหม่ายังไม่ลดลงเลย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทวนทุกอย่างที่หากไปถึงที่หมายจะต้องทำ รวมถึงเช็คข้อมูลเอกสารทุกอย่างเรียบร้อย ใช่ อากิฮิโกะกำลังจะไปเรียนต่อที่ไต้หวัน ซึ่งเป็นการไปที่ถูกที่บ้านบังคับด้วย และยังนับเป็นโชคดีของเขามากที่เพื่อนของแม่เขาแต่งงานกับชาวไต้หวันแล้วย้ายไปอยู่ที่นั่นกับสามี อากิฮิโกะจึงได้มีโอกาสไปอาศัยอยู่กับพวกเขา แถมเพื่อนแม่ของเขายังมีลูกชายรุ่นราวคราวเดียวกับเขาอีกด้วย “ อ่า ไปถึงต้องพูดว่า หนีห่าว! หว่อเจี้ยวหยูจิ่งชิวเยี่ยน! หว่อ… อ๊า ยากเกินไปแล้ว” อากิฮิโกะบ่นออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เหมือนว่าพอไปถึงลูกชายเพื่อนแม่ของเขาจะเป็นคนมารับ และเขาคิดว่าอีกฝ่ายคงพูดญี่ปุ่นไม่ได้แน่ ๆ เพราะงั้นเขาต้องลองทักทายเป็นภาษาจีนเพื่อสร้างความประทับใจแรกให้ได้ [เรียนผู้โดยสารชั้น Economy เที่ยวบิน J328 ปลายทางสนามบินนานาชาติเถาหยวน กรุณาขึ้นเครื่อง…] ก่อนที่จะได้คิดอะไรเพลิน ๆ ต่อ เสียงประกาศให้ขึ้นเครื่องจากสนามบินก็ดังขึ้น ก่อนที่อากิฮิโกะจะหยิบสัมภาระทั้งหมดและเดินไปต่อแถวเพื่อขึ้นเครื่องบิน จากญี่ปุ่นถึงไต้หวันใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมงกว่า ระหว่างนี้เขาคงใช้เวลาซ้อมบทพูดแนะนำตัวและลดกังวลลงได้ . . . . . ได้ที่ไหนกันละ! อากิฮิโกะเดินทางมาถึงที่หมายแล้ว จวบจนเขาผ่านตม. และรับกระเป๋าแล้ว ความกังวลก็ยังไม่สิ้นสุด เขาเข็นสัมภาระที่เต็มรถเข็นออกมา ก่อนจะเห็นผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาวัยราว ๆ เดียวกับเขายืนโดดเด่นอยู่บริเวณราวกั้นระหว่างผู้โดยสารและผู้ที่มารอ คนคนนั้นมีผมสีแดงอมน้ำตาล สวมผ้าปิดตาหนังอย่างดี แถมสวมต่างหูมีพู่ห้อยด้วย เรียกได้ว่าโดดเด่นสุด ๆ ในมือของเขาถือป้ายกระดาษเขียนเป็นภาษาอังกฤษว่า ‘ WELCOME NIREI’ ไม่ผิดแน่ คนนี้ต้องเป็นลูกชายเพื่อนแม่เขาแน่ ๆ อากิฮิโกะที่เห็นดังนั้นจึงรีบเข็นรถเข็นออกไปหาชายคนนั้น ก่อนจะสะกิดเขาเบา ๆ จากทางด้านหลัง ผู้ชายคนนั้นหันมายิ้มให้เขาด้วยหน้าตาสงสัย ก่อนที่เขาจะเลือกเอ่ยคำออกไปเอง “ห หนีห่าว หว่อเจี้ยวหยูจิ่ง” “อา หนีห่าวหยูจิ่ง หนีชื่อหว่อมามะเผิงโหย่วเตอะไห่จึ, ตุ้ยมะ?” “อ่า เอ่อ…” อากิฮิโกะเกิดอาการประหม่าขึ้นมาทันทีหลังคนตรงหน้าพูดประโยคภาษาจีนใส่เขา เขาฟังภาจีนไม่ออกเลยสักคำนอกจากชื่อเขา “ฮะๆ นิเรคุงใช่ไหม” “อ๊า! พูดญี่ปุ่นได้ทำไมไม่บอกละครับ!” ดูเหมือนคนตรงหน้าจะรู้ว่าเขาไม่เข้าใจ เจ้าตัวจึงได้เอ่ยคำภาญี่ปุ่นออกมาพร้อมหัวเราะเบา ๆ นั่นทำให้อากิฮิโกะเบาใจลงมาก ในขณะเดียวกันก็อดอายไม่ได้จริง ๆ “ฮะ ๆๆ ขอโทษที ก็เห็นเธอพูดจีนมานี่นา ฉันเลยตอบกลับเป็นจีนให้ไง” “อะ ก ก็จริงครับ” “งั้นเราไปกันเถอะ อ้อ ผมชื่อสุ่นเฟยนะ หรือเธออยากเรียกเป็นภาษาญี่ปุ่นว่าฮายาโตะก็ได้นะ แต่ยังไงมาอยู่ที่นี่ใช้ภาษาจีนคงดีกว่าเนอะ” “ค ครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณสุ่นเฟย” “ไม่ต้องมีคุณหรอก เรียกแค่ชื่อก็พอ” (1)

นิสัยของตัวเองอย่างนึงที่ชัดเจนเลย คือ เวลาไม่ชอบใครจะไม่มองหน้าจะไม่มีeye contact อะไรร่วมด้วย และเป็นคนเก็บสีหน้าไม่อยู่ถ้ารู้สึกไม่ชอบหรือรู้สึกแย่กับคนนี้ไปด้วยแล้ว แค่เดินผ่านก็คือจะเลี่ยงไปทางอื่น ถ้าสถานการณ์มันต้องอยู่ด้วยกัน2คนก็คือใช้ความเงียบทำงาน

เรื่องนี้ดังมากเป็นที่ฮือฮาในต่างประเทศ แต่ข่าวในไทยมีแต่เรื่องผัวเมีย ดารา ชายแดนเขมร อ่อแล้วก็ข่าววันนี้นายกนู๋ทำอะไร

i love my two cutieful puppies 💛🤎

ดารายังไม่ทำขนาดนี้

🫖📒 ตระกูล (ooc, มาเฟีย, คำแทนตัวเปลี่ยน) เพล้ง! แจกันราคาหลายล้านหยวนตกลงมาแตกด้วยแรงมือของชายชราที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘อดีต‘ ผู้นำตระกูลซูฟางอย่าง ซูฟาง หลงเฟย และใช่ เขากำลังโมโหหลานชายตัวดีของเขาที่ตอนนี้ก้าวขึ้นเป็นผู้นำตระกูลแล้วอย่าง ซูฟาง สุ่นเฟย ชายหนุ่มหน้าตาอ่อนเยาว์ผู้สวมใส่ต่างหูพู่รนาอันเป็นสัญลักษณ์ของตระกูล ตาขวาสวมผ้าปิดตาหนังอย่างดี โดยที่เบื้องขวาของเขามีชายตัวเล็กผมสีดอกมิโมซ่า ใบหน้าตกกระอีกคนยืนเกาะแขนอยู่ด้วยความสั่นกลัว “ลื้อจะบอกว่า ลื้อจดทะเบียนกับมันแล้วหรอ!!” “ครับอากง อั๊วกับชิวเยี่ยน เราเป็นสามี-ภรรยากันแล้ว” “ลื้อ!! อั่ก ลื้อกล้าดียังไงไปแต่งงานกับมัน ลื้ออยากเห็นอั๊วตายหรอ!“ ”ฮะ ๆ งั้นอากงก็ตายสิครับ แล้วอย่ามาเรียกชิวเยี่ยนว่ามันด้วย“ ”อั่ก! สุ่นเฟย! แต่มันเป็นคนตระกูลหยูจิ่น ไอ้ตระกูลที่หักหลังพวกเรา“ ”นั่นมันก็เรื่องของอากง แต่อั๊วกับชิวเยี่ยนไม่เหมือนรุ่นก่อน ตอนนี้สองตระกูลปรองดองแล้ว และจะไม่มีใครมาขวางพวกอั๊ว อั๊วขอประกาศ ณ ตรงนี้ อั๊ว ซูฟาง สุ่นเฟย ผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน และ หยูจิ่น ชิวเยี่ยน ทายาทผู้นำตระกูลหยูจิ่นคนต่อไป พวกเราเป็นสามี-ภรรยากันถูกต้องตามกฎหมายและถ้าอากง ญาติคนอื่น ๆ กล้ามาแตะต้องชิวเยี่ยน อย่าหาว่าอั๊วไม่ไว้หน้าแล้วกัน“ สิ้นประโยคของสุ่นเฟย อดีตผู้นำตระกูลก็ล้มลงทันที พร้อมสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเครือญาติในพื้นที่แห่งนี้ “ทำแบบนี้จะดีหรอครับ” “ดีสิ เฮียไม่อยากให้ลื้อต้องมาอดทนเป็นเครื่องมือของตระกูลอีกแล้ว เฮียรักชิวเยี่ยน และจะไม่เปลี่ยนแปลง” “ฮึก อั๊วก็รักเฮียนะ” พวกเขาจับมือกันแน่น ความรักของพวกเขามันเริ่มมาจากความบาดหมาง เกลียดชังกันระหว่างตระกูล ตั้งแต่เล็กจนโต สุ่นเฟยและชิวเยี่ยนต้องคอยทำตามคำสั่งของคนในบ้าน จนพวกเขาเคยเชื่อว่าแต่ละคนนั้นเลวอย่างที่ตระกูลบอก จนค่ำคืนหนึ่งที่สุ่นเฟยได้ค้นพบดวงตะวันที่ใกล้แตกสลาย ‘ฮึก‘ ’อ้าวๆ นายน้อยหยูจิ่งมานั่งร้องไห้แบบนี้ ระวังโดนอั๊วเล่นงานนะ’ ‘ฮึก ลื้ออยากทำอะไร ลื้อก็ทำเลย อั๊วเหนื่อยแล้ว อั๊วพอแล้ว ฮึก ฮือออออ‘ สิ้นเสียง เจ้าของแซ่หยูจิ่งก็ปล่อยน้ำตาออกมาราวกับสายธาร สุ่นเฟยมองดูภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกเจ็บปวด เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นคนคนนี้แตกสลายขนาดนี้ แทนที่เขาจะรู้สึกสมน้ำหน้า เขากลับอยากกอดปลอบคนคนนี้เหลือเกิน ’เห้อ อะ ผ้าเช็ดหน้า เช็ดน้ำตาก่อน ถ้าลื้อไม่ไหวก็พิงไหล่อั๊วก่อนก็ได้ วันนี้พวกเราสงบศึกกันชั่วครางเถอะ’ ‘ฮึก‘ ไม่มีคำใดเอ่ยออกมา พวกเขาเพียงแค่ใช้เวลาคืนนั้นด้วยกันเงียบ ๆ หลังจากนั้นจากมิตรภาพเล็ก ๆ ในวันนั้นก็ก่อตัวเป็นความรักขึ้น แม้ต่อหน้าพวกเขาจะจิกกัดกันแค่ไหน แต่ลึก ๆ พวกเขารู้ดีว่าต่างฝ่ายต่างมีใจให้กันไม่น้อย สุดท้ายพวกเขาเลือกแหกคอกของตระกูลออกมา ยามสุ่นเฟยได้รับอำนาจอย่างเต็มรูปแบบแล้ว เขาจะไม่ให้ใครมาบังคับชิวเยี่ยนได้อีก end

พ่อเราเป็นหมอฟัน แม่เราเป็นเด็กแว้น

ชั้นคงจะตายไปพร้อมกับเรื่องที่พูดไม่ได้สัก 600 เรื่อง

#พีทหมวย -ปีศาจน้อยกับนักปราบปีศาจ- 'ท่านนักบวชมัดข้าทำไม ข้าจะไม่ดื้อเเล้วจริงๆนะ อย่าตีก้นข้าอีกเลย' 'ตอนซนไปทั่ว ไม่เห็นเจ้าจะกลัวโดนตี' 'ข้าผิดไปเเล้ว' 'อย่าซนอีก' '—ไอ้นักบวชบ้า หน้าน้ำเเข็ง' 'เมื่อครู่เจ้าบ่นอะไร' 'เปล่านะ อ๊ะ เจ็บจังเลย ทายาให้ข้าหน่อยได้หรือไม่'

ไม่อยากให้ความชอบมีวันหมดอายุเลยอะ ตอนรู้ตัวว่าไม่อินกับอะไรบางอย่าง มันเสียใจอยู่ลึก ๆ แต่ก็ทำไรไม่ได้ อาการแบบ ตื่นขึ้นมาแล้วไม่ได้รู้สึกชอบ / รักเหมือนเดิม มันน่าใจหายอยู่นะ ㅠㅠ

คือ อะไรก็ไม่รู้ แต่ดูมีประโยชน์กว่าละคร เไ ผลไม้หีแตดไรนั่น

ชอบเห็นโพสอะไรแบบนี้มากเลยย อยากให้คนเป็นโรคนี้หายกันทุกคน 🥺🩵

好细的。

มึงกูร้องงง 😭 อีโมมาก ดีใจที่ทรายรู้ว่าตัวเองไม่โดดเดี่ยว

ตั้งแต่เข้าอาร์คสุโอ ตอนอ่านฉากที่มีลมพัด/ใบไม้ร่วงรู้สึกว่าเหมือนเป็นนัยยะหรือสัญลักษณ์แทนการที่สุโอออกจากฟูริน พอท้ายตอนเห็นลมพัดใบไม้ร่วงปุ๊บ รู้เลยว่าสุโอมาแน่ๆ แล้วก็มาจริง ช็อตที่สุโอหยิบใบไม้มามองแล้ววางลงไป เดาไม่ยากเลยคิดถึงนิเรคุง วางใบไม้ไว้ที่ใครก็คิดถึงคนนั้นแหละ