ララバイー is not here.🖤

คัลเจอร์ญปที่คนในไทยตามกันมันปัจเจกมาก จุดร่วมมีแค่ร้องเป็นภาษาญปแค่นั้น สาย2d 2.5d เพลงอนิเมอะไรเขาก็ไม่ได้ฟังเพลงป็อบญปทั่วๆ ไป สายไอดอลก็ฟังแต่เมนตัวเอง ฯลฯ คือฐานฟคมันคนละกลุ่มกัน มันเอามาจับมัดรวมกันเป็นคำว่าคนชอบเพลงญปไม่ได้น่ะนะ นับรวมๆ เหมือนเยอะแต่จริงๆชอบคนละอย่างหมดเลย

อันนี้น่าจะเป็นสิ่งที่คนไม่เคยติ่งญี่ปุ่นไม่เข้าใจ อาจไม่คิดว่ามันมีอยู่บนโลก และคิดว่าไม่มีประเทศไหนในโลกให้ได้ด้วย5555 —แต่ละค่ายมีวัฒนธรรมการติ่งของตัวเอง *ชัดเจน* ทำให้เมิร์ชแต่ละค่ายที่ทำออกมาขายมันต่างกันไปด้วย —ใช่ฮะ! เมิร์ชนั้นส่งผลต่อการดูคอนเสิร์ตด้วย เพราะแต่ละค่ายอนุญาตให้เอาพร้อบเข้าคอนไม่เหมือนกัน —แม้จะภายใต้คำว่าJ-pop แต่เราไม่ได้มีแค่ป้อบกับฮิปฮอป เรามี >>วงไอดอล, บอย/เกิร์ลกรุ้ป, บอยแบนด์, วงvocals+performers(คนเต้นไม่จำเป็นต้องร้อง), วงผสมช-ญ, วงvocals+dance(จำนวนเมนร้อง+เต้นเท่ากัน), ไปจนถึงวงแบนด์, วงทรีโอ้, จิกกะไอดอล, และอื่น ๆ อีกนับไม่ถ้วน ที่เราไม่เรียกรวมกันด้วยชื่อเดียวกันเด็ดขาด —บางค่ายมีการแบ่งเด็กเป็นคันโต/คันไซ ซึ่งก็ทำให้วัฒนธรรมการติ่งภายในค่าย การเชียร์ ภาษาที่ใช้ และอื่น ๆ เองก็ต่างกันไปในค่ายด้วย —ทำเนียมปฏิบัติต่างกันหมด แต่ละค่ายมีลิมิตในการเข้าถึงศิลปินที่ต่างกัน บางค่ายมีเซนท์ออฟ ไฮบาย ไฮทัช ทูช็อต หรืออีเวนท์ร่วมต่าง ๆ ในขณะที่บางค่ายสิทธิ์เดียวที่เข้าถึงได้คือการไปเจอในคอนเสิร์ต หรือแฟนมีตติ้ง —ติ่งข้ามค่าย(ที่ตามงานจริงจัง)=เหนื่อยนรกแตก เพราะเราต้องปรับตัวตาม&แยกคัลเจอร์จากกันขาด เหมือนมีโลก 2 ใบ คิดว่าใครข้ามค่ายแรก ๆ แม่งรู้สึกเป็นคนนอกแน่นอน กว่าจะเบลนตัวเองเข้าไปได้ ซึ่งแน่นอนว่าส่วนตัวเคยทั้งทำไม่ได้ และทำได้😂 —แนวทางของแต่ละค่ายต่างกันฮะ แม้ว่าเพลงจะทำโดยนักแต่งเพลงเดียวกัน โปรดิวเซอร์ คนออกแบบท่าเต้นเดียวกัน แนวเพลงฟังแล้วก็อาจจะคล้ายกัน แต่มันมีจุดที่ฟังแล้วจะเก็ทได้ว่ามาจากค่ายไหน —ขายบั้ม ไม่ใช่ทุกร้านจะมีขายเหมือนกัน หรือของแถมเหมือนกัน ได้เวอร์ชั่นเดียวกันเสมอไป ซื้อจากผู้จัดจำหน่ายคนละเจ้า ก็อาจจะได้บั้มคนละเวอร์ชั่นแล้ว ตอนจะซื้อต้องอ่านรายละเอียดดี ๆ ดังนั้นต่อให้เราติ่งญปเหมือนกัน แต่ถ้าไปถามคนที่แสตนคนละตึก ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะรู้เหมือนกันฮะ ไม่ใช่สิ่งที่อ่านจากเน็ตแล้วจะเก็ตด้วยถ้าไม่ได้เอาตัวเองยัดเข้าไปในนั้นเอง 😂

มีหลายสิ่งที่อึดอัด และหลายอย่างที่วนกลับไปที่ว่า "เขาไม่ขายนอกเกาะ" แต่ศิลปินที่ขายนอกเกาะ บางครั้งก็ "ติดกรอบ" ของตัวเอง อันนี้ไม่ได้พูดถึงศิลปินนะ แต่ในเรื่องของการจัดการและระบบการดูแลของเขาค่ะ เชื่อว่าทุกคนที่ดูศิลปินญี่ปุ่นรู้ถึงความเต็มที่ ความเป็นมืออาชีพของเขา ดูคอนเสิร์ตญี่ปุ่นเรากล้าพูดว่า เรายังไม่เคยเจอคอนเสิร์ตที่เสียดายเงิน (เราอาจจะยังดูไม่มากพอด้วย) แต่การจัดการหลายอย่างในคอนเสิร์ตต่างประเทศ...พูดไปก็คงจะยาวมาก แบบว่าติ๊กฟ้าเราคุ้มชัวร์ เราเป็นแค่ติ่งปลายแถวด้วยซ้ำถ้าเทียบกับคนอื่น แต่ชีวิตอีกฝั่งนึงของเราคือฝั่งสื่อมวลชนและประชาสัมพันธ์ค่ะ กรอบที่วงญี่ปุ่นไปได้ไม่ไกล เอาคร่าวๆ เร็วๆ เรื่องการขายและการประชาสัมพันธ์เลยนะ 1. ไม่ให้อะไรแต่อยากได้ sold out ทางญี่ปุ่นมีกฎหยุมหยิมมากมายที่ถ้าใครไม่มาเจอกับตัวไม่รู้หรอกว่าภาพนึงว่าจะมาเป็นชิ้นงานประชาสัมพันธ์แลกมากับความปวดกระบาลแค่ไหน กว่าจะติดต่อสื่อสารคุยงานกันได้ อาจจะต้องคุยกันตั้งแต่ชาติที่แล้ว (อันนี้ขอส่งกำลังใจให้ผู้จัดในไทยทุกเจ้า) ในขณะที่ศิลปินประเทศอื่นเขาภาพก็มี คลิปก็พร้อม อยากได้อะไรบอก ศิลปินแอคทีฟโซเชียลตลอดเวลา ส่วนญี่ปุ่น ศิลปิน introvert เกินครึ่งประเทศ ติ่งใช้ชีวิตด้วยการรอคอยฟ้าประทานภาพใหม่คอนเทนต์ใหม่ไปวันๆ อีก (เสพแต่ผลงานของแทร่555) 2. สื่อ (material) ประชาสัมพันธ์มีน้อย มีให้นิดเดียวหรือไม่ให้เลย (เพราะติดลิขสิทธิ์หนักมาก) 3. ไม่มีเงินจ้างแต่อยากได้อินฟลูฟรี อยากมีเอนเกจแต่ไม่เข้าหา อินฟลูสายญี่ปุ่นในไทยบอกเลยว่า "งานฟรี" มากกว่า "งานจ้าง"นะ 55555ไปด้วยใจกันจริงๆเหอะ 4.ไปขอเขาฟรี แต่มาพร้อมกับกฎเยอะแยะมากมาย 5.สื่อไปดูมาเขียนชม สุดท้ายให้ลบโพสต์ (*ด้วยเหตุผลหลายอย่างอันนี้ถ้าเล่าจะยาวมาก) 6.คนติดต่อประชาสัมพันธ์บางคนเองก็ไม่ได้เข้าใจด้อม ไม่เข้าใจศิลปิน ไม่เข้าใจการสื่อสาร ไม่เข้าใจอะไรเลย 7.แฟนคลับรักมากแค่ไหนสุดท้ายมีแค่หยิบมือ ซื้อไม่ทันบ้าง ประชาสัมพันธ์ไม่เข้าถึงมั่ง 8.วนกลับไปที่คำว่า "เขาไม่ขายนอกเกาะ" เขาเลยไม่มีความรู้สึกอยากเข้าหาโลก หรือบางทีเขามาแล้วแต่ยังไม่ได้ผลเขาก็ถอดใจกลับบ้าน หรือยังไงเงินที่บ้านมันก็ดีกว่า เขาก็ไม่กลับมาอีก บางทีทีมจัดการญี่ปุ่น เขาติดกรอบคำว่า "ถ้าไม่พร้อม ไม่มา" มันทำให้เขาไม่ได้ออกนอกประเทศกันซักที เราเป็นคนที่ดูศิลปินแบบต้องใช้คำว่ามีทั้ง "ตกอับแล้วเลยมาไทย" "อยากมาเพิ่มฐานแฟนเพราะคิดว่าง่าย" หรือ "ศิลปินอินดี้ที่ไม่มีอะไรจะเสีย" จากหลายประเทศมาเยอะ แต่พวกนี้คือเขามีความกล้าที่จะมา พร้อมไม่พร้อมแต่กูมาแล้วอะ แล้วหน้างานคือมันจอย มีดี มันฟินมาก ประเทศไทยเป็นประเทศที่แฟนคลับน่ารักมากและพร้อมที่จะเติมพลังให้ศิลปินทุกคนแบบสุดๆ ถ้าคนกล้ามาเราก็พร้อมเปิดรับ แต่พอไม่มา มันเหมือนคนมันรักอยู่ข้างเดียวปะ ในขณะที่ศิลปินประเทศอื่นเข้าถึงง่ายกว่า อย่างน้อยก็ไม่ล็อคโซนละหนึ่ง จะฟังเพลงก็มีสตรีมมิ่ง มีเพลงให้ใช้ในโซเชียล รูปภาพมีเยอะแยะเอาไปใช้ทำโปรโมททำโปรเจ็คได้ ไม่ติดลิขสิทธิ์ ถึงแฟนคลับในไทยมีเป็นล้านคนก็ทำอะไรไม่ได้ถ้าญี่ปุ่นไม่ให้ ไม่มีอะไรให้ประชาสัมพันธ์เลย ภาพศิลปินก็ไม่มีให้ใช้ เพลงก็ไม่รู้จะขายยังไงเพราะบางคนไม่ลงสตรีมมิ่ง คลื่นวิทยุที่เปิดเพลงญี่ปุ่นมีน้อยมาก โพสต์ลงโซเชียลไม่ได้ด้วยนะผิดกฎ ต้องเข้ากลุ่มแชร์กันเอง เสพกันเอง ปั้นกันเอง อวยกันเอง มันจะไปยังไงอ่า เหมือนเราทุ่มให้เขาไปหมดใจแต่สุดท้ายเขาไม่รัก 555 หรือสุดท้ายเขาแคร์แค่อยากขายฝรั่ง (อันนี้มีนะไม่ใช่ไม่มี AEC คือไม่อยู่ในสายตา) ความสำเร็จของเขามองที่ว่าคนขาวให้การยอมรับมากกว่า เราทำได้เหมือนเป็นทาสรักไปวันๆ แบบไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันจริงๆ นี่ยังไม่พูดถึงประเด็น "แฟนคลับ Gatekeeping กันเอง" ด้วยอีกนะ ข่มกันด้วยคำว่า ชอบตั้งแต่เมื่อไร คุณได้ภาษาญี่ปุ่น N ไหน ไปดู live มากี่ครั้ง หูยยยยย ยังมีอะไรให้บ่นอีกเยอะอะ

ポテチの袋がモノクロになると、想像以上に葬儀チップスやな。

ผิดไหมครับถ้าเลือกลาออกจากงานในยุคที่เศรษฐกิจแบบนี้ เพื่อเซฟสุขภาพจิตของตัวเอง