rekjiew lee

ถึง... เต นิว ซัง เรามีเรื่องอยากเล่าให้ฟัง.... วันนี้สามีถามเราว่า “อยากรับเด็กมาเลี้ยงมั้ย” คำถามที่เราไม่เคยคิด ไม่เคยฝันว่าจะได้ยิน เรากับสามีรู้จักกันมา 15 ปี แต่งงานกันมา 10 ปี ผ่านร้อนผ่านหนาวด้วยกันมาหลายอย่าง แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่กลายเป็นสิ่งต้องห้ามที่ไม่มีใครกล้าพูดถึง…คือเรื่องมีลูก เราเคยท้องสองครั้ง แล้วก็เสียน้องไปทั้งสองครั้ง หลังจากการแท้งครั้งที่สอง หมอบอกเราสองคนว่าสาเหตุของการแท้งเกิดจากพันธุกรรมทางฝั่งเรา ถ้าท้องอีกความเสี่ยงที่จะแท้งอีกครั้งค่อนข้างสูงและอาจส่งผลเสียร้ายแรงมาถึงเราซึ่งเป็นคุณแม่ด้วย เนื่องจากเราป่วยออดๆแอดๆอยู่ก่อนแล้วสามีจึงตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะไม่มีลูก ส่วนเราอยากลองเสี่ยงอีกครั้ง เพราะการมีลูกคือสิ่งที่เราสองคนคุยกันมาตั้งแต่ก่อนแต่งงาน พอความเห็นไม่ตรงกันก็มีปากเสียงกันมาตลอด จนเรื่องลูกกลายเป็นเรื่องเปราะบางที่ไม่มีใครกล้าพูดถึง.... จนเวลาผ่านมาเกือบสามปี วันนี้เรามีเวลาอยู่บ้านกับสามีทั้งวัน เนื่องจากเราทั้งคู่รักและเอ็นดูหลานๆมาสคอตหลายๆคน และเราเองเป็นแฟนคลับเตนิวมานานพอสมควร ส่วนสามีก็เคยโดนเราลากไปดูแฟนมีตของเตนิวอยู่บ้าง เราเลยตัดสินใจเปิดคลิปยัยซังดูไปด้วยกัน จนสุดท้ายก็มาจบลงที่โพก้าแฟมมีต ทั้งเราและสามีนั่งดูเงียบๆ มีหัวเราะบ้างอะไรบ้าง จนถึงช่วงขอบคุณ.... ตอนที่เตนิวซังพูดถึงกันและกัน ตอนที่ซังพูดขอบคุณเตนิวที่ทำให้ซังเกิดมาบนโลกนี้...ตอนที่ซังร้องไห้ เราร้องไห้....สามีเราก็ร้องไห้ เป็นการร้องไห้เงียบๆ ต่างคนต่างสะอื้น ต่างคนต่างไม่มีคำพูด ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว...หลังจบคลิป เราสองคนนั่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ แล้วจู่ๆสามีก็หันมาถามเราว่า “อยากรับเด็กมาเลี้ยงมั้ย....เหมือนเตกับนิวเลี้ยงซัง” คำถามสั้นๆที่เหมือนการเปิดประตูที่ถูกล็อคเอาไว้ เราร้องไห้หนักเหมือนวันที่เสียลูกไป แต่ครั้งนี้เราร้องเพราะรู้สึกว่ากำแพงที่เราและสามีสร้างขึ้นมามันถูกพังทะลายลง เราสองคนใช้เวลาคุยเรื่องนี้ด้วยกันแทบทั้งวัน สิ่งที่เราต้องการ สิ่งที่เขาต้องการ สิ่งที่เราเคยสูญเสีย และอนาคตที่เราสองคนเคยวางแผนไว้ ถึงแม้ว่าลึกๆเราสองคนจะรู้ดีว่าการรับเด็กมาเลี้ยงอาจจะไม่ใช่คำตอบที่ดีที่สุดของเราในตอนนี้ เพราะสุขภาพของเราที่ย่ำแย่ลงเรื่อยๆ แต่การได้มีโอกาสพูดถึง ได้ยิ้ม ได้หัวเราะ ในเรื่องที่เคยเป็นปมในใจของเราสองคน ก็เหมือนกับหัวใจเราได้ถูกเยียวยาไปด้วย เราคุยนั่นคุยนี่กันหลายอย่าง ตั้งคำถามกันเองว่าทำไมการรับเด็กมาเลี้ยงไม่เคยอยู่ในตัวเลือกของพวกเราเลยด้วยซ้ำ แต่พอเห็นเตนิวซังแล้วถึงมีความคิดนี้ขึ้นมา แล้วเราก็ได้คำตอบว่า บางทีเหตุผลที่มันกระทบใจเราลึกขนาดนี้ อาจเป็นเพราะว่านี่อาจจะเป็นไม่กี่ครั้งที่เราได้เห็นภาพ “ครอบครัว” ที่ไม่มีความผูกพันกันทางสายเลือดถูกถ่ายทอดออกมาผ่านสื่อที่ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นเพื่อซีรีส์หรือละคร และอาจจะเป็นเพราะเราได้มีโอกาสเห็นภาพครอบครัวเล็กๆครอบครัวนี้ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงวันที่ทั้งสามคนกอดคอกันร้องไห้และพูดขอบคุณที่ได้เข้ามาในชีวิตของกันและกัน... สุดท้าย ไม่ว่าอนาคตมันจะจบลงแบบไหน ไม่ว่าเราสองคนจะตัดสินใจยังไง แต่เราก็อยากขอบคุณ เต นิว ซัง ขอบคุณมากๆนะที่ดูแลกันและกัน ขอบคุณความรักที่ทั้งสามคนมีให้กัน และขอบคุณที่ส่งผ่านมันออกมาจนถึงครอบครัวเล็กๆตรงนี้ พวกคุณอาจจะไม่รู้จักเราเลย แต่วันนี้…การมีอยู่ของพวกคุณ ช่วยให้เรากับสามีกลับไปค้นพบสิ่งมีค่าที่เราคิดว่าเราทำมันหายไปตลอดกาล ขอบคุณจากใจจริง ❤️

Six-pack are coming!!!

ตุวจี๊ดเลยล่ะ 😜

แมวดำเป็นเด็กดี ♥︎