Hülya Erge

Eğer Yavaş CB adayı olursa oy vermem diyen kaç hayvanseveriz⁉️ O yokedişlerinizi eziyetlerinizi unutmayacağız Teşekkürler @aktaserdogan

Köpüş bu :(

Bodrum’da gönüllü var mı ya Yalıçiftlik Riva Tersanesi’nde beyaz minyon bir köpüş var ayağı kırılmış oradaki bir kişi de İNSAN olup götürmüyormuş veterinere çok canım sıkıldı tanıdık var mı yardımcı olabilecek

Program sırasında @barisyarkadas Mansur Başkan’a sokak hayvanlarıyla ilgili uyarıda bulundu. Fakat @snnburhan konuyu sokak hayvanlarının toplanması meselesine getirince ben de dayanamadım. Sanki onlar allahın yarattığı canlı değil. Yazıktır! Ayıptır! Günahtır! #SokakHayvanlari

@ElifOzkann55 @Dilaraerkmen_ @Wicked_Mythos Ilkadimda gonullu Iffet hanim vardi ona gondereyim tam nereden almislar.

@Dilaraerkmen_ @Wicked_Mythos Orası öldürmeye odaklı zaten… polis eşliğinde gelip almak nedir yaaa ceza keseriz diye tehdit etmişler.Ben çıkarmak çok isterim ama evimde yer kalmadı 😢 çözüm arıyorum

Senelerce mahalleli tarafından bakımları yapılan yaşlı köpeği barınağa almışlar… Samsun İlkadım Belediyesi niye durmuyor…

ŞU FOTOYA BAKIN SONRA GÖZLERİNİZDEN ZİHNİNİZDEN SİLMEK IÇİN KEDİNİZE KÖPEĞİNİZE KUŞUNUZA BAKIN ,NE KADAR DOĞRU BİR YOLDA OLDUĞUNUZU HİSSEDECEKSİNİZ ,MERHAMET DAİMA KAZANIR BU FOTODAKİ LER TEK TEK YARGILANACAK AİT OLDUKLARI BARINAKLARA PARDON KODESLERE TIKILACAK ,ALLAH VAR

Twitter iyice bok bir yer haline geldi. Bel altı küfür eden hayvana cinsellik duygusu besleyen köpek öldürmek isteyenlere bir uyarı yok. Eleştirdim diye bana var. Sayfam şikayet altında destek verir misiniz?

Avcılar/Cihangir’de buldum inşaata girmesin diye bahçeye aldım, çok titriyor ve ağlıyordu sanırım annesi bırakmış. doyurdum oynadım kucağımda uyudu ama büyük kediler var etrafında ne yapacağımı hiç bilmiyorum var mı hızlıca geçici/kalıcı alırım diyen? 2-3 haftalık minicik sarman

VEFA BAZEN BİR CANA YUVA OLMAKTIR… 🕊️🐾 Ferdî Tayfur’un ardından geriye iki minik can kaldı: Prenses ve Kuku… Şimdi onlar yeni ailelerini bekliyor. Bir sanatçının anısına duyulacak en güzel saygılardan biri, onun geride bıraktığı canlara sahip çıkmak olabilir. 💔 🐱 Prenses – siyah beyaz 🐱 Kuku – tekir 🐾 İkisi de 3,5 yaşında 🐾 İkisi de dişi ve kısır Birlikte büyüdüler, aynı yuvayı paylaştılar. Mümkünse birbirlerinden ayrılmadan, sevgi dolu bir yuvaya kavuşmaları en büyük dileğimiz. Bazen vefa bir çiçek bırakmak değildir; bazen bir canı yalnız bırakmamaktır. Lütfen paylaşın. 🙏 @handeyener @SerennSerengil @DrTarkanOzcetin @tarkan @haluklevent @cenkerenonline @omurgedik @ezgimola @mahsumkirmizigu @gencebaymuzigi @Ferditayfurca #FerdiTayfur #FerdiBaba #FerdiTayfurHayranları #Arabesk #HatıranYeter FERDÎ BABA ' NIN EMANETLERİNE YUVA OLUR MUSUNUZ ? İLETİŞİM: +90 542 284 98 42

Sercan Yalçın isimli şahıs köpeği bilerek ezip üstünden geçerek ölümüne sebep oldu. Tutuklanması için paylaşım desteği!! @AnkaraValiligi

Fatih Altaylı: -Diyenler var ki, restoranlar dolu işte bilmem ne dolu. Hangi restoran, nerede ve kimle dolu? 100 milyonluk bir ülkede elbette ki bir yerlerde para harcayacak parası olan 1 milyon, 1.5 milyon, 2 milyon kişi vardır.

Who ever did this should be BURIED ALIVE 😡 Are u Kidding Me! Thank God a Good Samaritan came along!

Köpeğin patisine demir saplanmış. Acilen kurtarılıp veterinere götürülmesi gerekiyor Sahibi yardım etmek yerine görüntüleri TikTok'ta paylaşıyor Tiktok Hesabı: mustafakartal324 @TCTarim @milliparklar @jandarma @EmniyetGM @SiberayEGM @mustafaciftcitr @pervintuba @nimetozdemir34

Komşu başka bir şehre taşındı. Ve köpeği koridorda, kapalı bir kapının önünde bıraktı. Hayvan kapıya öyle bakıyordu ki… sanki kendisinin sonsuza kadar terk edildiğini henüz bilmiyordu. Akşam 18.30’da eve döndüm. On iki saatlik mesainin ardından. 3B numaralı dairenin kapısının önünde kahverengi bir labrador vardı. Kapıya sakin ve sabırlı bir şekilde bakıyordu. Hâlâ inananların bakışıyla. Kapıyı çaldım. Sessizlik. Daire çoktan boşaltılmıştı. Bunu bazen koridordan bile hemen anlarsınız. Akşam dokuzda köpek hâlâ oradaydı. On birde kapının eşiğine uzandı. Kendini öyle sıkı sıkı toplamıştı ki, sanki mümkün olduğunca az yer kaplamak istiyordu. Gece yarısı hafifçe inlemeye başladı. Yüksek sesle değil. Çaresizce de değil. Sadece birkaç dakikada bir çıkan, kırık küçük sesler… İnsanın içini ürperten türden. Alt kattaki komşu, Pura Hanım, sabah beni koridorda buldu. Ayakta durmuş, köpeğe bakıyordum. Alçak sesle: “Ev sahibi bütün gün eşyalarını topladı,” dedi. “Köpek de peşinden ayrılmadı. Son ana kadar.” Labradora uzun uzun baktı ve ekledi: “Köpekler terk edildiklerini anlar. Ona bak.” Baktım. Korkmuş ya da saldırgan görünmüyordu. Sadece kırılmıştı. Sanki kendisine nedenini hiç açıklamamışlar da, hâlâ birinin gelip açıklamasını bekleyen bir insan gibiydi. Nedenini bilmiyorum ama en kötüsü buydu. Elli yaşındaydım. Yalnız yaşıyordum. Çok çalışıyordum. Evin içinde sessizlik vardı. O sessizliği duymamak için televizyonu açık bırakıyordum. Hayvanım yoktu. Bir hayvan sahiplenme planım da yoktu. Kendime bunun bana göre olmadığını söylüyordum. Bunu, o ayağa kalkmaya çalışana kadar söylemeye devam ettim. Arka bacakları tutmadı. Bir şekilde durdu ama zar zor. Bir saniye sendeledi, sonra tekrar yere uzandı. Gidip bir battaniye aldım. Yanına yavaşça çömeldim. Her türlü tepkiyi bekliyordum: korku, hırlama, geri çekilme… Ama o sadece başını elime koydu. Sakin ve ağır bir şekilde. Sanki son gücüne kadar kendini tutmuş da, sonunda yaslanabileceği bir şey bulmuş gibiydi. Bu, hırlamasından daha çok acıttı. İlk üç gün neredeyse hiç yemedi, içmedi. Bir köşede yatıyordu. Burnu duvara dönüktü. Uyumuyordu. Sadece orada, bir noktaya bakarak duruyordu. Veteriner onu muayene etti. Bir süre sessiz kaldı. Sonra şöyle dedi: “Kendi içine kapanıyor. İnsanını kaybetmiş ve nedenini anlayamıyor. Bu olur. Zorlayamayız. Sadece bekleyebiliriz.” Evde artık onu hiçbir şeye ikna etmeye çalışmayı bıraktım. Her akşam sadece yere, onun yanına oturuyor ve konuşuyordum. Trafikten bahsediyordum. Yorgunluktan. Aklıma gelen herhangi bir şeyden. Ona değil aslında. Boşluğa konuşuyordum. Sadece bir şey istemeyen bir ses duysun diye. Beşinci gün, mama kabındaki suyun azaldığını fark ettim. Uzun süre o su seviyesine baktım. Öylece durup baktım. Altıncı akşam yere oturdum. Elimde bir parça pişmiş jambon vardı. Hiçbir şey beklemiyordum. Kanepenin arkasından yavaşça bir pati göründü. Sonra bir tane daha. Sonra burnu. Tüyleri matlaşmıştı. Kaburgaları belli oluyordu. Gözlerinde insanın bakmaya dayanamayacağı kadar derin bir yorgunluk vardı. Ama bana bakıyordu. İlk kez… Doğrudan bana. İçimden geçip gitmeden, gerçekten bana. İkimiz de uzun süre kıpırdamadık. Sonra yavaşça, sanki buna kendisi de inanamıyormuş gibi, parmaklarımın arasındaki jambon parçasını aldı. Başımı çevirmek zorunda kaldım. Ondan sonrası yavaş ilerledi. Ama gerçekti. Önce sadece yanında durursam yemek yiyordu. Sonra bir gün mutfağa kadar peşimden geldi. Sanki hep böyleymiş gibi. Ardından kapıda beni beklemeye başladı. Ve bir akşam eve özellikle bitkin döndüğümde, kuyruğu oynadı. Tereddütlü bir şekilde. Sanki buna kendisi de şaşırmış gibiydi. Onun bu şaşkınlığına güldüm. Yaklaşık bir ay sonra, gece ayaklarımın üzerinde bir sıcaklık hissederek uyandım. Yanımda yatıyordu. Ağır patisini bileğimin üzerine koymuştu. Sanki hâlâ orada olup olmadığımı kontrol ediyordu. O gece ona bir isim verdim. Bruno. Sadece ona yakıştığı için. Ağır, sağlam, sıcak bir isim. Bir anda değişmedi. Sokaktan geçen kamyonlar hâlâ bazen onu korkutuyor. Bazen kapının önüne oturup uzun uzun bakıyor. Sanki içindeki bir parça hâlâ başka bir kapıyı hatırlıyor. Ama bu anlar giderek azalıyor. Bugün Bruno kanepeye, sanki evin sahibiymiş gibi yayılıyor. Pura Hanım ona gizlice oyuncaklar getiriyor; bunun tesadüf olduğunu söylermiş gibi yaparak. Postacı her salı ona bisküvi veriyor. Ve her akşam eve döndüğümde Bruno beni kapıda bekliyor. Kuyruğunu öyle güçlü sallıyor ki, vücudunun bütün arka tarafı onunla birlikte hareket ediyor. Pura Hanım onun tamamen değiştiğini söylüyor. Ben ise her zaman dürüstçe cevap veriyorum: “Ben de.” Ben koridordan bir köpek sahiplendiğimi sanıyordum. Ama aslında o, beni öyle sessizleşmiş bir hayattan çıkardı ki… Ne kadar yalnız olduğumu fark bile etmez hâle gelmiştim. Sizin de tam doğru zamanda hayatınıza girip her şeyi değiştiren biri oldu mu? İnsan ya da hayvan fark etmez. ❤️ Alıntı

Toplayanların hali bu. Terlik. Sivil kıyafet. Denetimsizlik. Belirsizlik. Ama ellerinde canlı toplama yetkisi var. Anestezik maddelere erişim var. Sokaktan can alıp götürme gücü var. Bu insanlar kim? Hangi eğitimleri var? Hangi denetimden geçiyorlar? Uyuşturucu testi yapılıyor mu? Araçlarda veteriner hekim var mı? Bir ülke düşünün uyuşturucu etkili veteriner ilaçlarıyla çalışan insanlar bu ciddiyette sahaya çıkıyor. Bu ilaçların kullanımı mevzuata bağlıdır. Her önüne gelen kişinin eline verilecek maddeler değildir. Veteriner hekimin bulunmadığı araçlarda, yetkisiz kişilerin elinde, kırsalda ve denetimsiz alanlarda kullanılan bu maddeler sadece hayvanlar için değil, toplum için de risk oluşturmaktadır. Köpek toplama operasyonlarında görev alan tüm personel düzenli UYUŞTURUCU TESTİNE tabi tutulmalıdır. Çünkü narkotik/anestezik maddelere erişimi olan kişilerin denetlenmesi kamusal güvenlik meselesidir. Bir ülkede uyuşturucu etkili maddeler sokakta bu kadar kontrolsüz dolaşamaz. Hayvan toplama adı altında kuralsızlığa, denetimsizliğe ve karanlık bir sisteme izin verilemez. Yaşam hakkı da kamu güvenliği de denetim ister. @iletisim @TBMMresmi @TC_icisleri @mustafaciftcitr @adalet_bakanlik @TCTarim @ibrahimyumakli @Akparti @MHP_Bilgi @herkesicinCHP @CeyhanBeltr01 #sokakhayvanlarısahipsizdegildir #yaşamhakkıpazarlıkkonusudeğildir

Püskül 6 aylık, insan canlısı, aşıları tam, kısır ve çok pofuduk... Bulunduğu yerde yok edilme endişesi var . Onu sonsuza dek sevecek ailesini arıyor . İstanbul - Üsküdar 0 (542) 295 76 26

Hala medeni ülkelerce köpekler öldürülüyor diye tepinenler var, orada ne öldürme, ne zulüm, ne aç ve susuz bırakıp işkence etmek var! Siz kötüsünüz sadece, insanlar değil! Size inat seveceğiz, koruyacağız, yaşatacağız!

🚨ACİL YUVA🚨İSTANBUL Bu 4 yavru bir okulda şuan da. 1,5 aylıklar. Veliler tarafından şikayet edilmişler. 4 gün sonra okullar tatile giriyor ve bakacak kimse kalmıyor. O yüzden acil geçici yuva aranıyor bu bebeklere. Lütfen paylaşır mısınız? Naklini ben sağlayacağım.