吟霖

หนึ่งคำรณแล้วจรจาก สองก้าวย่างดั่งหนึ่งโอภาส ยาตร์สามนั้นคือสิ้นพิพากษ์ ———ผู้ธำรงอยู่ในอนธการ เฉกคนเขลาเร้นลี้จากแสงสุริฉาย มิวายเมามายในแสงแถง ลมวัสสาคำรามครืนครั่น เถลิงนามผู้เมามายในอรุณอับ หยินหลิน，吟霖

@EternalBlaze__ “ไม่รับปาก” หยินหลินคลี่ยิ้ม ส่ายหัวไปมาช้า ๆ “แต่เธอคงไม่ได้กลัวจริง ๆ หรอก ใช่หรือเปล่า?”

@provisorylight “เธอกำลังทำฉันผวานะ” ปากว่า ตาขยิบ หัวเราะเสียดิบดี “อย่ารุนแรงนักล่ะ”

“ คิดสิ่งใดอยู่หรือ คนงาม ”

“อืม…” นิ่งคิด เคล้าด้วยเสียงครวญ คล้ายว่ากำลังมีบางสิ่งในใจ

คราหนึ่งปรากฏซึ่งแสงไฟ ประกายวาบ ณ จุดหนึ่ง แล้วหายไปตลอดกาล—ไม่สิ กล่าวว่าเป็นปรากฏการณ์หายากก็ว่าได้กระมัง? เช่นตอนนี้ ที่หยินหลินหายจากสายตาของผู้คนอีกครั้ง

@EternalBlaze__ ยกขนมขึ้นมากัดหนึ่งคำ จงใจเคี้ยวและละเมียดชิมรสชาติ ให้รสหวานคงอยู่บนลิ้นนาน ๆ “รสชาติดี…ไม่เลวเลย” หัวเราะร่วน อินทนิลสบมองเนตรวาวงดงาม “คุณใส่ใจไม่น้อยเลยนี่”

@provisorylight “ แหม รู้ใจยิ่ง ” เอียงใบหน้าสบจ้องดวงตา “ ลองชิมดูแล้วบอกฉันทีสิว่ารสชาตินี้เป็นอย่างไร ”

รับไปเถิดคนงาม กำลังอุ่นพอดีเลยเชียว จันทราในครานี้ งดงามดียิ่งเลยมิใช่หรือ ?

“ฉันขอได้หรือเปล่า?”

@EternalBlaze__ ครั้นเห็นวิหคเพลิงนั่งอยู่บนกิ่งใหญ่ พลันนายแห่งหุ่นเชิดเงาส่งหุ่นกระบอกไปทักทายบ้าง มือหนึ่งเชิดหุ่นให้ทำท่าทีราวกล่าวทักทาย ส่วนเจ้าของหุ่นเชิด—แน่ว่ายืนยิ้มอยู่เบื้องล่างร่มเงาพฤกษาใหญ่

@provisorylight ดั่งเสียงกระซิบนิ่งเงียบพลันสำแดงให้เธอสดับ ปรากฏเค้าเงาของเจ้าของนอนกอดอกอยู่บนกิ่งใหญ่ วิหคน้อยค้อมหัว จากนั้นจึงบินไป นำสายตาเธอจากปฐพีเบื้องล่าง เงยสูงสู่ร่มเงา ที่อันมีวิหคเพลิงนั้น กำลังปิดดวงเนตร และส่งเสียงร้องเพลงอยู่ไม่ไกล

@provisorylight ปล่อยนกส่งสารไปเกาะไหล่เธอ

โชคชะตาพลันบรรจบ เราได้กลับมาพบกันอีกครา—เมื่อเสียงฟ้าคำราม ณ สนธยาย่ำ “ไม่บ่อยนักที่ฉันกับหุ่นเชิดจะปรากฏตัว เว้นแต่ว่าจะมีเหตุอะไร” “ส่วนคราวนี้หรือ? อยากสัมผัสกับแสงตะวันก่อนมันดับลงกระมัง”

แสงไฟ คราหนึ่งซึ่งได้ยลแสงไฟ เพียงพริบตาเดียวกลับละหายจากสายตาไปแล้ว หลงเหลือเพียงแต่เงา แลเสียงของอัสนีคำรณ

เจ้าหน้าที่ไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลใด ๆ ได้ เพื่อประโยชน์สุขในการปฏิบัติงาน แลเพื่อประโยชน์สุขของเธอด้วยเช่นกัน "นอกจากชื่อแล้ว คงไม่จำเป็นต้องรู้มากกว่านี้" เพียงสองพยางค์ หยินหลิน—ก็มากเพียงพอที่สามารถรับรู้ได้ว่าเจ้าหน้าที่ท่านนี้เก็บงำบางอย่างไว้มากมายเกินกว่าสองพยางค์นี้นัก

@CounselorCassio "คำกล่าวนั้นมีความหมายแฝงหรือเปล่า?" เสียงหัวเราะในลำคอลอดออกมาหนึ่งสาย สบมองอำพันคู่งามนั้นแล้ว อินทนิลคู่นี้ของหล่อนก็หรี่ลง กระนั้นก็หาได้ปฏิเสธระหว่างที่ติดตามไปยังสถานที่สำหรับดื่มชา เรื่องที่ว่าม่านหมอกนั้นอันตราย แลความงดงามของมันด้วยเช่นกัน

@provisorylight เช่นนี้ ต้องเปลี่ยนที่กันสักหน่อย (คว้าร่มคันหนึ่ง ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ขณะเดียวกันจึงนำพาให้เดินล่องไปจนถึงเนินหุบเขา ที่อันมีศาลา และภาชนะดื่มชาเตรียมพร้อมดีแล้ว) ม่านหมอก แต่เดิมนั้นอันตราย แต่หากเราอยู่เหนือหมอกได้ก็จะเห็นทะเลงามพราวตา แม้แต่ในยามที่รัตติกาลบดบังซึ่งฟ้าคราม

@provisorylight ♥️

@TIANH0U หญิงงามเบื้องหน้าบอกนามกลับ ฝ่ามือที่ผายออก แสดงแทนคำพูดที่ว่า 'ถึงตาคุณแล้ว'

@TIANH0U เพียงเท่านี้ก็คงกล่าวได้ว่า ลมวัสสา—หยินหลิน ตอบรับคำเชิญชวนนั่นแล้ว ในเมื่ออีกฝ่ายมิใช่เป้าหมาย มิได้มีเหตุอันใดให้ข้องแวะทางการปฏิบัติหน้าที่ เมื่อพ้นมาแล้วคงผ่านไป เฉกมารุตอันอ่อนโยน ทว่ากลับกรีดกรายด้วยความงาม "หยินหลิน" มิได้กล่าวสิ่งใดต่อ นอกเสียจากทำทีเชิญชวนให้ +

เลยผ่าน จรไกล ลาไป ไม่หวนมา เราจากลาเพียงพริบตา มองไปยังทั่วนภาครึ้มเมฆฝน หนนี้สรรพาต่างพากันซุกซน จนเหล่าผู้สัญจรตามถนนล้วนประสบความวอดวาย

@CounselorCassio "ท่ามกลางม่านหมอก" วาจานั้นคงไว้อย่างเดิม มิได้เล่นแง่แต่อย่างใด สองเท้าก้าวล่วงจากเงา เผยให้เห็นเครื่องหน้าอย่างชัดเจน "ย่อมได้" ตามคำเชิญชวน—หยินหลินตอบรับอย่างง่ายดาย

@provisorylight ลองเดาดู ว่าคุณชอบแบบใด ท่ามกลางม่านหมอก หรือท่ามกลางน้ำค้างหยดรดไว้ในดวงใจนี้ สิ่งไหนกันแน่ที่คือคุณ ? (ผายมือเชื้อเชิญให้ย่างออกจากเงา ฉับพลันจึงกล่าววาจาลึกลับเช่นทุกคราคราวที่ได้ปรากฏกายให้ผู้คนได้ยลเห็น) มาเถิด

ไม่ยินดีต่อเสียงอึกทึก ไม่ยินร้ายต่อสิ่งสงัด ขอแค่ภารกิจเสร็จสิ้น—ต่อให้ต้องใช้วิธีใด ก็จะทำให้ลุแก่เป้าหมาย ลมวัสสา—ปรวนแปรเกินคาด ยากหยั่งถึงด้วยหมอกแลหยาดฝน สิ่งเดียวที่ประจักษ์ คงเป็นการทำงานอันแม่นยำ