خونه دو نفر از عزیزترین آدمهای زندگیم توی همین دو تا منطقه است که گفتن تخلیه کنید.
یکیشون خونهاش نیست البته ولی خب به اول و آخرتون لعنت با این زندگی که برامون ساختید.
#DigitalBlackOutIran
کانفیگی که خریدم هرروز صبح قطع میشه تا یه جوری دوستام بهم آپدیتشو برسونن. الان با یه کانفیگ رایگان وصلم که تلگرامو نمیاره ولی توییتر رو چرا.
به اول و آخرتون کثافتا
#DigitalBlackOutİran
لعنت بهتون حیوونا
وصل کنید اون اینترنت بیصاحابو
ده روزه کارمون شده توی سایتای دوزاریتون خبر “ صدای انفجار مهیب در تهران” رو ببینیم و تا عزیزانمون از جاهای مختلف تهران جوابمونو بدن ده بار بمیریم و زنده بشیم.
#DigitalBlackOutİran
مهمترین مطالبهای که الان میشه داشت و ممکنه یه درصد یقهکردن جهانیان روش تأثیری بذاره، وصلی اینترنته.
زندگی خوابیده، مردم نمیدونن چقدر امنیتشون در خطره، اطلاعات غلط پخش میشه، تصویر جنگ افتاده دست پروپاگانداها.
من همیشه اون ادمی بودم که از اول اسفند باید میدونستم شیش فروردین ساعت شیش صبح میخوایم راه بیفتیم سمت رشت. انقدر بیبرنامگی و بلاتکلیفی برام شکنجه است.
بعد الان چهل روزه روی هوا دارم زندگی میکنم، ۲۴ ساعت بعدمم نمیدونم کجام!
«زن، زندگی، آزادی»، یک شعار سیاسی نیست، یک تراز اخلاقی و سیاسی است. افراد و جریانها را فارغ از اینکه در کدام جبهه میجنگند با این تراز بسنجید. باور به برابری، باور به حق زندگی، باور به آزادی انسان.
این بار از خونهام تکون نمیخورم. با اینکه نون و کنسرو و اینا نگرفتم، از جنگم مثل سگ میترسم و ذکر هر لحظهام هم فحش به اول و آخر آخونده با این زندگی که برامون ساخت.
کاش زنده بمونم و ببینم روزی رو که آرزوی مرگ کنید و مرگ سراغتون نیاد.
از میبینم آن شکفتن شادی را خستهام.
از طرحای گرافیکی از صحنههای مبارزه خستهام.
از سانتیمال کردن میدون جنگ خستهام.
از شعارا خستهام.
از اینکه آدم همفکرمو هیچکجا پیدا نمیکنم خستهام.
از رشادتهای بیهدف پرهزینه خستهام.
از این مه و غباری که دارم توش جلو میرم خستهام.