رادیکال63

تقریباً همه برنامه‌ها رو از گوشیش پاک کرد. بعدش تو ۹ سال، ۴ تا کتاب پرفروش نوشت. «کال نیوپورت» یه حرف خیلی جنجالی میزنه: گوشیت داره ازت یه آدم معمولی و متوسط می‌سازه. راهکار علمی و سیستماتیکی که برای پس گرفتن کنترل مغزت پیشنهاد میده، اینه:

مهاجرت یعنی عوض کردن دنیایی که دیگه بهش امیدی نداری به دنیایی که امیدواری بهش بتونی امیدوار باشی. هر جا که احساس کنی امیدی بهش نداری و ادامه بدی روزمرگی نابودت میکنه

با هزار اما و اگر محل کارم رو عوض کردم ولی چیزی که اینروزا حالمو خوب میکنه اینه که بگردم و کارو ادمایی رو گیر بیارم که حالم رو بهتر کنن و روانم اسوده تر باشه حتی اگر مزدی که میگیرم دلخواهم نباشه.

عمیقا فکر میکنم ادم‌های هم نتیجه میتونن روابط نزدیک تری داشته باشن مثلا کسایی که در زندگی احساس شکست خوردن دارن یا شادن یا امیدوار به اینده یا حتی معتقد به در اکنون زندگی کردن، میتونن با هم بهتر کنار بیان و اگر هر کدوم در مسیر دیگه ای باشن چفت شدنشون سخت میشه

انسان باید همه چیز رو به موقع تجربه کنه اگر به هر دلیلی وقتش بگذره هیچوقت نمیفهمه لذت اون تجربه در زمان خودش چقدر و چطور بوده. در نهایت جنس لذت شاید فرق کنه اما ماهیتش همچنان پا برجاست

“شما برای قصابی مردم از هیچ رذالتی فروگذار نمی‌کنید” آخرین جمله‌اش خطاب به جلادان حاکم این بود: «روزی خواهد آمد که سکوت ما قدرتمندتر از صدایی است که امروز سرکوبش می‌کنید» طناب دار بر گردنش نشست و یادمان اعدام “نا حق” آگوست اسپایز بابت عدالت و آزادی‌خواهی #روز_جهانی_کارگر شد./۱

بر بساط اعدام زاده شدم عمرم آن‌قدر کوتاه بود که به بازجویی جلادم نیز نرسید… - غادة السمان #ساسان_آزادوار #DigitalBlackOutIran‌

به ده سال بعد فکر میکنم به ده سال بعدش و بعدش و بعدش... زیاد نمانده چند بهار و تابستان که طی بشود بیخ گوشم است. از غمی که نمیدانم پرم از بغضی که نمیشناسم لبریزم و انقدر و انقدر و انقدر خسته‌ام که توان رویا بافی طولانی ندارم. ماهی سیاه کوچولویی‌ام که به اقیانوس رسیده اما سردرگم

این سبک را دوست دارم؟ انقدر بدیع است که نمیدانم. هر بار میخواهم از گذرانش بنویسم حس میکنم پر از خلع است پر از چیزهاییست که ندارم و بسیار خالی از ادم است. همه‌ی اشناپنداری‌هایم دورند درد دور است اندوه دور است دلبستگی دور است نگرانی دور است ولی رشته‌ی اتصالش تا اینجا کش میاید

عمیقا مشغول سبک متفاوتی از زندگی هستم. صبحانه را مفصل میخورم سر کار میروم بی وقفه کار میکنم غروب قهوه را خورده نخورده، دوش میگیرم. توی تحت دراز میکشم تا خوابم ببرد تا فردا. گاهی ابجویی میزنم بر بدن گاهی با دوستان جدید یافته، گعده میکنم، گاهی فیلمکی میبینم زبانکی میخوانم.

یه دوست تازه اشنایی دارم که توی اینستا از توییت‌هاش استوری میزاره و کلی هشتگ سلطنت طلبی و مخالفت با ج.ا و هرچی بگی میزاره اخرش هم اسم و فامیلش رو هشتگ میکنه... از این میترسم یه روزی بیاد اینا بشن فرهیخته های ایرانی و کلی براشون سرو دست بشکنن...

بعد از مهاجرت هرروز دارم تلاش میکنم به زندگی نرمال برگردم فقط یه ایراد داره اینکه نمیدونم دقیقا چند سال باید برگردم عقب... یادم نمیاد از کی اینقدر سخت شد اینقدر جانکاه شد اینقدر پیچیده شد... مشکل اینجاست مفهوم نرمال بودن در ذهن من شکل نگرفته که بخوام رجعت کنم بهش #مهاجرت #ایران

«به کسی که یک پایش را از دست داده، گفتنِ این‌که هستند کسانی که هر دو پایشان را از دست داده‌اند، تسلی دادن نیست، تمسخر کردن است. سطحی از درماندگی و بیچارگی هست، که در آن هر مقایسه‌ی کمّی، بی‌معنا می‌شود و هر قیاسی، چیزی جز دست‌انداختن نیست» - آرتور کُستلر (وصیتنامه‌ی اسپانیایی) #DigitalBlackOutIran‌

+ من تقاضای اعاده‌ی حیثیت می‌کنم. ~ این کار را نکنید. + چرا؟ ~ چون در آن صورت مجبور می‌شوید که اول ثابت کنید حیثیتی داشته‌اید. - بهرام بیضایی (در حضور باد) #عصر_حجر #DigitalBlackOutIran‌

اگه همیشه شعرهای سعدی رو تو فضای خشک و سنتی شنیدید، بهتره آلبوم سوم DRANG-STATE رو بشنوید که ببینید سعدی چقدر خفن بوده من روی این شعر معروفش آهنگ‌های زیادی ساختم که منتشر نکردم، ولی این یکی خیلی با معنای شعر عجینه امیدوارم دوست داشته باشین اسپاتیفای👇 open.spotify.com/album/41ORdvLp…

کتاب «امروز انجامش بده» از داریوش فوروکس واقعاً منو به خودم آورد. کل حرفش اینه که دیگه کارا رو پشت گوش نندازیم و کارهای مهم رو همین الان شروع کنیم. امروز و فردا کردن داره وقتمون رو می‌دزده، ولی می‌تونیم جلوش بایستیم. اینم ۹ تا درس خفن از این کتاب که حسابی روم تأثیر گذاشت:

“خندیدن مردم به رنج تو” ۵ ساله بود که یکی از تماشاچیان چیزی به سمت مادرش پرتاب کرد، سرش شکست و نمایش متوقف شد. او را بجای مادرش روی سن فرستادند. «لای فریادها و دود سیگار گم بودم. شروع کردم به خواندن آواز “جک جونز” و… مردم خندیدند» و خنده و رنج، او را ساخت؛ و شد چارلی چاپلین/۱

دقیقا وقتی این قاعده عام اخلاقی استثنا میخوره ، شر‌به‌وجود میاد! x.com/alichahe/statu…

«در سراسر شاهنامه همه جا صحبت از جنگ و نبرد است؛ ولی هرگز خون ریختن تشویق نمی‌شود و پسندیده نیست. عجیب است که در سراسر این حماسه حتی یکجا جنگ و خونریزی ستوده نمی‌شود بلکه برعکس پس از بیشتر نبردها، شاعر بر کشتگان اندوه می‌خورند» - شاهرخ مسکوب (شاهنامه در دو بازخوانی) /۱