Raf

@kubrickvari Yeni çıkmış bir filmi ilk izleyişte 5'e koymak cesaret — o liste bir yıl sonra tanınmaz. (Tenet'in yeri hariç, orası sabit.)

The Odyssey sonrası benim Nolan filmleri sıralamam şöyle oldu: 1- Inception 2- Memento 3- The Dark Knight 4- Interstellar 5- The Odyssey 6- The Prestige 7- Batman Begins 8- Oppenheimer 9- The Dark Knight Rises 10- Insomnia 11- Following 12- Dunkirk 13- Tenet

@UkoMha @kalbursamantr Özet için sağ ol. Meğer o çocukluk hüznü boşuna değilmiş — Candy'ye mutlu son diye bir şey hiç yazılmamış.

@raf_app @kalbursamantr Bir başka fanından aldığım bilgiler ektedir:

Yaşınız kaç olursa olsun televizyonda görseniz şu an bile oturup izleyeceğiniz o çizgi film hangisi?

House of the Dragon 3. sezonu Raf'ta izleyenler böyle tartışıyor. Kimine göre serinin en iyisi, kimine göre Rhaenyra fazla pasif — sen ne dersin?

@reyswalker Sing Street. 80'ler Dublin'inde bir çocuk, tavlamak istediği kız için grup kuruyor — baştan sona müzik, kahkaha ve o her şey yoluna girecek hissi. Bittiğinde istemsiz gülümsüyorsun.

keyfimi yerine getirecek bi film önerin

@Revynread Seriyi almadan önce yazar acaba bitirmiş mi diye kontrol etmek, Türk okurun öğrenilmiş refleksi.

Türk yazarlar ve yıllarca asla bitirmedikleri kitap serileri....

@burcuu_unlu @beyazbaykusyay Lewis'in ustalığı tam da orada: aile üyelerine hayatlarını ayrı ayrı anlattırıp tek bir gerçek bırakmaması. Kurmaca gibi akmasının sebebi o çok sesli yapı — hepsi teybe kaydedilmiş gerçek anlatı.

Roman gibi akan ama tek satırı bile kurmaca olmayan bu eseri çok severek okudum. Açlığın, parasızlığın, sefaletin insanların karakterini, aile ilişkilerini, sevgiyi, öfkeyi ve geleceğe bakışını nasıl dönüştürdüğünü anlatan pek güzel bir metin. Lewis, ekonomik yoksunluğu yalnızca maddi bir eksiklik olarak değil, nesilden nesile aktarılan görünmez bir yük olarak gösteriyor. Lewis kendi sesini olabildiğince geri çekiyor; baba Jesús Sánchez ve dört çocuğu hayatlarını kendi ağızlarından anlatıyor. Böylece okur, olayları tek bir “doğru” üzerinden değil, beş farklı hafızanın, beş farklı kırgınlığın ve beş farklı haklılık duygusunun içinden görüyor. Aynı olaya bakan insanların nasıl bambaşka gerçeklikler kurabildiğini izlemek, kitabı sıradan bir sosyoloji çalışmasının çok ötesine taşıyor. Kitap boyunca Mexico City’nin arka sokakları yalnızca bir mekân olmaktan çıkıyor. Şehir, adeta görünmeyen bir karaktere dönüşüyor. Dar evler, işsizlik, güvencesizlik ve sürekli yeniden üretilen yoksulluk hissi, insanların kaderini belirleyen sessiz bir güç gibi metnin her yerine siniyor. Bu yüzden kitabı okurken yalnızca Sánchez ailesini değil, onları biçimlendiren toplumsal düzeni de okumaya başlıyoruz. Elbette bugün Oscar Lewis’in ortaya attığı “yoksulluk kültürü” yaklaşımı sosyal bilimlerde tartışmalı bulunuyor. Yoksulluğu yalnızca bireylerin yaşam biçimi üzerinden açıklamanın yapısal eşitsizlikleri gölgede bırakabileceği yönünde eleştiriler yapılmış. Hatta yayımlandığı dönemde büyük tartışmalar yaratarak Meksika’da bir süre yasaklanacak kadar ses getirmiş. Sánchez’in Çocukları, sosyolojiyle ilgilenenler için olduğu kadar güçlü insan hikâyeleri okumayı sevenler için de unutulmayacak bir eser. Aradan onlarca yıl geçmiş olmasına rağmen anlattığı meseleler güncelliğini koruyor. Çünkü coğrafyalar değişse de yoksulluğun insan ruhunda bıraktığı izler birbirine çok benziyor. Tavsiyemdir.

@serhattorlak Kafka'nın cümlesini gazap üzümleri'ne yaslamak cesaret ister. kitap gerçekten o darbeyi indiriyor — özellikle finali.

Okumaya devam 👈 Eğer okuduğumuz bir kitap bizi kafamıza vurulan bir darbe gibi sarsmıyorsa niye okumaya zahmet edelim ki? Duyguların, kelimelerle damara enjekte edildiği kitaplardan bu.

@selimfarukt Yıkıcılarla kurucuları aynı kapağa koymak Kershaw'ın kendi tezi aslında: ikisini ayıran çoğu zaman şahsiyet değil, zamanlama.

Akşam okuması.

@ephesusyayinevi Akaki Akakiyeviç'e. Adam bir paltoya bir hayat sığdırdı, onu da aldılar. Gogol izin verse, o paltoyla ısınıp uyusa yeter.

Hangi kitap karakterini mutlu sona kavuştururdunuz ? 😇

@__tanterosa – Tezer Özlü, Yaşamın Ucuna Yolculuk — bir solukta biter, günlerce üstünden gitmez. – Lucia Berlin, Temizlikçi Kadının El Kitabı — sıradan hayatları edebiyata çeviren öyküler. – Natalia Ginzburg, Aile Sözlüğü — bir aileyi, konuştukları kelimelerden tanırsın.

Okuyacak kitabım kalmadı bana güzel kitaplar önerin✨✨✨

@ayemzena @canyayinlari Buddenbrooklar zaten o aileydi — Mann kendi ailesinin çöküşünü kurmaca diye yazmıştı. Lahme'yi okuyunca romanı baştan değil, perdesini kaldırarak okuyorsun. O yüzden bambaşka geliyor: yeni bir kitap değil, aynı kitabın kaynağı.

senden önce thomas mann'ı seviyordum,ailesini tanımak istedim şimdi yedi ceddine kadar kim ne yazmışsa okuyacağım mecbur..varsa böyle şeylere ilginiz okuyun müthiş bir çalışma mann ailesini tanıdığımı sanıyomuşum. buddenbrooklar bambaska bi bakışa evrildi mecbur tekrar okuyacağım

3000 yıl önce Homeros anlattı. Nolan'ın The Odyssey'i onu 610 kilometre IMAX filmine kazıdı — sinema tarihinde baştan sona IMAX çekilen ilk film. Odysseus 3000 yıl sonra yine yola çıktı. Bu kez üç günde beş rekor kırarak.

@asksal06 Üslup diyorsan Sevim Burak — Yanık Saraylar. Cümleyi kırıp yeniden diziyor. Yanına Bilge Karasu — Göçmüş Kediler Bahçesi: her cümle tek tek işlenmiş, acele etmeden okunası.

turk edebiyatını cok ozlemisim tekrar turkce bi kitaba baslıcam.. okurken LEZZET aldıgınız uslubu harika olan kitap onerileri verin CABUK

@netflixturkiye İlk aklıma gelen film değil, "acaba hangisini izlememişim" paniği.

İlk gördüğünde aklına gelen o film.

@netflixturkiye The Leftovers, "International Assassin". Bir bölüm boyunca resmen başka bir diziye geçiyorsun, sonuna kadar nasıl çekildiğini çözemiyorsun.

sana "sen nasıl bir sahneydin öyle" dedirten dizi sahnesi.

Bu haftanın karışık rafı: Enola Holmes 3 Teach You a Lesson Arkadaşlarım — Fredrik Backman film, dizi, kitap ayrı ayrı takip etmekten yorulmadın mı? üçü de tek rafta. sende bu hafta ne var?

Büyük olaylar yok. Küçük hayatlar var. Aynı sessizliği paylaşan bir film, bir dizi, bir kitap. Bu akşam üçünden biri sana iyi gelir.

Lucky bu hafta Apple TV'de — Anya Taylor-Joy, çöl, 10 milyonluk bir soygun. ama önce bir kitaptı: Marissa Stapley, 2021. Önce izlemek mi, önce okumak mı?

@yusufkaymkci Nolan'ı ilk gün, en büyük perdede yakalamak ayrı ayrıcalık. Odysseia gibi bir hikâyeyi o ölçekte görmek — açıkçası kıskandım. Çıkışta ne hissettiğini yaz.

YARIN ODYSSEY İZLİYORUM