Sabitlenmiş Tweet
ขอเล่า เรื่องที่เศร้าที่สุดในโลก
คือตอน เราเสียคนสำคัญไปตอน ปอสาม ประมาณ 9 ขวบ คนสำคัญคนนั้นคือพ่อ เราติดพ่อมากกก เพราะว่าพ่อไม่เคยตีเราเลย ไม่ดุด้วย เราเลยสนิทกับพ่อมาก ไม่ค่อยสนิทกับแม่ เพราะแม่ชอบดุ ตอนนั้นบ้านเราฐานะการเงินก็ไม่ได้มั่นคง พ่อขี้เมามาก เพราะชอบกินเหล้า กินเยอะมาก ๆ แต่พ่อเป็นคนเก่ง ทำเป็นทุกอย่างเลย เมาก็ยังไปรับเราที่โรงเรียน555555 เราไม่อายเลยนะ เราดีใจมาก จนวันนึงเขาทะเลาะกับที่ยาย เขาเลยหนีไปบ้านปู่ และเราก็ห่างกับพ่อไปเลย เจอกัน 1 วัน ต่ออาทิตย์ เราดีใจมากทุกครั้งที่เจอพ่อ พ่อบอกว่าจะมาหาเราตลอด จนพ่อไม่ได้มาหาเราเป็นเดือน ๆ เราไม่ได้เจอพ่อเลย รู้อีกที คือรู้ข่าวร้าย ไม่มีใครบอกเราซักคน จนลูกพี่ลูกน้องเดินมาบอกว่า พ่อเราเขาเสียแล้ว เราช็อคจนทำอะไรไม่ถูก เด็ก 9 ขวบอะเนอะ แล้วลูกพี่ลูกน้องก็บอกว่า ทำไมไม่ตอบล่ะ เป็นไร จะร้องไห้เหรอ ( ตอนเด็กไม่ถูกกัน ) นี่ก็งง เอ้า แล้วจะให้กูขำเหรอ แต่ก็ไม่ได้ตอบ เดินหนีเข้าห้องไปนอนร้องไห้ เราฟังมาตั้งแต่เด็ก ๆ ว่าถ้าร้องไห้ คนตายจะไม่ไปสู่สุคติ เพราะมีห่วง เราเลยไม่ร้องไห้เลย จนไปงานศ. เขา วันสุดท้ายเขาเปิดโลงให้ดู พ่อเหมือนคนนอนหลับ ที่ไม่ยอมพูดกับเรา ความรู้สึกตอนนั้นแหละ คือเราเข้าใจแล้ว ว่าพ่อจะไม่ได้อยู่บนโลกนี้กับเรา เราจะไม่ได้เจอ ไม่ได้คุย ไม่ได้บอกรักแล้ว พอดูเสร็จ เราร้องไห้หนักมากเลย เราอดทนมา 3 หรือ 4 วันนี่แหละ จำไม่ได้ วันเผา คือวันที่เราร้องไห้หนักมาก จนตอนนี้เราอายุ 20 แล้วนะ พ่อไม่มาหาเลย เรายังคิดถึงตลอดเลย จะบอกว่า หนูสนิทกับแม่แล้วนะพ่อ แม่เก่งมากกว่าพ่ออีก แต่ยังไง พ่อก็เก่งเสมอนะ แล้วก็อีก 1 ปี เรากำลังจะเรียนจบแล้ว แต่คุณไม่อยู่ดูความสำเร็จเราเลยนะ ไม่เจ๋งเลยคุณสุวิทย์ แต่รักนะ คิดถึงมาก ๆ เหมือนเดิม
ไทย
