رضا یعقوبی

امروز وقت سکوت نیست / به قلم رضا یعقوبی مدرس و پژوهشگر فلسفه و علوم انسانی/ برگرفته از اینستاگرام: کسی که امروز با شعار اتحاد می‌خواهد همه را زیر چتر خودش جمع کند همان کسی است که فردا به بهانه‌های دیگری تمام انسجام و اتحاد را مصادره می‌کند و مردم را به خانه برمی‌گرداند. این درس مهم ۴۰۱ است. مردمی که امروز علیه "استبداد" شعار می‌دهند و استبداد را تف می‌کنند، لازم است تفاله‌های استبداد را هم تف کنند. ما بر سر اصول سیاست مدرن، آزادی، برابری، دموکراسی با صراحت و با قدرت می‌ایستیم و به اسم رفرم و راهی فردا سکوت نمی‌کنیم بلکه شعائرمان را تقویت می‌کنیم و بر گسترش اصول و پایگاهمان تمرکز می‌کنیم نه اینکه به علت چند شعار پراکنده عقب‌نشینی کنیم تا مرتجعان میدان را در دست بگیرند. ما با صراحت آرمان و هدف‌مان را فریاد می‌زنیم تا به زندگی انسانی/جمهوری ایرانی برسیم و زندگی در آزادی و کرامت و رفاه را تجربه کنیم. چیزی که امروز به نام اتحاد سر داده می‌شود "اگر حول اصول نباشد" تبدیل به تکنیک حذف می‌شود. کسی که امروز می‌گوید فعلا بحث نکنید، فردا می‌گوید حالا وقت مطالبه نیست و حقوق مردم را قربانی اضطرار شرایط می‌کند. این اتحاد نیست، مصادره‌ی کش جمعی است. اتحادی که مرز نداشته باشد، مقدّمه‌ی اطاعت است. تعلیق اصول آزادی و برابری و جمهوریّت به اسم "بُعدآ" همان سرکوب نرم اصول است. چون بدون این اصول هر شکلی از گذار به بازتولید استبداد ختم می‌شود. چطور می‌شود در شرایطی از رفراندوم حرف زد که نه رسانه‌ی آزاد هست نه رقابت برابر؟ سکوت به اسم رفراندوم یعنی خانه‌نشین کردن جنبش. جنبش از فریاد و از مبارزه‌ی تسلیم‌ناپذیر تغذیه می‌کند نه از سکوت. ما باید رفتار پیش‌رونده داشته باشیم نه تدافعی. نمی‌توانیم مطالبات تاریخی جمعی را و شعارها را "رقیق" کنیم تا همه راضی شوند. این دامن زدن به ابهام و بازگذاشتن حفره برای ورود تفکرات مسموم است. شفافیت است که پایگاه را گسترش می‌دهد نه ابهام. ما بر سر اصول نمی‌توانیم و نباید "معامله" کنیم و آزادی را به اسم تاکتیک تعلیق کنیم. آن هم به اسم وحدتی که قرار است دهان مردم را ببندد. ما نمی‌توانیم تن به اتحاد مشروط بدهیم. وقتی کسی می‌گوید همه با هم به شرطی که علیه من شعار ندهید، این اتحاد نیست، تعلیق سیاست است. این الگوی آشنایی است که در آن اختلاف معنای تفرقه می‌دهد. نقد خیانت دانسته می‌شود و اصول تبدیل می‌شود به مسئله‌ای برای بعد از پیروزی! تجربه‌ی تاریخی نشان داده که "بعد از پیروزی" هرگز نمی‌آید! وقتی می‌بینید شعارهای پراکنده ناگهان برجسته می‌شوند، و ورِژ بیش از آنچه درازند به آن‌ها داده می‌شود و فوراً به نفع یک جریان خاص قاب‌بندی می‌شوند، این عملیات "معنابخشی از بالا" است نه بیان خود جوش خیابان. این همان نقطه‌ای که بهشت اتاق‌های فکر است: ساختن دوگانه‌ی جعلی برای پایمال کردن جمهوری‌خواهی و دموکراسی‌خواهی و سیاست مدرن. چیزی که رژیم از آن می‌ترسد نوستالژی سلطنت نیست بلکه جمهوری‌خواهی دموکراتیک بالغ است و به همین دلیل باید شبح بازگشت به رژیم گذشته را زنده نگه دارد تا هم جامعه را از آلترناتیو بترساند و هم از طریق آن، اپوزیسیون واقعی را بی‌اعتبار کند. هر چه میدان سیاست به "یا جمهوری اسلامی یا پهلوی" تقیل داده شود، برنده‌اش رژیم کنونی است. اصرار ما بر اصول آزادی، برابری، دموکراسی، جمهوری حیاتی است چون علاوه بر خنثی‌سازی عملیاتی که توضیح داده شد، این اصول قابل مصادره و رهبرمحور نیستند و با سکوت تاکتیکی نمی‌توان آن‌ها را از یاد برد. اگر امروز برای آرام کردن سلطنت‌طلبان عقب‌نشینی کنیم، فردا باید برای آرام کردن اقتدارگرایی جدید عقب‌نشینی کنیم و ساکت شویم و خیابان دوباره بی‌صدا شود. در مقابل، تاکید و صراحت امروز ما شرط زنده ماندن سیاست است.

پرچم من زن، زندگی، آزادی است. #زن_زندگى_آزادى‌