l9

🚬

กุร้องไห้ให้ความห่วยของตัวเองรอบที่ร้อยแล้วมั้ง

ผมร้องไห้จนสาแก่ใจ แล้วใช้ชีวิตต่อ

ทำเหมือนกูเป็นขยะที่จะทิ้งตอนไหนก็ได้

ไม่ได้นิ่งขึ้น แค่เริ่มเข้าใจมากขึ้น

ใครบ่นว่ากูตอบช้า แปลว่าไม่สนิท เพราะถ้าสนิทจริงจะรู้ว่า ปกติกูไม่ตอบ

อยู่ต่อก็ได้ ตายก็ยินดี

หัวเราะกับอะไรง่ายๆแล้วก็ร้องไห้กับอะไรง่ายๆเหมือนกัน

ทำตัวเหมือนไม่รู้สึกอะไร แต่จริง ๆ ก็อยากให้ใครสักคนสังเกต

เหมือนจะหายดีมีความสุขได้แล้ว แต่พอโดนสะกิด เหมือนต้องเริ่มใหม่

เหมือนจำได้ลางๆ ว่าเคยมีความสุขแบบที่ข้างในไม่พัง

อันนี้เมษาอะไรคะ ษายน หรือ ษาหัส

มันมักตีตื้นขึ้นมาในกลางดึก บ้างก็ออกมาเป็นเสียงสะอื้น บ้างก็ออกมาเป็นน้ำใสผ่านนัยน์ตา

โลกสอนให้รู้ว่า ต่อให้เรา "แสนดี" แค่ไหน ก็ไม่ได้ช่วยให้ใครจริงใจกับเรามากขึ้นหรอก

พอเห็นคนที่เคยทำร้ายกัน ประสบความสำเร็จ ใจกูพัง ทั้งที่กูไม่มีสิทธิ์ได้ใช้ ชีวิตด้วยซั้า

มันเหงาที่แบบเหงาในใจอะ ไม่รู้ซึมอะไร

จำได้ว่าตัวเองเคยเป็นคนที่สดใสและมีความสุขมากกว่านี้

ตอนเด็กเคยพยายามร้องไห้ให้เสียงดังที่สุดทั้งที่ไม่เจ็บ พอโตขึ้น เจ็บเจียนตายแค่ไหนก็ขอร้องไห้ให้เบาที่สุด

ความรู้สึกบางทีมันแค่เหนื่อยจนอยากมองเพดานโง่ ๆ อยู่เฉย ๆ ไม่อยากขยับตัวให้เสียพลังงานเยอะ ทบทวนเรื่องที่เคยเกิดขึ้นในแต่ละวันให้เงียบที่สุด แค่อยากให้เวลากับตัวเองได้รู้สึกเหนื่อยอย่างเต็มที่บ้าง ไม่ต้องฝืนอะไรแล้ว