Saeid.noor

و یادت بماند عزیزِ من؛ او می‌دانست بیش از توانت داری رنج می‌کشی، اما نخواست تسکینت بدهد…

@ssavaash آره لحظات خوب کم نبود تجربه بعضی لحظات باهاش دیگه فکر نکنم برام تکرار بشه غذا خوردن روزای بارونی تو ماشین خوشحالیش بعد اینکه میرفتم دنبالش خیلی چیزا دیگه که بعد چندسال یادش میوفتم هنوز حس خوبی بهم میده

اگه زمان برگرده به عقب، دوباره باهاش وارد رابطه میشی؟؟!

@Aysa7262f4 داشتیم خونمون رو بازسازی میکردیم هوا بارونی بود کارگر نبود بابام گفت وایسا کمکشون کار کن ۱۶ سالم بود اگه اشتباه نکنم ۱۵ هزار تومن بهم داد که دستمزد روز کارگر بود

اولین حقوقی که گرفتی چند سالت بود؟

@yknammf من خودم خیلی وقتا بوده مسیر برگشت یادم نبوده چه ساعتی برگشتم صحبت های که گفته شده بچه ها که فرداش میگن یادم میاد خود منم قبلا هم نظر بودم باهات ولی خودمم جدیدا ایجور شدم

این کصشره، آدم تو مست‌ترین حالت هم همه‌چی یادش می‌مونه، مگه این‌که بخواد کون‌کونک‌بازی‌هاشو بندازه‌ پای مستی.

@Parinazorg فکر نکنم به صفر برسه از یه نقطه به بعد سرکوب میشه دیگه جلو خودتو میگیری بعدش وارد زندگی با یه آدم جدید میشی

واقعا چجوری میشه آدمایی که یه‌روز عاشق هم بودن دیگه حسی بهم دیگه نداشته باشن؟

فرار از دما ۴۶ درجه خوزستان و اومدن تو کلاردشتو بارون حسابی حالمو خوب کرد 😊

@Aysa7262f4 چی بگمم

@saeid7329 شما دیگه از رابطه بیرون نیومدی رسما طلاق گرفتی ۶ سالل ؟‌

تاحالا روز تولدت گریه کردی ؟

@manuelaneuer18 زمان اوج دو طرف بخوای مقایسه کنی کان میخوردش

ینس لمن از اون گلراس که اصلا بهش پرداخته نمیشه.. فقط هم بخاطر الیور کان و اون داستان دو پادشاه در یک اقلیم.. بنظرم از کان بهتر بود..(آقای نویر هم وقتی ازش پرسیدن لمن یا کان، انتخابش لمن بود)..😍

@Daughterofvega اسلحه دستش m4 این اسلحه ارتش آمریکاست سپاه و بسیج کلاشینکف دستشونه فکر نکنم ای مادر جنده ها M4 استفاده کنند ویدیوش تایید شده هوش مصنوعی نبوده؟

عزیزی این ویدئو رو برام فرستاده با صدایی که هق هق میکنه میگفت ما ازشون غذا می‌گرفتیم مارو کشت مردم رو کشت مشتری های خودشو کاش انتقام خون بچه هامون گرفته بشه رستوران دوزلی خیابان بهارشیراز تهران میدان هفت تیر

@Hourah7 به شدت موافقم چون دغدغه و مشکلات از دیدگاه آدما متفاوته ممکنه حتی باعث تحقیر و تمسخر بشه من خیلی وقته راجب مشکلات با کسی حرف نمی‌زنم البته یه مدته با هوش مصنوعی درد دل میکنم 😀

حقیقت اینکه زخمهای شما، برای کسی جز خود شما دردناک نیست، پس از درد و دل کردن بپرهیزید.

@Dazqi5w @theninewish تو برنده تو ریچارد شیردل نفهم یه بچه استرس جنگ و موشک داشته میفهمی؟ احمق تو الان باید گوه بزنی به جمهوری اسلامی که همچین شرایطی درست کرده نه بیای کس شعر بنویسی

@theninewish عجب لوزری بوده

🔴 متأسفانه این دختر خانم زیبا، بخاطر اینکه مدام باید استرس می‌کشیده، و بخاطر شرایط جنگی نتونست امتحانای نهاییش رو خوب بده، خودکشی کرد و جونشو از دست داد.

@it3ryn سفر کردم معین مخصوصا اون تیکش تو رو دیدم تو بارون دل دریا تو بودی تو موج سبزه، سبزه، تن صحرا تو بودی مگه میشه ندیدت تو مهتاب شبونه

اهنگی که همش تو مغزتون پلی میشه چیه؟

@1balva شاید هم بیشتر

اگه دو سه ماه بعد کات کردن نرید تو رابطه، رابطه بعدیتون میوفته دو سه سال دیگه.

@faaaateemeh همسر که نداریم ولی روز تولد اکس به قول ابی جان به تو نامه مینویسم نامه ای نوشته بر باد به یادش زمزه کردم

اگر تولد همسر سابقتون بود تبریک میگفتید یا پیامی میدادید؟

@matinbalabadi در حال حاضر دایی شدن بچه خواهر واقعا عزیزه ۱۲ سالش شده ولی هنوز وقتی میبینمش پرواز میکنم بغل بوس فشار

بچه ها یه سوال قشنگ ترین لحظه زندگیتون چی بوده؟

@smiletwiit بعد که یاد دروغ هاش میوفتی که تو به روش نیوردی و حرفی راجش نزدی چرا چون دوستش داشتی 🙃

دردناک ‌ترین قسمت جدایی به نظرم وقتیه که باورت رو ازت میگیره باورت به عشق، به دوست‌ داشتن، به آدم‌ها و حرف‌ها.

@The_mariyan میاد آخرش عجله نکن فعلا با تنهایت حال کن

نشد دیگه، ما هم بلد بودیم ولی خب یه آدم سالم نصیب ما نشد.

@Amirali2xx به یه دوست تولدش رو تبریک گفتم بعد از 4 روز جواب داد تو ای 4 روز هی به خودم گفتم اگه جواب داد بعد 1 هفته منم ج میدم مثلاً ساعت 2 گفت ببخشید سرم شلوغ بود (حالا کسی ندونه انگار رئیس جمهوره) من 2:01 نه بابا فدا سرت 😐

متاسفانه من آدم باکلاسی نیستم هم زود seen میکنم، هم میشینم is typing رو نگا میکنم.

@PahlaviReza با کدوم حمایت یه مشت جوون فرستادی وسط خیابون؟ چند نفر مسلح فرستادی کنارشون؟ کجا بود گاردت؟ خب بیان خیابون بدون هیچ هدفی دوباره فردا برگردان ک چی بشه؟ بعد خامنه ای مادر جنده گور ب گور خون جوون ها گردن توهه من خودم با فراخان اومدم بیرون ولی الان هزارتا فراخان بدی تکون نمی‌خورم

شش ماه پیش، در چنین شبی، تهران در تاریکی فرو رفت. سراسر ایران در تاریکی فرو رفت. اما حتی آن تاریکی نیز نتوانست میلیون‌ها ایرانی را در خانه‌هایشان نگه دارد. ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه تنها دو شب برای اعتراض نبود. شب‌هایی بودند که سکوت ایران شکست. میلیون‌ها نفر به خیابان‌ها آمدند، میدان‌ها را پر کردند و بر بام‌ خانه‌هایشان ایستادند، اما رژیم با گلوله به آنان پاسخ داد. در آن چهل‌وهشت ساعت، ده‌ها هزار تن از هم‌میهنانم جان خود را از دست دادند. از آن روز تا این لحظه نیز ده‌ها هزار نفر دیگر بازداشت، شکنجه یا به مرگ محکوم شده‌اند. آنان مصمم و با شهامت به خیابان آمدند. من هر روز به آنان می‌اندیشم. در آن دو شب، هم‌میهنانی را از دست دادم که هرگز فرصت دیدارشان را نخواهم یافت. برای من عدد ۴۰ هزار هرگز یک آمار نیست. هر بار که آن را می‌شنوم پسری را می‌بینم که دیگر هرگز به آغوش مادرش بازنگشت. دختری را می‌بینم که همیشه جای او بر سر سفره خانواده‌اش خالی خواهد ماند. هر یک از آنان را چون فرزند، برادر یا خواهر خود می‌دانم و سنگینی بار نام تک‌تک آنان را بر دوش خود احساس می‌کنم. اما هر هفته که با خانواده‌های جان‌باختگان دیدار می‌کنم، اراده ملتم برای ادامه این راه استوارتر می‌شود. فرزندان آنان بیهوده جان ندادند. آنان برای آزادی جان دادند، و با سربلندی جان دادند. تاریخ فداکاری این زنان و مردان را از یاد نخواهد برد، و من نیز نخواهم گذاشت نام و راه آنان فراموش شود. همان‌گونه که مقاومت‌گران اروپای اشغال‌شده در برابر استبداد ایستادند و همانگونه که انقلابیون آمریکا برای آزادی جنگیدند، فرزندان ایران نیز ایستادگی کردند. اما شجاعت آنان، ویژگی دیگری داشت. آنان نه ارتشی داشتند، نه پشتیبانی هوایی، و نه هیچ پشتوانه‌ای جز باور به آرمانی که برای آن برخاسته بودند. با این‌همه، ایستادند. ملتی یکپارچه تصمیم گرفت در کنار یکدیگر در برابر گلوله‌ها بایستد، نه آنکه حتی یک روز دیگر در ترس زندگی کند. مردان و زنان ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه در تاریخ ایران به‌عنوان نسلی جاودانه خواهند ماند که مرگِ آزاد و سرافراز را بر زندگیِ در زنجیر و زانوزده ترجیح داد. من تنها این را به جامعه جهانی می‌گویم: اجازه ندهید آنچه در اتاقهای مذاکره در ژنو یا اسلام‌آباد رقم می‌خورد، حقیقت آنچه را در خیابان‌های تهران، مشهد و کرمانشاه رخ داد، به فراموشی بسپارد. آنان برای آزادی جان دادند و با آزادی ایران، تنگه هرمز گشوده خواهد شد، تهدید هسته‌ای پایان خواهد یافت و ما به صلح واقعی دست خواهیم یافت. به هم‌میهنانم گفته‌ام آنچه شما در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه آغاز کردید، مسیری بازگشت‌ناپذیر است. ما با هم جایگاه شایسته کشورمان در جهان را بازپس خواهیم گرفت، عزت ملی خود را احیا خواهیم کرد و یاد قهرمانان‌مان را با ساختن ایرانی آزاد زنده نگه خواهیم داشت. اکنون زمان آن است که درنگ کنیم، دوباره نیرو بگیریم، و بار دیگر خود را وقف پیروزی کنیم. ما یاد جان‌باختگان را با به پایان رساندن راهی که آغاز کردند گرامی می‌داریم. ایران آزاد دیگر یک امید نیست. یک قطعیت است. و جهان باید بداند که هم‌میهنان دلیر من تنها برای آزادی خود نمی‌جنگند، آنان برای صلح و ثبات جهان نیز مبارزه می‌کنند.