void

ÜRÜN YAPMAK HİÇ BU KADAR KOLAY, MÜŞTERİ BULMAK HİÇ BU KADAR ZOR OLMAMIŞTI. vibecoding teknik bariyeri kaldırdı, herkes iki haftada ürün çıkarıyor. ama çoğu sıfır kullanıcıda ölüyor, çünkü kod yazmak öğrenildi, müşteri bulmak öğrenilmedi. sıfırdan ürün geliştirip ilk müşterisini arayanlar için, işe yarayan ne varsa aşağıda:

MODELE ÜRÜNÜ İSTETME, İŞİ YAPTIR. vibeeval haklı, "sunum hazırla" demek chatgpt'yi powerpoint yerine koymak. ama neden ortalama slayt çıktığını da söyleyeyim: o cümleyi yazınca model gördüğü milyon kötü sunumun ortalamasını basar, senin argümanını değil herkesin klişesini alırsın. rolü değiştirince iş değişiyor. stratejist dersin kendi tezini sınatırsın, editör dersin metnini kestirirsin, ted koçu dersin anlatını yeniden kurdurursun. model boşluğu klişeyle doldurmayı bırakır, senin malzemene yargı uygular. asıl fark isimle fiil arasında. "sunum" bir isimdir, model onu hatırından üretir. "kurgula, eleştir, sadeleştir" fiildir, seni işin içine sokar. o yüzden o post beğeni değil yer imi topluyor. promptlar saklanır. iyi çıktı üründen gelmez, doğru rolden gelir.

arkadaşım ve aynı zamanda danışanım olan biriyle, ilk kez denediğimiz bir kategoride ilk satışımızı yaptık. hem de 150 dolarlık bir ürün. bundan sonrası gelir. hala deneme aşamasındayız, sürekli yeni şeyler test ediyoruz. ama en çok dikkat ettiğim şey şu. danışanlarıma asla aynı nişi vermiyorum. çünkü hepsini aynı yere sokarsam, birbirlerinin rakibi olurlar, fiyat kırarlar, kimse kazanamaz. o yüzden her birine ayrı bir niş, ayrı bir alan açıyorum. biri kazanınca diğeri kaybetmesin diye. danışmanlık bence böyle bir şey, herkese aynı kalıbı değil, herkese kendi yolunu vermek.

200 kişiye yazmak değil, 30 doğru kişiye yazmak. fark tek rakamda görünüyor: yanıt oranı.

bu yüzden listeyi şöyle kesiyorum: apollo'dan çektiğim kişiyi önce linkedin'de açıyorum, son 2-3 paylaşımına bakıyorum. "büyüyorüz", "süreci değiştirdik", "bu çeyrek ağır oldu" varsa yazıyorum. yoksa o kişiyi o hafta geçiyorum, silmiyorum.

soguk mailin açılma oranı %27-28'in altındaysa muhtemelen konu satırını düzeltiyorsun. oysa sorun daha erken bir yerde.

dün claude code'da paralel ajan döngüsü kurmaya çalışırken fark ettim: anthropic'in kendi belgelerinde bile buna "experimental" diyor, çoğu tutorial atlıyor. mekanizma şu: tek bir projede feature loop, bugfix loop, test loop ayrı context'lerde eş zamanlı koşuyor. her döngü kendi tool call listesini tutuyor, birbirinin çıktısını beklemeden ilerliyor. teoride bir mühendis üç iş kolunu aynı anda yönetebiliyor. pratik sınırı da şu: claude code'un her paralel döngüsü ayrı oturum açıyor, yani token maliyeti katlanıyor. diyelim tek döngü günde 2 dolar api harcıyorsa, üç paralel döngü 6 dolara çıkıyor , basit aritmetik ama çoğu kişi bunu başlamadan hesaplamıyor. asıl kullanım senaryosu da abartılı para hikayeleri değil: aynı anda hem feature branch'te ilerliyorsun hem test coverage'ı kapatıyorsun, review bekleme süren sıfıra iniyor. bunu küçük bir saas projede test ettim, pr döngüsü yarı yarıya kısaldı , ölçmesi kolay, gösterişsiz bir kazanım. büyük rakam hikayelerinin gölgelediği şey: araç gerçekten işe yarıyor, ama nerede işe yaradığını bulmak için markayı değil mekanizmayı anlamak gerekiyor.

@omerfrkdemiral bazen gözden kaçabiliyor böyle önemli detaylar, bu noktada aslında kullanıcı feedbacklerinin ne kadar değerli olduğunu görüyoruz. işin test kısmı geliştirme kısmından çok daha farklı

@sakevoid 8 sene önce bi projede 70 80 kullancıdan sonra şifremi unuttum ekranının api entegrasyonu olmadığını fark ettik. modüllere odaklanmaktan birisi şifremi unuttum diyene kadar bizde devam etmişiz.

dün bir saas'ın git geçmişini kurcaladım. ilk public commit: login formu bile yoktu, tek bir textarea ve "gönder" butonu.

@omerfrkdemiral katılıyorum, çok mükemmelliyetçi olmadan hızlı launch edip kullanıcıyla birleştirmek bu açıdan çok önem arz ediyor

@sakevoid Kullanıcı yokken yapılan polish zaten boşa gidiyor, çünkü bazen başta neyin cilalanacağını sana kullanıcı söylüyor. Sonra baştan bi daha yapıyorsun.

kod yazmak için harcadığın zamanın yüzde beşini demo'ya ver, projen çok daha fazla insan görür. iyi kod gizli kalır, iyi demo keşfedilir.

teknik kısım basit: asciinema ile terminal kaydı, ücretsiz ve açık kaynak. ya da uygulamanın en "vay be" anını ekran kaydıyla kesip readme'nin en üstüne koy. kurulum adımlarını aşağı indir.

sıfır kullanıcıyla ölen bir projeyi inceledim. 8 aylık kod, hiç görülmemiş. neden? çünkü demo video yoktu, sadece readme.

BİLGİYİ REHİN TUTAN ÇAĞDA ADAM TAMAMINI ÖNÜNE KOYMUŞ. herkes aynı oyunu oynuyor. gerçek değer "detaylar dm'de", asıl anlatım "linkte", tam sürüm "kursta". merakı rehin alıp fidye istiyorlar. bu adam tersini yapmış: hermes agent'ı baştan sona türkçe altyazılı tek videoda vermiş, sonra "izlemesi sana kalmış" deyip çekilmiş. hamlenin inceliği burada. bilgiyi saklayan muhtaç görünür, veren güçlü. karpathy de aynısını yapıyor, her şeyi açık anlatır çünkü otoritesi paylaştıkça büyür, azaldıkça değil. o yüzden o post beğeni değil yer imi topluyor. insan beğenmez, saklar. flex unutulur, kaydedilen kalır. değer sakladığın yerde değil, verdiğin yerde birikir.

doğru zamanda yanlış kişiye yazıyorsan liste uzunluğunun önemi yok. sinyal önce, isim sonra.

dert madenciliği tam burada başlıyor: kişinin profili değil, son hareketi okumak. "procurement manager" unvanı sinyal vermez, "just started as procurement manager" verir.

soguk mail atıyorsun, kimse açmıyor. sorun konu satırı değil, kişi seçimi.