bysamardani🎒

دست درازی به وطن هیچ فرقی با دست درازی به خانواده نداره، همونقدر که تجاوز یک مامور گشت ارشاد در خیابان به خانواده ام من رو عصبانی میکنه، تجاوز به وطنم هم همونقدر من رو خشمگین میکنه! در مورد وطن حتی با پدرم هم شوخی ندارم چه برسد به دو تا دوست و رفیق بی شرف!

اسرائیل ده‌ها هزار خانه در جنوب لبنان را منفجر کرده و ده‌ ها روستا را کاملاً محو کرده است. ۱۴ درصد از خاک لبنان را پاکسازی قومی و تصرف کرده. پل‌ ها را نابود کرده تا غیرنظامیان از هر راه کمکی قطع شوند. تا کی رسانه‌ها و سازمان‌ های حقوق بشر این جنایات آشکار را مخفی نگه می دارند؟ این زبان نرم و دو پهلو، آنها را به طور کامل همدست در جنایات اسرائیل می‌ کند. #لبنان

یه کم وطن‌دوست شریف ببینیم که شناسایی بی‌وطن و وطن‌فروش برامون سخت نباشه :) هموطنی که توی چشم‌های پیت‌ هگست نگاه کرد و گفت: ایرانی تبارهای آمریکا مخالف این جنگ غیرقانونی هستند. 🤌🏽🤌🏽🤌🏽

این مجنون قبلن ارادت قلبیش به مردم آمریکا رو اینطور به نمایش کشیده بود٬ تعدادی بیکار فارسی زبان هم نشستن ببینن این چی میگه از توش تحلیل در مورد آینده ی جنگ با ایران به نفع پهلوی دربیارن!

x.com/FurkanGozukara… قباد طالبانی، معاون نخست‌ وزیر اقلیم کردستان عراق و یکی از مقامات ارشد کرد، در مصاحبه با پیرز مورگان حقیقت رو اینطور بیان کرد: ایران امروز متحدتر از همیشه است. مردم ایران چه موافق باشند چه مخالف پشت دولتشان جمع شده‌ اند. این جنگ ایران را متحد کرد! یعنی تمام آن تحلیل‌ های فروپاشی قریب‌ الوقوع و شکاف عمیق فقط توهم بود.

@mahekoochak 😅😅👌

نسلی تورا نخواست😔💔 الان بچه هایی همون نسل پسرت هم نمیخوان😂😂😂💔

استبداد آنگاه به کمال قساوت می‌رسد که سفره را به سنگر بدل کند و نان را به بهای جان بفروشد. #GazaGenocide‌

غزه مرز باریکی بین مرگ و مقاومت٬ زندگی در این سرزمین سالهات معنی اش را از دست داده!

برای فهم خامنه‌ای، نباید فقط او را در قاب یک سیاستمدار روزمره دید٬ باید او را مثل یک معمار سیستم، تحلیل کرد. کسی که از همان ابتدا می‌ دانست چه می‌ سازد، با چه نیروهایی درگیر می‌ شود، و برای ساختن ایرانی که در ذهن داشت، چه هزینه‌هایی باید بدهد. تفاوت اصلی‌ اش با بسیاری از کسانی که انقلاب را سکوی مصرف، قدرت یا منفعت دیدند، در همین نگاه معماری‌ شده به آینده بود. او انقلاب را صرفا یک حادثه‌ ی سیاسی ندید٬ آن را به‌ مثابه یک پروژه‌ ی بلند مدت تمدنی فهمید. از کتاب و آموزش تا سازمان‌ دهی، از تربیت نیرو تا طراحی ساختار، از مهندسی روایت تا حفظ انسجام در میانه‌ ی جنگ امنیتی، فشار داخلی، تهدید خارجی و فرسایش تاریخی، خامنه‌ای کوشید سیستم را به شکلی بسازد که فقط بر شور انقلابی تکیه نکند، بلکه ظرفیت بقا، بازتولید و مقاومت داشته باشد. از نگاه من به عنوان یک طراح سیستم، کار او تنها اداره‌ ی یک حکومت نبود٬ حفظ میدان، کنترل گلوگاه‌ ها، جلوگیری از نفوذ نرم، تربیت لایه‌ های وفادار، و طراحی نوعی ارکستراسیون سیاسی بود که اجزای پراکنده را در یک جهت نگه دارد. از نگاه تاریخ، او با کشوری روبه‌ رو بود که قرن‌ها میان دست‌ اندازی بیگانه، ضعف حاکمان، خیانت نخبگان و شیفتگی بخشی از جامعه به قدرت‌های بیرونی فرسوده شده بود. از نگاه ایدئولوژی و دینی، مسئله‌ی او فقط قدرت نبود؛ مسئله، ساختن اراده‌ ای بود که در برابر جذابیت ظاهری غرب دچار تزلزل نشود. او مفهوم انقلاب را از خمینی گرفت، اما آن را در قالب یک پروژه‌ ی بلند مدت حکمرانی، امنیتی، فرهنگی و تمدنی ادامه داد. تمام زندگی سیاسی‌ اش را صرف ساختن تصویری از #ایران کرد که در آن استقلال، اقتدار و بقا بر راحتی، محبوبیت لحظه‌ای و تسلیم در برابر نظم مسلط جهانی ترجیح داده می‌ شود. خامنه‌ ای، چه موافقش باشیم چه مخالف، بیش از آن‌ که صرفا یک سیاستمدار باشد، معمار یک سیستم بود؛ سیستمی که مأموریت اصلی‌ اش حفظ میدان، تربیت نسل، و ساختن ایرانی بود که بعد از قرن‌ها تحقیر و دست‌اندازی، دوباره خود را به‌عنوان یک قدرت تاریخی تعریف کند. او شاید در این زندگی فرصت نکرد طعم میوه‌ ی درختی را که کاشت بچشد، اما نام او هنوز در میانه‌ ی همان پروژه‌ ای ایستاده که عمر سیاسی‌ اش را صرف ساختن آن کرد.

رضا٬ پادشاهی برای تمام فصول!

بیشتر غزه‌ ای‌ ها به خاطر محاصره و فقر، حتی توانایی گرفتن پاسپورت هم ندارن و سفر براشون تقریباً غیرممکنه. ولی وقتی بالاخره پاسپورتی هم می‌ گیرن، این شکلیه! خانواده امیر این کودک مجبور شد براش پاسپورت بگیره تا اون رو به خارج از غزه اعزام کنن برای درمان.

غزه... جایی که حتی چادر هم دیگر پناه نیست. پدر فلسطینی، تشک‌ های خیس و غرق در آب رو نشون می‌ ده و با بغض می‌ گه: «در آب غرق شدیم... آیا بچه‌های شما هم این‌ جوری از خواب بیدار می‌ شن؟»

I don't know if there's any other country where if it's attacked, instead of leaving it, people coming back to it Here is the Imam Khomeini international airport, where Iranians are coming back home from different countries, during this war I added subtitles

این دقیقاً همان لحن قاطع و استقلال طلبانه‌ ای است که غرب طی دو قرن گذشته، از دوران استعمار کلاسیک تا «نظم مبتنی بر قاعده» امروزی، بارها آن را به عنوان ابزار اصلی سیاست خارجی خود به کار گرفته و به خوبی با آن انسجام یافته است. از دیپلماسی توپخانه‌ ای بریتانیا در خلیج فارس و خاورمیانه تا خروج یک‌ جانبه آمریکا از برجام و اعمال تحریم‌ های فراسرزمینی، غرب همیشه بر این اصل تکیه کرده که «ما برای پیشبرد منافع و فناوری‌ های حیاتی‌ مان نیازی به اجازه کسی نداریم». اما واقعیت راهبردی امروز این است که این زبان در مواجهه با ایرانِ پسابرجامِ و مقاوم، دیگر کارایی ندارد؛ چون برخلاف دهه‌ های پیش، ایران نه یک بازیگر منفعل، بلکه یک قدرت منطقه‌ ای با دانش بومی غنی‌ سازی، عمق استراتژیک و ظرفیت بازدارندگی نامتقارن است. غرب به زودی خواهد فهمید که تکرار همان فرمول قدیمی، نه تنها غنی‌ سازی ایران را متوقف نمی‌ کند، بلکه آن را به یک اهرم دائمی تبدیل کرده و هزینه‌های استراتژیک خود را به شکل بی‌ سابقه‌ ای بالا می‌ برد.

این مقاله اتلانتیک جالبه. نویسنده تعریف می‌کنه که چند سال پیش دعوت شده بوده به یک مهمونی گردهمایی فوق‌خصوصی که متعلق به Jeff Bezos بوده. جایی پر از میلیاردرها، مدیرهای غولهای تکنولوژی، سرمایه‌گذارها، آدم‌های رسانه‌ای و سلبریتی‌ها. ولی چیزی که بیش از همه ذهنش رو درگیر کرده، تجمل یا ثروت عجیب اونجا نبوده، بلکه این حس بوده که این آدمها واقعا فکر می‌کنن از عواقب کارهاشون مصونن. یعنی انگار توی دنیایی زندگی می‌کنن که قانون، شکست، یا حتی واقعیت عادی زندگی مردم دیگه بهشون نمی‌رسه. نویسنده میگه وقتی با این آدم‌ها حرف می‌زدی، حس می‌کردی دیگه مثل بقیه انسان‌ها به جامعه نگاه نمی‌کنن. مردم عادی براشون بیشتر شبیه «داده»، «کاربر»، «جمعیت» یا «بازار» هستن تا انسان واقعی با احساسات و زندگی پیچیده. مقاله بعد میره سراغ دنیای سیلیکون‌ولی و توضیح میده که چطور بخشی از فرهنگ تکنولوژی کم‌کم به این باور رسیده که: اگر خیلی باهوش و خیلی پولدار باشی، پس حتما حق داری دنیا رو شکل بدی. و اینجاست که نویسنده از آدم‌هایی مثل Elon Musk و Peter Thiel اسم میاره. نه فقط به خاطر ثروتشون، بلکه به خاطر نوع نگاهشون به جامعه، سیاست و انسان‌ها. مثلا میگه در بخشی از این فرهنگ، «همدلی» تبدیل شده به یک نقطه ضعف. یعنی اگر زیادی نگران آسیب دیدن مردم باشی، از نظر اون‌ها «احساسی» یا «غیرعملی» حساب میشی. در عوض، چیزی که تحسین میشه، قدرت، سرعت، تسلط و شکستن محدودیت‌هاست؛ حتی اگر وسطش کلی آدم له بشن. نویسنده میگه مشکل اصلی این نیست که این آدمها پول زیادی دارن. مشکل اینه که اون‌قدر ثروت و نفوذ دارن که دیگه تقریبا هیچ مکانیسمی برای متوقف کردنشون وجود نداره. اگر یک مدیر عادی اشتباه بزرگی کنه، ممکنه اخراج بشه، ورشکست بشه یا اعتبارش نابود بشه. ولی برای بعضی از این میلیاردرها، شکست هم تبدیل شده به یک بازی. پروژه شکست می‌خوره؟ مهم نیست. هزاران نفر آسیب می‌بینن؟ باز هم مهم نیست. چون هنوز میلیاردها دلار دارن، رسانه دارن، نفوذ سیاسی دارن و می‌تونن دوباره از اول شروع کنن. مقاله این وضعیت رو «زندگی بدون پیامد» توصیف می‌کنه؛ یعنی زندگی‌ای که توش آدم دیگه واقعا هزینه‌ی اشتباهاتش رو نمی‌ده. یه بخش خیلی مهم مقاله اینه که نویسنده میگه این آدم‌ها کم‌کم نه فقط از مردم، بلکه حتی از خودِ واقعیت هم فاصله گرفتن. چون وقتی همیشه خصوصی‌جت داری، جزیره خصوصی داری، حلقه‌ی اطرافیانت فقط آدم‌های فوق‌ثروتمندن، و هیچ‌کس هم جرئت نمی‌کنه بهت “نه” بگه، کم‌کم فکر می‌کنی هر چیزی ممکنه و هر مانعی فقط برای آدم‌های معمولیه. به همین خاطر بعضی از میلیاردرهای تکنولوژی الان درباره‌ی استعمار مریخ، جاودانگی، کنترل ژنتیک، هوش مصنوعیِ فراتر از انسان یا ساختن شهرهای خصوصی حرف می‌زنن؛ در حالی که همزمان بخش بزرگی از مردم دنیا زیر فشار اجاره‌خانه، درمان و هزینه‌ی زندگی دارن له میشن. نویسنده میگه ترسناک‌ترین بخش ماجرا اینه که این آدم‌ها فقط پول ندارن؛ اهرم‌های واقعی قدرت رو هم دارن: شبکه‌های اجتماعی، رسانه، زیرساخت ارتباطی، داده‌های میلیاردها انسان و حتی نفوذ مستقیم روی سیاستمدارها. و وقتی چنین قدرتی دست آدم‌هایی بیفته که خودشون رو فراتر از جامعه می‌بینن، نتیجه می‌تونه خطرناک باشه. آخر مقاله حس کلی اینه که نویسنده داره هشدار میده: ما وارد دوره‌ای شدیم که بعضی میلیاردرها دیگه فقط «ثروتمند» نیستن؛ عملا تبدیل شدن به ساختارهای قدرت مستقل. آدم‌هایی که می‌تونن روی سیاست، فرهنگ، اقتصاد و حتی درک ما از واقعیت اثر بذارن، بدون اینکه تقریبا هیچ پاسخگویی واقعی‌ای وجود داشته باشه theatlantic.com/magazine/2026/…

روزی که به ایران حمله شد، همه به جز ۳ کشور، ایران را به «حملات بی‌دلیل» متهم کردند، در حالی که این ایران بود که مورد حمله واقع شده بود. حتی جورج اورول هم نمی‌توانست چنین چیزی را سر هم کند! من دلیلش را به شما می‌گویم: هر کشوری که میزبان پایگاه نظامی آمریکاست، کشور مستقلی نیست!

اسرائیل به تنهایی بیش از ۲۲ هزار مادر را فقط در غزه کشته است! روز جهانی مادر مبارک...

هرگز در برابر دشمن سر خم نخواهیم کرد و اگر سخنی از گفت‌وگو یا مذاکره مطرح می‌شود، معنای آن تسلیم یا عقب‌نشینی نیست. بلکه هدف، احقاق حقوق ملت ایران و دفاع مقتدرانه از منافع ملی است.

بشنوید و لذت ببرید… #کمی_آرامش 🍂