ساره

7.4K posts

ساره banner
ساره

ساره

@sareghorbani

Katılım Kasım 2009
29 Takip Edilen1.9K Takipçiler
Sabitlenmiş Tweet
ساره
ساره@sareghorbani·
قواعد و سلایق شخصی در این فضا: ۱. هیچ وقت و به هیچ نحوی در موج نفرت علیه یک کاربر شرکت نمی‌کنم. از جمله هیچ توئیت نفرت‌آمیزی را در این فضا نمی‌پسندم و بازنشر نمی‌کنم. همین‌طور اگر موجی علیه یک نفر راه افتاد، نقدهایم به آن شخص را هم مطرح نمی‌کنم تا آن فضا بگذرد.
فارسی
9
17
299
0
ساره
ساره@sareghorbani·
@fahange_ezdavaj من شخصاً شاهدش نبودش، اما از یک نفر در بیرون ورزشگاه شنیدم که بوده، و به گفته‌اش اعتماد دارم. تعجب نمی‌کنم اگر مواردی بوده باشد. افرادی که بیرون ورزشگاه بودند چندان اعتراضشان مسالمت‌آمیز و آرام نبود. دست‌کم سعی بسیار در تحریک دیگران با بدترین فحش‌ها و فریاد داشتند.
فارسی
0
0
20
1.9K
ساره
ساره@sareghorbani·
مشاهدهٔ شخصی: من به لطف دوستان بازی را از نزدیک دیدم. در چند نقطه بیرون ورزشگاه سلطنت‌طلبان تجمع کرده بودند. به کسانی که پرچم و لباس تیم‌ملی تنشان بود نزدیک می‌شدند، شعار می‌دادند، فیلم می‌گرفتند، و با فریاد توهین می‌کردند. داخل ورزشگاه تعدادشان به شکل قابل ملاحظه‌ای کمتر بود./
فارسی
47
20
825
68.5K
ساره
ساره@sareghorbani·
@MarryGold0 یعنی دوستانم (آدم‌های واقعی و حسابی) لطف کردند بلیط گرفتند و با هم رفتیم بازی را دیدیم. بدون همراهی آن‌ها نمی‌رفتم. این جمله برای تشکر از آن‌ها است.
فارسی
0
0
31
3.8K
ساره
ساره@sareghorbani·
هرچه به پایان نزدیک‌تر شدیم هماهنگی بیشتر شد، شور و تشویق غلبه پیدا کرد. این فضا به داخل زمین هم منتقل شد. بازیکنان اشاره می‌کردند که بلندتر تشویق کنید و سکوها با شور پاسخ می‌دادند. دقایق آخر افرادی دیدم با پرچم‌های متفاوت که با هم برای تیم‌ملی فریاد می‌کشیدند و تشویقش می‌کردند.
فارسی
2
1
376
11.1K
ساره
ساره@sareghorbani·
بعد از شروع بازی چندباری صدای شعارهایشان آمد، اما دست‌کم از جایی که من بودم ندیدم همراهی زیادی با آن‌ها بشود. با این حال، فضای چند دقیقهٔ اول کمی سنگین بود. اکثریت نامطمئن به‌نظر می‌رسیدند و سکوها ناهماهنگ بودند: شعارها و تشویق‌ها پراکنده بود. فضا به تدریج تغییر کرد./
فارسی
1
0
295
11K
ساره
ساره@sareghorbani·
@sana_xawosch من هم تجربهٔ مشابهی دارم.
فارسی
0
0
0
37
Sana Chavoshian
Sana Chavoshian@sana_xawosch·
@sareghorbani من از محرومیت دیداری، دائما توی خواب فضاهایی رو که فقط در قالب ابر انفجار و دود دیدم تداعی میکنم.
فارسی
1
0
1
58
ساره
ساره@sareghorbani·
از بدترین تجربه‌های مهاجرت این است که مرگ عزیزی را دیر به تو خبر دهند. فاصلهٔ مکانی محرومت می‌کند از اینکه آنطور و در جایی که باید سوگواری کنی. و به خاطر فاصلهٔ زمانی، وقتی سوگواری را شروع می‌کنی که دیگران از آن گذر کرده‌اند. تنهایی مضاعف در سوگواری. سوگ بی‌جاشده در زمان و مکان./
فارسی
1
0
36
1.9K
ساره
ساره@sareghorbani·
@s__serendipity آخ... ببخشایید که ابهام باعث شد این‌طور به نظر برسد که اخیراً عزیزی را از دست داده‌ام. چنین تجربه‌ای به این شکل سال‌ها قبل اتفاق افتاد. حسی که در خواندن تجربهٔ دوستان/آشنایانم از جنگ دارم بسیار شبیه حس آن زمانم است.
فارسی
1
0
2
66
ساره
ساره@sareghorbani·
@SarSangin تلخی سنگینی داشت…
فارسی
0
0
0
90
-
-@SarSangin·
@sareghorbani من اصلا نتونستم گوش بدم دو بار پلی کردم و فقط چند دقیقه شو تونستم:(
فارسی
1
0
0
118
ساره
ساره@sareghorbani·
توانم را جمع کردم و به اپیزود میناب رادیو تراژدی گوش دادم. غم میناب برای من زیر خشم مانده بود، از آن صبحی که گیج از این خبر فارسی‌زبانان رقصان در خیابان‌های اینجا را دیدیم و برای اولین بار در زندگی‌ام آرزو کردم کاش فارسی نمی‌فهمیدم.
فارسی
6
4
81
4.6K
ساره
ساره@sareghorbani·
@FarzanehMKh کاش این روزها رو نمی‌دیدم…
فارسی
0
0
0
48
ساره
ساره@sareghorbani·
@KeshavarzMohad مرسی محد. گمانم ادعای آن توئیت کلی و دربارهٔ همهٔ اظهارنظرهای عمومی نیست، مشخصاً دربارهٔ پست‌های انگلیسی شهروندان آمریکا است. به‌گمانم به درستی می‌گوید بعید است اثر چنین چیزی بر سیاست‌های داخلی ایران زیاد باشد، و خطر اینکه در سیاست خارجی اینجا به جنگ و تحریم ترجمه شود بیشتر است.
فارسی
0
0
1
55
mohad keshavarz
mohad keshavarz@KeshavarzMohad·
@sareghorbani معنی داره. مستثنی کردن جمهوری اسلامی از این ماجرا به نظرم حداقل اینه که نیاز به شواهد جدی داره. من شخصا باهاش موافق نیستم که افکار عمومی برای جمهوری اسلامی هیچ اهمیتی نداره. و این نوشتن از موضوعات مختلفی که در ایران اتفاق می‌افته می‌تونه از جنس فشار افکار عمومی باشه.
فارسی
1
0
0
105
ساره
ساره@sareghorbani·
با عمدهٔ آنچه نقل‌شده موافقم. اما موقعیت من با نویسندهٔ توئیت متفاوت است. من تنها شهروند ایرانم، گرچه حالا دور از وطن هستم. لذا برای من مسئله تنها اثرگذاری نیست. می‌خواهم بگویم که چرا اعلام موضع سیاسی دربارهٔ مسائل داخلی ایران را از جایگاهی که در آن هستم *بی‌معنا* می‌دانم./
Alex Shams@alexshams_

Someone recently asked me why I don't post about the internet shutdown in Iran. Here’s what I said: If I thought there was even a 1% chance that my posting about Iran’s internet would convince the Iranian government to turn it back on, I would post about it 1,000 times. But we know that Iran doesn't pay attention to social media posts in English, nor does it care what the citizens of the country bombing it say about human rights. I post based on my theory of change, which is that we should focus our voices and political activism on what we can effect. As Iranian-Americans writing in English, the United States is where we have the most agency. The fight for freedom and democracy Iran is a battle for Iranians inside the country. And we’ve seen that US government pressure doesn’t help them: Decades of US sanctions made them poorer and cut them off from the world. War kills them, destroys their infrastructure, and emboldens their government to crack down more harshly. So I’m focused on how I, as an American, can help Iranians – and that’s by ending this war, lifting the sanctions, and giving them room to breathe and fight for their own future. It also means holding accountable those I have pay taxes to – the US government and its ally Israel. I urge members of the Iranian diaspora who are focusing on the internet or executions inside Iran to consider what effect they are having. When you’re “raising awareness” from inside the country bombing and sanctioning Iran, you might end up actually legitimizing more sanctions and bombs. And that doesn't help Iranians. It literally kills them. Focus on changing US government policy. Because if you can’t even do that, then what on Earth makes you think you change Iranian government policy? What is your theory of change? How does Post A lead to Result Z? More than ever, we need critical thinking about what we are doing and why. Because part of what got us into his mess is that a bunch of people with big platforms were yelling "Trump, do something!" or “Iranians want to get bombed! It's the only way to free them!” And they didn’t stop to ask themselves – how exactly is Trump bombing Iran going to free anyone? Today, 3,300 more Iranians are dead, on top of the thousands killed in January. And they weren’t killed by Iran’s government. They were killed by us. Oh yeah, and the internet that was just coming back on in late February, is now shut down again.

فارسی
2
2
23
4.1K
ساره
ساره@sareghorbani·
به این‌ها فعالیت‌های (نیمه)سازمان‌یافته‌ای که خیلی از ما در ایران در آن شرکت کردیم را هم اضافه کنید: کارگاه‌ها، تظاهرات، احزاب، حتی حلقه‌های مطالعاتی و... زندگی خارج از ایران از اکثر این وجوه خالی است. حرف زدن مدام از در شبکه‌های اجتماعی بدون آن زندگی سیاسی، برای من، بی‌معنا است.
فارسی
0
1
23
1.1K
ساره
ساره@sareghorbani·
اگر مدرس یا محصل هستیم در کلاس چه بگویم، حتی آیا از فلان ناشر خرید کنیم و... فقط این‌ها نیست. وقتی کسی که در ایران زندگی می‌کند پستی مثلا در حمایت از جنبشی یا زندانی‌سیاسی‌ای می‌گذارد، احتمال بیشتری دارد که اگر تجمعی باشد به آن بپیودند، حمایت مالی کند، و.../
فارسی
1
0
17
854
ساره
ساره@sareghorbani·
زندگی خارج از ایران در وجوه مهمی از جنبه‌های سیاسی مرتبط خالی است. در ایران بسیاری از تصمیمات روزمره جنبه‌ای سیاسی دارند، از جمله: چه بپوشیم، چه بخشی از سبک زندگی تا حدی جرم‌انگار شده را علنی کنیم، از فیلترشکن استفاده کنیم، فلان شغل که نیازمند گزینش است را نپذیریم،/
فارسی
1
1
22
1.4K
ساره
ساره@sareghorbani·
به طور کلی فعالیت سیاسی تقلیل‌یافته به اعلام موضع، خصوصاً از طریق شبکه‌های اجتماعی، را جدی نمی‌دانم، و گاهی آن را مخرب می‌دانم. اما وقتی در ایران زندگی می‌کردم، زندگی روزمره جنبهٔ سیاسی غنی‌ای داشت و نوشتن در شبکه‌های اجتماعی تلاشی بود برای به اشتراک گذاشتن بخش‌هایی از آن زندگی./
فارسی
1
0
17
1.1K