คลั่งไคล้คุณเร็น

เด่กๆจอวก้คือสนใจเทรเช่อมาก นั่งหันมองจอกันขวับ แงๆๆ ไม่มีอิโควิดก้คงได้แหะๆหวัดดีคับกันแล้ว🥺

ในรูปนี้คือศูนย์รวมคนบ้งเลย - แฟนabuser - ดูถูกเสียงประชาชน มองคนไม่เท่ากัน - แต่งเพลง slut shaming - ชายแท้เล่นมุก sexual harassment - ชายแท้บูลี่หน้าตาคนอื่น - ชายแท้เหยียดเพศ โฮโมโฟบ - สลิ่มสนับสนุนรัฐประหาร อยากได้ประยุทธ์เป็นนายก

ตอนเพื่อไทยเป็นนายก - สมรสเท่าเทียม - Soft Power - ODOS Summer - ป.ตรี 18,000 จาก 15,000 มาตั้งแต่สมัยยิ่งลักษณ์ - 30 บาทรักษาทุกที่ บาดเจ็บเล็กน้อย รับยาที่ร้านยา 2 ปี เปลี่ยนนายก ปีละคน ยังไม่พูดถึงว่าทำงานโคตรยาก เพราะเป็นรัฐบาลหลายพรรครวมกันอีก

ตอนที่พรรคเพื่อไทยจะทำมีแต่คนค้าน Entertainment Complex รอบหน้าลองเปิดใจกาเพื่อไทยหน่อยค่ะ

โพสนี้ขอมาชี้แจงจุดยืนของเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้ครับ การกดไลค์เมื่อคืนคือเรื่องก่อนที่ผมจะทราบข่าววันนี้และเป็นการให้กำลังใจเพื่อนในเรื่องที่ถูกต่อว่าอย่างไม่เหมาะสม ด้วยถ้อยคำหยาบคาย เกินกว่าเหตุ และไม่เป็นข้อเท็จจริงเท่านั้น ซึ่งเป็นประเด็นที่ผมพูดถึงมาตลอดกับการแสดงความเห็นในโลกโซเชียลครับ   ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ เนื่องจากเป็นคนนอกและทราบเรื่องราวพร้อมๆและเท่ากับทุกคน คงออกความเห็นไม่ได้ในเรื่องความสัมพันธ์ของครอบครัว แต่ขอยืนยันว่าผมไม่สนับสนุนความรุนแรงในครอบครัวทุกรูปแบบ สถาบันครอบครัวควรจะเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่จะทำให้เด็กคนหนึ่งโตมาอย่างสมบูรณ์  ดังนั้นหากเรื่องที่เกิดขึ้นได้สร้างบาดแผลทางใจให้กับใคร ก็ไม่ควรถูกละเลย ถึงจะผ่านมานานแล้วก็ยังต้องได้รับการเยียวยาและแก้ไข     และในฐานะเพื่อนของมายด์ก็ขอเป็นกำลังใจให้เพื่อนรับมือกับเรื่องนี้อย่างมีสติและผ่านช่วงเวลานี้ไปได้นะ   สุดท้ายนี้ ผมต้องขออภัยหากการกดไลค์ของผมสร้างความเข้าใจผิดว่าผมสนับสนุนความรุนแรงในครอบครัว แม้โพสดังกล่าวจะไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ แต่อาจทำให้หลายคนนำไปเชื่อมโยงได้ จึงมาชี้แจงและยืนยันอีกครั้งว่าผมสนับสนุนความถูกต้องและให้ความสำคัญกับสิ่งนี้เป็นอย่างแรกครับ

มีหลายสิ่งที่อึดอัด และหลายอย่างที่วนกลับไปที่ว่า "เขาไม่ขายนอกเกาะ" แต่ศิลปินที่ขายนอกเกาะ บางครั้งก็ "ติดกรอบ" ของตัวเอง อันนี้ไม่ได้พูดถึงศิลปินนะ แต่ในเรื่องของการจัดการและระบบการดูแลของเขาค่ะ เชื่อว่าทุกคนที่ดูศิลปินญี่ปุ่นรู้ถึงความเต็มที่ ความเป็นมืออาชีพของเขา ดูคอนเสิร์ตญี่ปุ่นเรากล้าพูดว่า เรายังไม่เคยเจอคอนเสิร์ตที่เสียดายเงิน (เราอาจจะยังดูไม่มากพอด้วย) แต่การจัดการหลายอย่างในคอนเสิร์ตต่างประเทศ...พูดไปก็คงจะยาวมาก แบบว่าติ๊กฟ้าเราคุ้มชัวร์ เราเป็นแค่ติ่งปลายแถวด้วยซ้ำถ้าเทียบกับคนอื่น แต่ชีวิตอีกฝั่งนึงของเราคือฝั่งสื่อมวลชนและประชาสัมพันธ์ค่ะ กรอบที่วงญี่ปุ่นไปได้ไม่ไกล เอาคร่าวๆ เร็วๆ เรื่องการขายและการประชาสัมพันธ์เลยนะ 1. ไม่ให้อะไรแต่อยากได้ sold out ทางญี่ปุ่นมีกฎหยุมหยิมมากมายที่ถ้าใครไม่มาเจอกับตัวไม่รู้หรอกว่าภาพนึงว่าจะมาเป็นชิ้นงานประชาสัมพันธ์แลกมากับความปวดกระบาลแค่ไหน กว่าจะติดต่อสื่อสารคุยงานกันได้ อาจจะต้องคุยกันตั้งแต่ชาติที่แล้ว (อันนี้ขอส่งกำลังใจให้ผู้จัดในไทยทุกเจ้า) ในขณะที่ศิลปินประเทศอื่นเขาภาพก็มี คลิปก็พร้อม อยากได้อะไรบอก ศิลปินแอคทีฟโซเชียลตลอดเวลา ส่วนญี่ปุ่น ศิลปิน introvert เกินครึ่งประเทศ ติ่งใช้ชีวิตด้วยการรอคอยฟ้าประทานภาพใหม่คอนเทนต์ใหม่ไปวันๆ อีก (เสพแต่ผลงานของแทร่555) 2. สื่อ (material) ประชาสัมพันธ์มีน้อย มีให้นิดเดียวหรือไม่ให้เลย (เพราะติดลิขสิทธิ์หนักมาก) 3. ไม่มีเงินจ้างแต่อยากได้อินฟลูฟรี อยากมีเอนเกจแต่ไม่เข้าหา อินฟลูสายญี่ปุ่นในไทยบอกเลยว่า "งานฟรี" มากกว่า "งานจ้าง"นะ 55555ไปด้วยใจกันจริงๆเหอะ 4.ไปขอเขาฟรี แต่มาพร้อมกับกฎเยอะแยะมากมาย 5.สื่อไปดูมาเขียนชม สุดท้ายให้ลบโพสต์ (*ด้วยเหตุผลหลายอย่างอันนี้ถ้าเล่าจะยาวมาก) 6.คนติดต่อประชาสัมพันธ์บางคนเองก็ไม่ได้เข้าใจด้อม ไม่เข้าใจศิลปิน ไม่เข้าใจการสื่อสาร ไม่เข้าใจอะไรเลย 7.แฟนคลับรักมากแค่ไหนสุดท้ายมีแค่หยิบมือ ซื้อไม่ทันบ้าง ประชาสัมพันธ์ไม่เข้าถึงมั่ง 8.วนกลับไปที่คำว่า "เขาไม่ขายนอกเกาะ" เขาเลยไม่มีความรู้สึกอยากเข้าหาโลก หรือบางทีเขามาแล้วแต่ยังไม่ได้ผลเขาก็ถอดใจกลับบ้าน หรือยังไงเงินที่บ้านมันก็ดีกว่า เขาก็ไม่กลับมาอีก บางทีทีมจัดการญี่ปุ่น เขาติดกรอบคำว่า "ถ้าไม่พร้อม ไม่มา" มันทำให้เขาไม่ได้ออกนอกประเทศกันซักที เราเป็นคนที่ดูศิลปินแบบต้องใช้คำว่ามีทั้ง "ตกอับแล้วเลยมาไทย" "อยากมาเพิ่มฐานแฟนเพราะคิดว่าง่าย" หรือ "ศิลปินอินดี้ที่ไม่มีอะไรจะเสีย" จากหลายประเทศมาเยอะ แต่พวกนี้คือเขามีความกล้าที่จะมา พร้อมไม่พร้อมแต่กูมาแล้วอะ แล้วหน้างานคือมันจอย มีดี มันฟินมาก ประเทศไทยเป็นประเทศที่แฟนคลับน่ารักมากและพร้อมที่จะเติมพลังให้ศิลปินทุกคนแบบสุดๆ ถ้าคนกล้ามาเราก็พร้อมเปิดรับ แต่พอไม่มา มันเหมือนคนมันรักอยู่ข้างเดียวปะ ในขณะที่ศิลปินประเทศอื่นเข้าถึงง่ายกว่า อย่างน้อยก็ไม่ล็อคโซนละหนึ่ง จะฟังเพลงก็มีสตรีมมิ่ง มีเพลงให้ใช้ในโซเชียล รูปภาพมีเยอะแยะเอาไปใช้ทำโปรโมททำโปรเจ็คได้ ไม่ติดลิขสิทธิ์ ถึงแฟนคลับในไทยมีเป็นล้านคนก็ทำอะไรไม่ได้ถ้าญี่ปุ่นไม่ให้ ไม่มีอะไรให้ประชาสัมพันธ์เลย ภาพศิลปินก็ไม่มีให้ใช้ เพลงก็ไม่รู้จะขายยังไงเพราะบางคนไม่ลงสตรีมมิ่ง คลื่นวิทยุที่เปิดเพลงญี่ปุ่นมีน้อยมาก โพสต์ลงโซเชียลไม่ได้ด้วยนะผิดกฎ ต้องเข้ากลุ่มแชร์กันเอง เสพกันเอง ปั้นกันเอง อวยกันเอง มันจะไปยังไงอ่า เหมือนเราทุ่มให้เขาไปหมดใจแต่สุดท้ายเขาไม่รัก 555 หรือสุดท้ายเขาแคร์แค่อยากขายฝรั่ง (อันนี้มีนะไม่ใช่ไม่มี AEC คือไม่อยู่ในสายตา) ความสำเร็จของเขามองที่ว่าคนขาวให้การยอมรับมากกว่า เราทำได้เหมือนเป็นทาสรักไปวันๆ แบบไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันจริงๆ นี่ยังไม่พูดถึงประเด็น "แฟนคลับ Gatekeeping กันเอง" ด้วยอีกนะ ข่มกันด้วยคำว่า ชอบตั้งแต่เมื่อไร คุณได้ภาษาญี่ปุ่น N ไหน ไปดู live มากี่ครั้ง หูยยยยย ยังมีอะไรให้บ่นอีกเยอะอะ

มีหลายสิ่งที่อึดอัด และหลายอย่างที่วนกลับไปที่ว่า "เขาไม่ขายนอกเกาะ" แต่ศิลปินที่ขายนอกเกาะ บางครั้งก็ "ติดกรอบ" ของตัวเอง อันนี้ไม่ได้พูดถึงศิลปินนะ แต่ในเรื่องของการจัดการและระบบการดูแลของเขาค่ะ เชื่อว่าทุกคนที่ดูศิลปินญี่ปุ่นรู้ถึงความเต็มที่ ความเป็นมืออาชีพของเขา ดูคอนเสิร์ตญี่ปุ่นเรากล้าพูดว่า เรายังไม่เคยเจอคอนเสิร์ตที่เสียดายเงิน (เราอาจจะยังดูไม่มากพอด้วย) แต่การจัดการหลายอย่างในคอนเสิร์ตต่างประเทศ...พูดไปก็คงจะยาวมาก แบบว่าติ๊กฟ้าเราคุ้มชัวร์ เราเป็นแค่ติ่งปลายแถวด้วยซ้ำถ้าเทียบกับคนอื่น แต่ชีวิตอีกฝั่งนึงของเราคือฝั่งสื่อมวลชนและประชาสัมพันธ์ค่ะ กรอบที่วงญี่ปุ่นไปได้ไม่ไกล เอาคร่าวๆ เร็วๆ เรื่องการขายและการประชาสัมพันธ์เลยนะ 1. ไม่ให้อะไรแต่อยากได้ sold out ทางญี่ปุ่นมีกฎหยุมหยิมมากมายที่ถ้าใครไม่มาเจอกับตัวไม่รู้หรอกว่าภาพนึงว่าจะมาเป็นชิ้นงานประชาสัมพันธ์แลกมากับความปวดกระบาลแค่ไหน กว่าจะติดต่อสื่อสารคุยงานกันได้ อาจจะต้องคุยกันตั้งแต่ชาติที่แล้ว (อันนี้ขอส่งกำลังใจให้ผู้จัดในไทยทุกเจ้า) ในขณะที่ศิลปินประเทศอื่นเขาภาพก็มี คลิปก็พร้อม อยากได้อะไรบอก ศิลปินแอคทีฟโซเชียลตลอดเวลา ส่วนญี่ปุ่น ศิลปิน introvert เกินครึ่งประเทศ ติ่งใช้ชีวิตด้วยการรอคอยฟ้าประทานภาพใหม่คอนเทนต์ใหม่ไปวันๆ อีก (เสพแต่ผลงานของแทร่555) 2. สื่อ (material) ประชาสัมพันธ์มีน้อย มีให้นิดเดียวหรือไม่ให้เลย (เพราะติดลิขสิทธิ์หนักมาก) 3. ไม่มีเงินจ้างแต่อยากได้อินฟลูฟรี อยากมีเอนเกจแต่ไม่เข้าหา อินฟลูสายญี่ปุ่นในไทยบอกเลยว่า "งานฟรี" มากกว่า "งานจ้าง"นะ 55555ไปด้วยใจกันจริงๆเหอะ 4.ไปขอเขาฟรี แต่มาพร้อมกับกฎเยอะแยะมากมาย 5.สื่อไปดูมาเขียนชม สุดท้ายให้ลบโพสต์ (*ด้วยเหตุผลหลายอย่างอันนี้ถ้าเล่าจะยาวมาก) 6.คนติดต่อประชาสัมพันธ์บางคนเองก็ไม่ได้เข้าใจด้อม ไม่เข้าใจศิลปิน ไม่เข้าใจการสื่อสาร ไม่เข้าใจอะไรเลย 7.แฟนคลับรักมากแค่ไหนสุดท้ายมีแค่หยิบมือ ซื้อไม่ทันบ้าง ประชาสัมพันธ์ไม่เข้าถึงมั่ง 8.วนกลับไปที่คำว่า "เขาไม่ขายนอกเกาะ" เขาเลยไม่มีความรู้สึกอยากเข้าหาโลก หรือบางทีเขามาแล้วแต่ยังไม่ได้ผลเขาก็ถอดใจกลับบ้าน หรือยังไงเงินที่บ้านมันก็ดีกว่า เขาก็ไม่กลับมาอีก บางทีทีมจัดการญี่ปุ่น เขาติดกรอบคำว่า "ถ้าไม่พร้อม ไม่มา" มันทำให้เขาไม่ได้ออกนอกประเทศกันซักที เราเป็นคนที่ดูศิลปินแบบต้องใช้คำว่ามีทั้ง "ตกอับแล้วเลยมาไทย" "อยากมาเพิ่มฐานแฟนเพราะคิดว่าง่าย" หรือ "ศิลปินอินดี้ที่ไม่มีอะไรจะเสีย" จากหลายประเทศมาเยอะ แต่พวกนี้คือเขามีความกล้าที่จะมา พร้อมไม่พร้อมแต่กูมาแล้วอะ แล้วหน้างานคือมันจอย มีดี มันฟินมาก ประเทศไทยเป็นประเทศที่แฟนคลับน่ารักมากและพร้อมที่จะเติมพลังให้ศิลปินทุกคนแบบสุดๆ ถ้าคนกล้ามาเราก็พร้อมเปิดรับ แต่พอไม่มา มันเหมือนคนมันรักอยู่ข้างเดียวปะ ในขณะที่ศิลปินประเทศอื่นเข้าถึงง่ายกว่า อย่างน้อยก็ไม่ล็อคโซนละหนึ่ง จะฟังเพลงก็มีสตรีมมิ่ง มีเพลงให้ใช้ในโซเชียล รูปภาพมีเยอะแยะเอาไปใช้ทำโปรโมททำโปรเจ็คได้ ไม่ติดลิขสิทธิ์ ถึงแฟนคลับในไทยมีเป็นล้านคนก็ทำอะไรไม่ได้ถ้าญี่ปุ่นไม่ให้ ไม่มีอะไรให้ประชาสัมพันธ์เลย ภาพศิลปินก็ไม่มีให้ใช้ เพลงก็ไม่รู้จะขายยังไงเพราะบางคนไม่ลงสตรีมมิ่ง คลื่นวิทยุที่เปิดเพลงญี่ปุ่นมีน้อยมาก โพสต์ลงโซเชียลไม่ได้ด้วยนะผิดกฎ ต้องเข้ากลุ่มแชร์กันเอง เสพกันเอง ปั้นกันเอง อวยกันเอง มันจะไปยังไงอ่า เหมือนเราทุ่มให้เขาไปหมดใจแต่สุดท้ายเขาไม่รัก 555 หรือสุดท้ายเขาแคร์แค่อยากขายฝรั่ง (อันนี้มีนะไม่ใช่ไม่มี AEC คือไม่อยู่ในสายตา) ความสำเร็จของเขามองที่ว่าคนขาวให้การยอมรับมากกว่า เราทำได้เหมือนเป็นทาสรักไปวันๆ แบบไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันจริงๆ นี่ยังไม่พูดถึงประเด็น "แฟนคลับ Gatekeeping กันเอง" ด้วยอีกนะ ข่มกันด้วยคำว่า ชอบตั้งแต่เมื่อไร คุณได้ภาษาญี่ปุ่น N ไหน ไปดู live มากี่ครั้ง หูยยยยย ยังมีอะไรให้บ่นอีกเยอะอะ

ขอนอกเรื่องรามคำแหง53นิดนึง ทุกคนรู้มั้ยครับว่าครั้งหนึ่งเคยมีเหตุการณ์มุสลิมหัวรุนแรงฆ่าตัดหัวครูชาวฝรั่งเศสเพียงเพราะเอารูปนบีถูกล้อเลียนมาสอน ว่าสำนักพิมพ์ชาร์ลีเอ็บโดมีสิทธิ์หรือไม่ที่จะลงรูปลักษณะนี้ (อ่านต่อใต้คอมเม้น🧵) #รามคำแหง53

ฉันไม่ใส่เกือกเรื่องนี้มา พวกเค้าทำให้ศาสนาอิสลามดูน่ากลัวพูดเลย กฏหมู่มากกรณีนี้ - เห็นเค้าว่าเหตุเกิดเพราะมีพี่ LGBT+ คนหนึ่งพูดในไลฟ์เชิงเหยียดศาสนา - แสดงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม วิจารณ์คัมภีร์อัลกุรอาน - คนเลยไปตามล่าหาตัวกันถึงรู้ว่าอยู่แถว รามคำแหง 53 - พอได้ที่อยู่พวกพี่แกที่ถนัดสั่งสอนก็แห่กันไปจนเกิดความวุ่นวาย - ต้องการให้เค้าสำนึกผิดและขอโทษกับสิ่งที่เกิดขึ้น - ให้เค้าโกนหัว ปากบอกไม่ได้บังคับเค้ายินยอมเอง แต่ถามย้ำอยู่นั่นแหละว่ายินยอมใช่ไหม แล้วจำนวนคนมหาศาลถ้าเกิดเค้าตอบไม่ยินยอมเค้าคงไม่รอดพูดเลย - ตำรวจต้องพาออกจากตรงนั้นไป สน.เพื่อความปลอดภัย - แต่ยังไม่จบยังมีประชาชนชาวไทยมุสลิม จำนวนหนึ่ง เดินทางมาที่สน.วังทองหลาง เพื่อเจรจากับคู่กรณี - นายนฤพล ตันกุลสวัสดิ์ ชาวมุสลิม ซ.รามคำแหง 53 เปิดเผยว่า ต้องการมาเจรจากับคู่กรณี - หากยอมทำตาม 3 ข้อตกลง คือ โกนผม / กล่าวกะลิมะฮ์ชาฮาดะห์ เพื่อปฏิญาณตน แสดงความศรัทธาและเข้ารับศาสนาอิสลาม และ โพสต์ขอโทษชาวมุสลิมทั่วประเทศผ่านเฟสบุ๊กส่วนตัว หากคู่กรณียินยอมก็จะไม่เอาความ - ทั้ง 2 ฝ่าย ได้เจรจากันนานเกือบ 3 ชั่วโมง - โดยมี พันตำรวจเอกเจษฎา ยางนอก ผู้กำกับการ สน.วังทองหลาง เป็นคนกลางในการเจรจา ซึ่งคู่กรณี ยินยอมที่จะทำตามข้อตกลงทั้ง 3 ข้อ คือตำรวจไม่ดำเนินคดีพวกที่บุกไปล้อมบ้านเค้าเลยเหรอ?

เฮียหนุ่มจะกล้ารับทัวร์มุสซี่หัวรุนแรงไหม เอาจริงๆเรื่องใหญ่นะ ที่กฎหมู่เหนือกฎหมายแบบนี้ ประเทศไทยไม่ใช่รัฐอิสลามเนอะ

ไทยเปนรัฐอิสลามหรอ? ใช้กฎศาสนาเปนกฎหมายเหรอ ก็ไม่ใช่ ทำไมถึงกล้าทำอะไรแบบนี้ ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นในประเทศมุสลิมเมื่อ 20 ปีที่แล้วคงไม่แปลก แต่นี่คือ 2026 ในประเทศที่ไม่ใช่ประเทศมุสลิม สังคมถดถอยขนาดไหนคนถึงกล้าทำอะไรแบบนี้ ไทยคือพังในทุกทาง ทุกมิติ

ไทยเปนรัฐอิสลามหรอ? ใช้กฎศาสนาเปนกฎหมายเหรอ ก็ไม่ใช่ ทำไมถึงกล้าทำอะไรแบบนี้ ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นในประเทศมุสลิมเมื่อ 20 ปีที่แล้วคงไม่แปลก แต่นี่คือ 2026 ในประเทศที่ไม่ใช่ประเทศมุสลิม สังคมถดถอยขนาดไหนคนถึงกล้าทำอะไรแบบนี้ ไทยคือพังในทุกทาง ทุกมิติ

ในฐานะคนชอบหนังสือ เสพงานอาร์ต พรรคอีแก่เพื่อไทยคือความหวังของวัฒนธรรมจริงๆ ส่วนพรรคที่อ้างตัวว่าเป็นคนยุคใหม่ หัวก้าวหน้าคือ บูด ไม่ได้เรื่อง 💩

ปรีดีตายที่ฝรั่งเศสในบ้านที่ซื้ออยู่ จนมากมั้ง จนตรอกเลย ลูกหลานพนมยงค์ในไทยเขาแค่ low profile ตัวเอง แต่ไม่ได้กัดก้อนเกลือตกระกำลำบาก ร่ำเรียนสูงมีชื่อเสียงมีตำแหน่ง ปรีดีไม่ใช่persona non grata หรอก เรื่องมีคุณก็มี เรื่องเนรคุณก็โข