mr. shark

ใครเคยมีอาหารที่มีรสเศร้าเป็นของตัวเองไหม ผมมีนะ มันคือข้าวโพดทอด นานมาแล้วเกือบยี่สิบปี ในงานเลี้ยงวันคริสต์มาสของโรงเรียนประถม พ่อแม่ของทุกคนได้รับคำขอให้นำอาหารมากินเลี้ยงด้วยกันกับเด็กๆ เอาให้เด็กๆในห้องตักแบ่งกันทาน บางพ่อก็นำสปาเกตตี้มา บางแม่ก็นำพิซซ่าถาดใหญ่ แม่ของผมนำข้าวโพดทอดเป็นก้อนมาแบ่ง ผมไม่ได้คิดอะไร ข้าวโพดก็คือข้าวโพด จนกระทั่งมันเป็นอาหารที่ธรรมดาที่สุดในบรรดาอาหารของแม่ๆคนอื่น ไม่มีเด็กคนไหนในห้องเดินมาสนใจมองดูข้าวโพด ข้าวโพดของแม่เหงาหงอย แม่ยืนรอที่จะคีบใส่จาน แต่ก็มีเพียงบาวคนเท่านั้นที่มารับมันไป มันผ่านมานานแล้ว นานเท่าที่คนความจำสั้นอย่างผมจะจำได้ แต่ผมไม่เคยลืมรสชาติของข้าวโพดทอดในวันนั้น ข้าวโพดที่ถูกเก็บกลับบ้าน เย็นชืด หงอยเหงา และมีรสเศร้าสร้อยเมื่อผมมองดูมันกองอยู่ในถังขยะ วันก่อนผมไปกินข้าวและสั่งข้าวโพดทอดมาหนึ่งจาน น่าแปลก ยี่สิบปีแล้ว ข้าวโพดทอดสำหรับผมก็ยังเจือรสเศร้าที่ไม่เคยจาง ผมไม่ได้เศร้าเพราะมันเป็นอาหารที่สู้คนอื่นไม่ได้ แต่ผมเศร้าที่แม่อาจคิดว่าแม่เป็นแม่ที่พร้อมเท่าแม่คนอื่นไม่ได้

ยูตะไม่กล้าทะเลาะกับพี่แทยง เพราะพี่แทยงกล้ามใหญ่เกินไป ตลกเกิน55555555555555555555555555555555555555555555555555555