น้องซุนแคนนอตโฟกัส retweetledi

#TicketToHeavenEP2 MVP ยกให้ 2 ซีนนี้
มันคือ gay awakening แบบโหดจัด เด็กเณรแบบแทนรักที่ชีวิตไม่มีอะไรเลยนอกจากเรียนและรับใช้พระเจ้า บาร์ธก็ไม่ต่างจากงูที่ล่อลวงให้ชายบริสุทธิ์กินผลไม้ต้องห้ามโดยไม่รู้ตัว
ซีนกินโรตี นี่ชอบการตีความที่เหมือนโรตีแทนเป็นผลไม้ต้องห้ามในเรื่องอดัมกับอีฟ แทนรักลังเลอยู่นานก่อนจะยอมรับโรตีจากบาร์ธทั้งที่มันเป็นแค่ของกินธรรมดา แต่สำหรับเด็กที่ใช้ชีวิตอยู่ในกรอบมาตลอด มันเหมือนการยอมปล่อยให้ใครบางคนก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวใกล้กว่าที่ควรจะเป็น แล้วพอเผลอใจไปแล้วก็เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาทันที
ชอบรายละเอียดตอนที่แทนรักเผลอมองตอนบาร์ธเช็ดปาก หรือจังหวะที่กินเข้าไปแล้วเงยหน้าขึ้นมาเจอบาร์ธกำลังหัวเราะอยู่ มันเป็นอารมณ์ที่โคตรอธิบายยาก แล้วยิ่งใส่สกอร์เพลง gospel ในโบสถ์ยิ่งขยี้ให้ตายกันไปข้าง เหมือนแทนรักกำลังเผชิญความรู้สึกบางอย่างที่ตัวเองไม่เคยมีชื่อเรียกให้มันมาก่อน ทั้งอึดอัด สับสน หวาดกลัว รู้สึกว่าตัวเองกำลังทำอะไรผิด ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรเลย แต่พอเป็นแบบนั้นมันยิ่งทรมานเพราะศัตรูของแทนรักในตอนนี้ไม่ใช่บาร์ธ แต่เป็นความรู้สึกของตัวเอง
ส่วนซีนสุดท้ายของตอนยิ่งสุดยอดเข้าไปอีก เพราะแทบไม่มีบทพูดเลย แต่การแสดงและการลำดับภาพเล่าเรื่องได้ทั้งหมดและทรงพลังมากด้วย ตั้งแต่เดินไปล้างหน้า เปิดน้ำทิ้งไว้แบบอ้อยอิ่ง มองตัวเองในกระจก ระหว่างทางที่เดินไปห้ำน้ำเล็ก ๆ ห้องนั้น แทนรักนึกถึงกางเขนพระเยซู เทวรูปพระแม่มารี รูปภาพ Ticket to heaven และสิ่งยึดเหนี่ยวต่าง ๆ ที่เชื่อมาตลอด เหมือนคนที่กำลังพยายามเกาะทุกอย่างเอาไว้ไม่ให้ตัวเองหลุดออกจากเส้นทางเดิม แต่สุดท้ายก็หนีสิ่งที่เกิดขึ้นในใจตัวเองไม่พ้นอยู่ดี
ชอบสัญญะที่แฝงในจังหวะที่แทนรักมองตัวเองในกระจก มันเหมือนเป็นครั้งแรกที่แทนรักได้เผชิญหน้ากับตัวเองจริง ๆ หลังจากใช้ชีวิตเป็นเด็กดีที่อยู่ในกรอบ เป็นลูกของพระเจ้า และเป็นทุกอย่างที่คนอื่นคาดหวังมาตลอดชีวิต ลองคิดในมุมของแทนรัก เด็กที่โตมาในโบสถ์ตั้งแต่จำความได้ ไม่เคยตั้งคำถามกับความเชื่อของตัวเอง ไม่เคยตระหนักเรื่องความรู้สึกแบบนี้มาก่อนทั้งชีวิต สิ่งที่กำลังเผชิญอยู่มันคงไม่ใช่แค่ความหวั่นไหวหรือความลุ่มหลงธรรมดาของวัยรุ่น แต่มันคือมรสุมลูกใหญ่ที่กำลังสั่นคลอนทุกอย่างที่แทนรักเคยเชื่อมาตลอด
และทั้งหมดนี้คงไม่ส่งผลกับคนดูได้รุนแรงขนาดนี้ถ้าไม่ได้การแสดงของเจมีไนน์โฟร์ทที่แบกอารมณ์ของเรื่องเอาไว้ได้อย่างยอดเยี่ยม เจมีไนน์ทำให้บาร์ธมีเสน่ห์ (และเกย์ตัวพ่อมาก) มีความเจ้าเล่ห์ปนความจริงใจ จนทุกสายตาและรอยยิ้มในซีนโรตีเต็มไปด้วยความรู้สึกที่พูดออกมาตรง ๆ ไม่ได้ แต่ดูแล้วมวลท้องตามแทนรักจริง ๆ ขณะที่น้องโฟ้ดในซีนสุดท้ายคือที่สุด เล่นได้เฉียบขาดจนดูแล้วอึดอัดตาม หายใจไม่ทั่วท้อง และรู้สึกผิดบาปไปพร้อมกับแทนรัก ทั้งที่ไม่มีบทพูดเลยแต่สามารถถ่ายทอดความสับสน ความหวาดกลัว และความพยายามต่อสู้กับตัวเองออกมาได้ทั้งหมด เพราะโฟ้ดแสดงให้เราเชื่อจริง ๆ ว่านี่คือเด็กคนหนึ่งที่เพิ่งค้นพบความรู้สึกบางอย่างในหัวใจตัวเอง และกำลังหวาดกลัวมันจนแทบหายใจไม่ออก เพราะยิ่งความรู้สึกนั้นชัดเจนขึ้นเท่าไหร่ก็ยิ่งสวนทางกับทุกสิ่งที่เคยยึดถือมาตลอดชีวิตมากขึ้นเท่านั้น
ไทย






















