Danke
6.5K posts

Danke retweetledi
Danke retweetledi


Danke retweetledi

ชอบการเขียนแบบ 'สวมวิญญาณตัวละคร'
หลับตา ปล่อยใจ เปิดเพลงประจำตลค.นั้น นึกถึงอดีต/ปัจจุบัน เขาเคยพบเจออะไรมา มีปมอะไร ค.ปรารถนาแบบไหน เป้าหมายที่อยากไปให้ถึง ทุกข์ สุข ความเจ็บปวด ให้ทุกอย่างค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นมา
หลังลืมตา เราจะไม่ใช่เรา
แล้วปล่อยเขาคิด/ตัดสินใจเดินเรื่องเอง
Aleczan ปอ 💜 (ช่วยรี pin ทีค้าบ)@Aleczan
อันนี้จริงมาก โดยเฉพาะสำหรับสายเขียนเล่าแบบ character-driven เพราะตัวละครจะลึก มีพัฒนาการเหมือนคนจริง บุคลิกและอุปนิสัยอาจเปลี่ยนแปลงตามประสบการณ์ ทั้งถูกหล่อหลอมโดยสภาพแวดล้อม เหตุการณ์และผู้คนที่เขาพบเจอ บางทีกว่าตัวตนของเขาจะชัดเจน (หรือบุคลิกนิ่ง) ก็ปาไปครึ่งค่อนเรื่องแล้ว +
ไทย









