Naaa

อันนี้เห็นด้วยนะ เรามีเพื่อนคนนึง ก่อนหน้านี้นางทำงานกรุงเทพ ใช้ชีวิตปกติ - ทำงาน กลับบ้าน - Hangout - เดินห้าง / ดูหนัง / Shoping - เข้าฟิตเนส - และกิจกรรมอื่นๆที่มีให้ทำ นางดูเป็นคนที่โลกสดใสมาก พอวันนึงตัดสินใจลาออกกลับไปเปิดร้านที่ต่างจังหวัด ชีวิตนางก็เปลี่ยนไป จากต้องตื่น 06.00 น. ทุกวัน ก็ตื่นกี่โมงก็ได้ นอนตี 5 ตื่นบ่าย 3 ก็มี เพื่อรอมาเปิดร้าน ไปหาเพื่อนไม่ได้ เพราะต้องดูร้านทุกวัน บวกกับเพื่อนอยู่กรุงเทพฯ ทำได้แค่รอเพื่อนมาหา สโลไลฟ์จนพื่อนงง จากคนที่ไม่ค่อยแอคทีฟอยู่แล้วก็เริ่มเฉื่อยชา นางทนอยู่ได้ 6 เดือน เพื่อนทิ้งร้านย้ายกลับมาอยู่กรุงเทพเหมือนเดิม ให้คนที่บ้านดูแลต่อ เพราะสุขภาพจิตรับไม่ไหวแล้ว ไม่มีแพชชั่น ท้ายที่สุดสุขภาพจิตตัวเองสำคัญสุด ถ้าอยู่ตรงไหนแล้วรู้สึกไม่มีไฟ ไม่มีพลัง ต้องหาจุดฮีลใจตัวเองให้เจอจริงๆ

ไปคาเฟ่ถ่ายรูปสวยขึ้น 300%

ตอนแรกคิดว่าเป็นความชอบส่วนตัว พอรู้ว่าเป็นท่าเทรนคือกูซึม อีเหี้ย ต้องเร่งพนักงานอะไรขนาดนั้นอะ

ดูติกตอก เจ้าของแมวลงคลิปแมวหาย ร้องไห้ไปตามหาแมวไป คลิปต่อมาเจ้าของแมวเดินเอารูปละมุด(ชื่อแมว)ไปเดินตามซอยเพื่อหาแมวจร เอารูปละมุดให้แมวจรมากมายดูว่าเห็นละมุดมั้ย ช่วยดูให้หน่อย ตามใ้ห้หน่อย แมวจรทุกตัวหยุดดูรูปละมุดหมด คลิปต่อมาเชี่ยยยยละมุดกลับบ้าน อภินิหารแมวจรช่วยหาหรอ