امیر کمتر لاشی

بعد از چندهفته میخوام تجربه خودم از کار با گوشی s26 ultra و مقایسه‌ش با s24 ultra توی یه رشتو بگم، برا هرکسی که شاید مثل من میخواد ارتقاع بده از لحاظ طراحی، ظاهرش رو میتونیم سلیقه‌ای درنظر بگیریم ولی ۲۶ خیلی سبک‌تره، لبه‌های گرد و باریک‌تر شدن هم باعث شده خیلی خوش‌دست‌تر بشه

چرا vpn فروشی نیست که گیگی ۳۰ یا ۳۵ بده، بازار سیم پرو رو بهم بریزه؟ جدی میپرسم اصلا امکان پذیر نیست؟

Past year

عاشق اون era از فرندزم که جویی عاشق ریچل میشه به نظرم اون رابطه واقعا باید کار میکرد

روز گذشتە بە دعوت موسسە پژوهشی موشەدایان در تل‌آویو، اعضای ارشد سە حزب کردستانی پاک، پژاک و کوملە زحمکتشان، در رابطە با وضعیت کنونی ایران و کردستان، چشم اندازها و مطالبات سیاسی کرد در کردستان ایران گفتگو کردند. در این گفت‌وگو کە با حضور اوفرا بینگیو، آموس ندان و شماری دیگر از پژوهشگران حوزە سیاست در خاورمیانە ادامە پیدا کرد، حسین یزدان‌پناە دبیرکل حزب آزادی کردستان، اهون چیاکو عضور شورای پژاک و فریبا محمدی معاون دبیرکل کوملە زحمتکشان، ضمن اشارە بە شکل گیری ائتلاف سیاسی ۶ حزب کردستانی، در چارچوب آیندە سیاسی ایران و کردستان بە طرح مطالبات سیاسی کردها پرداختند. در ابتدای این نشست، حسین یزدان‌پناە، با اشارە بە مسیر طولانی منتهی بە شکل‌گیری ائتلاف شش حزب کردستان ایران، تاکید کرد کە آنها، اکنون با شکل دادن بە یک صدای واحد در درون یک بلوک سیاسی و سازماندەهی شدە کردی، از توان تاثیرگذاری بر توازن قوا در ایران برخوردار هستند. یزدان‌پناە در ادامە ضمن اشارە بە مسیر طولانی مبارزە کردها در یکصدسال اخیر، اعلام نمود کە مطالبات سیاسی کردها در چارچوب ایران می‌تواند مدلی از فدرالیسم گرفتە تا کنفدرالیسم و استقلال را نیز در برگیرد. در دومین بخش از این نشست، اهون چیاکو نیز با تاکید بر مفهوم آزادی گفت: اگر مردم کرد خواهان تداوم آیندە سیاسی خود در یک ایران غیرمتمرکز و دموکراتیک باشند، ما کاملاً از آن حمایت می‌کنیم. با این حال، ما هر انتخاب دیگری را غیر از این مورد به عنوان جرم نمی‌بینیم. در حالی که پژاک همیشه برنامه خود را بر اساس کنفدرالیسم بنا نهاده است، ما مسیرهای دیگر برای دستیابی به آزادی کرد را رد نکرده‌ایم. اگر آنها مسیر دیگری مانند فدرالیسم، کنفدرالیسم یا حتی جدایی از ایران را، در صورت از میان رفتن شانس همزیستی انتخاب کنند، ما آن را جرم نمی‌دانیم. او ضمن تاکید بر لزوم وجود یک رابطە استراتژیک میان کرد و یهودیان، در خصوص امکان گشایش یک جبهه زمینی علیە نیروهای جمهوری اسلامی ایران در کردستان نیز گفت: طبیعتاً، ما از نیروهایی که با آنها کار می‌کنیم انتظاراتی داریم. ما به ارائە تضمین‌های واقعی نیاز داریم. در وهلە نخست، ظرفیت جمهوری اسلامی برای قتل‌عام مردم ما باید از میان برود، و استفاده آنها از آسمان علیه ما باید از میان برداشته شود. او افزود: اکنون شاهد برخی گام‌های عملی در این راستا هستیم، اما هنوز به سطحی نرسیده‌ایم که بتوانیم کاملاً مطمئن باشیم که اگر مردم کرد قیام کنند، رژیم نمی‌تواند از این ابزارهای وحشیانه علیه آنها استفاده کند. در بخش دیگری از این گفت‌وگو، چیاکو اعلام کرد کە علاوە بر تضمین‌های نظامی، کردها نیازمند تضمین‌های سیاسی نیز هستند. اهون چیاکو گفت: ما می‌خواهیم آمریکا و اسرائیل در مورد سیستمی که نە فقط برای کردها، بلکە آیندە ایران در نظر دارند، شفاف باشند. زمانی‌کە مشاهدە می شود کە از سیستمی حمایت می‌شود که صرفاً یک ایران متمرکز را بازسازی می‌کند، نگرانی عمیقی برای ما ایجاد می‌شود. در سومین بخش از این نشست، فریبا محمدی، معاون دبیرکل کوملە، ضمن اشارە بە لزوم انسجام هر چە بیشتر در میان ائتلاف نیروهای سیاسی کردستان، بر لزوم تضمین‌های سیاسی و نظامی جهت مشارکت کردها در عملیات مستقیم علیە جمهوری اسلامی ایران تاکید کرد. محمدی همچنین اعلام نمود کە مطالبات سیاسی کردها در چارچوب ایران آیندە، می‌تواند از فدرالیسم تا حق جدایی کامل را در برگیرد.

Three weeks into the war with Iran, a number of observations as someone who spent years war-gaming this scenario. 1. The U.S. and Israel may have produced regime transition in the worst possible way. Ali Khamenei was 86 and had survived multiple bouts of prostate cancer. His death in the coming years would likely have triggered a real internal reckoning in Iran, potentially opening the door to somewhat more pragmatic leadership, especially after the protests and crackdown last month. Instead, the regime made its most consequential decision under existential external threat giving the hardliners a clear upperhand. Now we appear to have a successor who is 30 years younger, deeply tied to the IRGC, and radicalized by the war itself – including the killing of family members. Disastrous. 2. About seven years ago at CNAS, I helped convene a group of security, energy, and economic experts to walk through scenarios for a U.S.--Iran war and the implications for global oil prices. What we’re seeing now was considered one of the least likely but worst outcomes. The modeling assumed the Strait of Hormuz could close for 4–10 weeks, with 1–3 years required to restore oil production once you factored in infrastructure damage. Prices could spike from around $65 to $175–$200 per barrel, before eventually settling in the $80–$100 range a year later in a new normal. 3. One surprising development: Iran is still moving oil through the Strait of Hormuz while disrupting everyone else. In most war games I participated in, we assumed Iran couldn’t close the Strait and still use it themselves. That would have made the move extremely self-defeating. But Iran appears capable of harassing global shipping while still pushing some of its own exports through. That changes the calculus. 4. The U.S. now finds itself in the naval and air equivalent of the dynamic we faced in Iraq and Afghanistan. It’s a recipe for a quagmire where we win every battle and lose the war. We have overwhelming military dominance and are exacting a tremendous cost. But Iran doesn’t need to win battles. They just need occasional successes. A small boat hitting a tanker. A drone slipping through defenses in the Gulf. A strike on a hotel or oil facility. Each incident creates insecurity and drives costs up while remind everyone that the regime is surviving and fighting. 5. The deeper problem is that U.S. objectives were set far too high. Once “regime change” becomes the implicit or explicit goal, the bar for American success becomes enormous. Iran’s bar is simple: survive and keep causing disruption. 6. The options for ending this war now are all bad. You can try to secure the entire Gulf and Middle East indefinitely – extremely expensive and maybe impossible. You can invade Iran and replace the regime, but nobody is seriously going to do that. Costs are astronomical. You can try to destabilize the regime by supporting separatist groups. It probably won’t work and if it does you’ll most likely spark a civil war producing years of bloody chaos the U.S. will get blamed for. None of these are good outcomes. 7. The other escalatory options being discussed are taking the nuclear material out of Esfahan or taking Kargh Island. Esfahan is not really workable. Huge risk. You’d have been on the ground for a LONG time to safely dig in and get the nuclear material out in the middle of the country giving Iran time to reinforce from all over and over run the American position. 8. Kharg Island can be appealing to Trump. He’d love to take Iran’s ability to export oil off the map and try to coerce them to end the war. It’s much easier because it’s not in the middle of IRan. But it’s still a potentially costly ground operation. And again. Again, the Iranian government only has to survive to win and they can probably do that even without Kargh. 9. The least bad option is the classic diplomatic off-ramp. The U.S. declares that Iran’s military capabilities have been significantly degraded, which is how the Pentagon always saw the purpose of the war. Iran declares victory for surviving and demonstrating it can still threaten regional actors. It would feel unsatisfying. But this is the inevitable outcome anyway. Better to stop now than after five or ten more years of escalating costs. Remember in Afghanistan we turned down a deal very early in the war with the Taliban that looked amazing 20 years later. Don’t need to repeat that kind of mistake. 10. The U.S. and Israel are not perfectly aligned here. Trump just needs a limited win and would see long-term instability as a negative whereas for Netanyahu a weak unstable Iran that bogs the U.S. down in the MIddle East is a fine outcome. If President Trump decided he wanted Israel to stop, he likely has the leverage to push it in that direction just as he pressured Netanyahu to take a deal last fall on Gaza. 11. When this is over, the Gulf states will have to rethink their entire security strategy. They are stuck in the absolute worst place. They didn’t start this war and didn’t want it and now they are taking with some of the worst consequences. Neither doubling down with the U.S. and Israel nor placating the Iranians seems overwhelmingly appealing. 12. One clear geopolitical winner so far: Russia. Oil prices are rising. Sanctions are coming off. Western attention and military resources are shifting away from Ukraine. From Moscow’s perspective, this war is a win win win. 13. At some point China may have a role to play here. It is the world’s largest oil importer, and much of that supply comes from the Middle East. Yes they are still getting oil from Iran. But they also buy from the rest of the Middle East, and a prolonged disruption in the Gulf hits Beijing hard. That gives China a real incentive to help push toward an end to the conflict.