Sabitlenmiş Tweet
จู่ ๆ ก็รู้สึกอยากเล่าความรู้สึกตัวเอง ตั้งแต่กลับมาสวัสดีด้อมไทยมากกว่าด้อมเกา เอาจริงอาจจะเพิ่งมาจริง ๆ จัง ๆ ตอนเขมจิรา (แอคขิตไป 4 รอบ) ก่อนหน้านั้นก็มีตาม ๆ แต่อาจจะเป็นการตามแบบห่าง ๆ มากกว่า
รู้สึกขอบคุณทุกครั้งที่แบบทุกคนเข้าชวนนี่เล่นนั่นนี่ สนุกมากกกกก ก่อนหน้านี้คือไม่กล้าออกจากผ้าห่มเลย เล่นคนเดียว กดรีเงียบ ๆ คนเดียว แบบไม่ได้รู้จักใครเลย ไปตามศิลปินก็ไปคนเดียว แต่ตอนนี้มันแบบหัวใจฟูมาก ๆ ทุกครั้งที่จะไปติ่งยังมีพี่ ๆ น้อง ๆ ที่มาเมคเฟรนกันไปด้วย เอ้อ มันดีเนาะ เราก็มีเพื่อนได้เหมือนกันด้วยนี่หว่าาา ไม่ได้โดดเดี่ยวแบบก่อนหน้าแล้วนี่นา กดบัตรไม่ทันหรอ อย่างล่าสุดของ DMD LAND3 ก็มีน้องทักมาหา พี่อิ้งค์ยังอยากไปไหม ขอบคุณมาก ๆ นะที่คิดถึงกันและก็ได้ไปจอยหน้างานเลย 🤍 อยากดูไลฟ์ต่าง ๆ หรอก็มีพี่มาแบ่งให้ด้วย ขอบคุณค่ะ 🫶 (นี่แบบจะยังอยู่หวีดตตป,ตฟว อีกยาวค่ะ)
คือแบบทุกคนที่ผ่านมาผ่านไปในด้อมน่ารักกับนี่มาก ๆ มันแบบเป็นความสัมพันธ์ที่เราไม่เคยได้รับก่อนหน้านี้ด้วยมั้งนะ แต่ทุกคนน่ารักมาก ๆ จริง
ทุกครั้งที่เริ่มคุยกะใครใหม่ ๆ คือเริ่มมีความกลัวในใจทุกครั้งนะว่าจะโดนไม่ชอบหรือเปล่า ใช้คำพูดแบบนี้มันควรหรือไม่ควรไหม ด้วยความที่ตัวเองชอบคิดด้วยแหละว่าแต่ละคนไม่ได้โตมาในแบบเดียวเลยกลายเป็นว่าเราห่วงความรู้สึกทุก ๆ คนเลย แบบเรากลัวไปหมดเลย แต่จะพยายามทำให้ความกลัวนี้หายไปนะ แล้วจะกล้าไปเมคเฟรนกับเพื่อน ๆ ร่วมด้อมอีกค่ะ (แอบชอบคิดจบในหัวพิมพ์ไม่ทันอะ หรือเรียงคำพูดไม่เก่งด้วยแหละ) นี่บอกทุกคนนะว่ากลัวมากซึ่งก็กลัวจริง ๆ ตามที่พูดแหละ แต่ตอนนี้ความกลัวนั้นเริ่มหายแล้วนะคะ จากที่ได้รับแรงเชียร์มาว่าเราทำได้ ใช่ค่ะ ตอนนี้ทำได้มาอีกนิดนึงแล้ว เริ่มเก่งแล้วนะ
ไทย
