Hennie

Trump: "Russia fought with us in WWII and everybody hates them. And Germany and Japan, they're fine — some day somebody will explain that...Everybody hates Russia and they love Germany and Japan...It's a strange world."

Treintuig voelde de Vuist der Beschaving “Vrijdagavond. Na een dienst in de kerk liep ik het station in. De trein naar huis stond op het punt om te vertrekken. En daar kwamen ze – vijftien man sterk. Jong, luid, opgefokt. Zestien, zeventien jaar misschien. Luidkeels lachend, vol bravoure, smerige opmerkingen slingerend naar elkaar en naar anderen. Een groep vol zelfvertrouwen, omdat ze weten dat ze de baas zijn op straat, de baas op de straten van de Nederlandse steden. Ik wilde gaan lezen, dus ik stapte in de stiltecoupé. Helaas deden zij dat ook. Nog vóór ik goed en wel zat, was het al raak: een dappere bejaarde dame, tegen de tachtig, had de roedel aangesproken op hun gedrag. Ze kreeg een stortvloed van beledigingen terug: “Hou je kankerbek”, “Jij kanker-Nederlander.” Volwassen haat, al zó duidelijk aanwezig in de nog puberale stemmen. Niemand deed iets. Niemand keek op. Niemand zei wat. Het was meer dan onverdraaglijk. Vanaf mijn plek riep ik ze tot de orde. “Stiltecoupé, jongens. Dus stil graag, of ga gewoon naar een andere wagon.” Geen effect. Toen ze nog brutaler werden tegen de oude vrouw, stond ik op. Eén van hen had zijn voeten op de bank. Ik sprak hem aan, wees hem op zijn asociale gedrag. Toen volgde de onherroepelijke confrontatie. Een jongen kwam recht tegenover me staan. “Ik sla je kankerkop eraf.” Zijn borst drukte tegen de mijne. Ik legde mijn hand op zijn schouder, wees naar de uitgang. En toen kreeg ik de eerste klap, vol in mijn gezicht. Alles versnelde. Ik greep hem vast, probeerde hem van me af te duwen. Tegelijkertijd hief ik mijn andere arm op om terug te kunnen meppen. Zijn maten sprongen op me. Vuisten op mijn hoofd, trappen op mijn benen. Maar ik hield stand. Ik haalde uit naar de oorspronkelijke agressor, één goede rake hoek. Die gast ging tegen de grond. Mijn rechtervuist tintelde. Mijn hoofd bonsde. Mijn oren suisden. Ik wist dat de overmacht te groot was en begon me al mentaal voor te bereiden op kopschoppen en erger. En toen kwam zij ertussen! De bejaarde dame. Om mij te beschermen! Andere passagiers kwamen nu toch ook in beweging en trokken een aantal jongens weg. Ik riep de rest toe: “Haal je vriend hier weg, of het begint opnieuw.” Ze dropen af, gedeeltelijk. Maar de jongen die ik had geraakt, kwam terug. Hysterisch. Zijn telefoon zou kapot zijn. “Je gaat betalen, of ik trek het uit je!” Hij gaf me een stoot op mijn neus en sprong achteruit, zodat ik helaas niet terug kon slaan. Pas toen kwam de conducteur. Niet met een vraag over het geweld, nee: hij wilde vooral praten over de kapotte telefoon van de jongen. Of dat niet ter plekke even op te lossen viel. In dezelfde coupé. Met het tuig erbij! Alsof ik het probleem was. De Grote Verbinder van de Nederlandse Spoorwegen in de rol van zijn leven… Ik eiste natuurlijk de komst van de politie. Op het eerstvolgende station stapten we uit. Handhaving wachtte. De politie arriveerde met tien man. Ik wees ze aan – de helft zat nog in de trein. Makkelijk herkenbaar: hoodies, trainingspakken en crossbodybags. Mijn verklaring legde ik af op het perron. De jongens protesteerden luid: “Waarom wordt die Nederlander eerst gehoord?” Het slachtofferschap verscheen net zo snel aan de oppervlakte als eerder het geweld. Van dader naar underdog in twee seconden. Bizar. De politie gaf aan dat ik mogelijk moet voorkomen- omdat ik me verdedigd heb. Ik realiseer me dat ik een enorm risico heb genomen. Dat het allemaal anders had kunnen aflopen. Maar ik besloot niet te buigen voor intimidatie. Want iemand moet toch érgens een grens stellen.” - bron bij mij bekend